Kategorie
Gemini.pl

Artykuły

X - Skin cycling
X - Kosmetyki dla całej rodziny
X - Dzień niespodziewanego całusa
X - Adamed Recigar
X - Aurovitas Apo-Uro
X - Sale do -50%
X - Nowości 2024
9

Tachykardia. Kiedy serce bije za szybko… 

Słuchaj artykułu

Są określone normy, według których możemy ocenić szybkość bicia serca. Gdy uderzeń na minutę jest zbyt dużo, mówimy o tachykardii. Może być ona objawem innej choroby lub schorzeniem samym w sobie. Dowiedz się, jak ją rozpoznać i leczyć. 

Tachykardia. Kiedy serce bije za szybko… 

Czym jest tachykardia? 

Tachykardią nazywamy szybsze bicie serca, niż jest to uznawane za normę dla określonego wieku. U dorosłych serce powinno uderzać z częstością 60-100 razy na minutę. Jeżeli uderzenia są rzadsze niż 60 na minutę, mówimy o bradykardii. Przy więcej niż 100 uderzeniach na minutę mamy do czynienia z tachykardią.  

Inne normy obowiązują u dzieci. Im dziecko jest młodsze, tym jego serce kurczy się z większą częstością (w prawidłowych warunkach). Dla przykładu tętno noworodka wynosi około 140. 

Rodzaje tachykardii 

W sercu występuje układ bodźco-przewodzący. Jego rolą jest wytwarzanie impulsów elektrycznych odpowiedzialnych za skurcz serca. W warunkach prawidłowych początkowe pobudzenie następuje w prawym przedsionku serca w węźle zatokowo-przedsionkowym. Stamtąd impuls jest przenoszony do węzła przedsionkowo-komorowego i dalej do komór przez tzw. pęczek Hisa.  

Wyróżniamy kilka rodzajów tachykardii, w zależności od miejsca, gdzie następuje zbyt częste pobudzanie serca do skurczu: 

  • tachykardia zatokowa,

  • tachykardia nadkomorowa, którą dzielimy na: 
    • migotanie przedsionków, 
    • trzepotanie przedsionków, 
    • nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy węzłowy (AVNRT), 
    • nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT), 
    • częstoskurcz przedsionkowy, 
  • tachykardia komorowa. 

Przyczyny tachykardii 

Serce może bić szybciej z różnych przyczyn, w zależności od rodzaju tachykardii. 

Przyczyny tachykardii zatokowej 

W tachykardii zatokowej impulsy pobudzające skurcze serca powstają w węźle zatokowo-przedsionkowym. Jest to prawidłowa lokalizacja ich wytwarzania. W tym przypadku przyspieszenie akcji serca powyżej normy jest reakcją na większe zapotrzebowanie naszego organizmu na krew. Z tym rodzajem mamy do czynienia najczęściej, ponieważ może mieć zarówno pochodzenie chorobowe, jak i fizjologiczne. 

Przykładami sytuacji, w których naturalnie możemy zmagać się z tachykardią zatokową, są wysiłek fizyczny i odczuwanie silnych emocji. 

Tachykardia zatokowa towarzyszy także następującym stanom: 

  • odwodnienie, 
  • hipoglikemia (obniżenie poziomu glukozy we krwi), 
  • niedokrwistość (anemia), 
  • krwotok, 
  • nadczynność tarczycy, 
  • gorączka, 
  • ból, 
  • przyjmowanie niektórych leków np. antycholinergicznych, katecholoamin, 
  • stosowanie używek, np. alkoholu, tytoniu. 

Przyczyny tachykardii nadkomorowej 

Tachykardia nadkomorowa pojawia się w wyniku powstawania dodatkowych impulsów poza węzłem zatokowo-przedsionkowym (w warunkach prawidłowych powinny powstawać), ale mieszczących się w obrębie przedsionków serca.  

Przyczyną częstoskurczu nadkomorowego o typie AVNRT i AVRT jest obecność dodatkowej drogi przewodzenia impulsów elektrycznych. Częstoskurcze przedsionkowo-komorowe powstają pomiędzy przedsionkami a komorami. Prowadzi to do zaburzeń w harmonijnej pracy serca.  

Częstoskurcz przedsionkowy jest związany z obecnością dodatkowego lub dodatkowych ośrodków generowania pobudzeń w obrębie przedsionków serca. 

Migotanie i trzepotanie przedsionków powstają natomiast w sytuacji, gdy doszło już do uszkodzenia serca w przebiegu różnych schorzeń przewlekłych.  

Do potencjalnych przyczyn tych dwóch rodzajów tachykardii nadkomorowej należą m.in.: 

  • nadciśnienie tętnicze, 
  • wady zastawek serca, 
  • niewydolność serca, 
  • choroba niedokrwienna serca, 
  • zawał serca, 
  • cukrzyca, 
  • zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza stężenia potasu), 
  • nadczynność tarczycy. 

Przyczyny tachykardii komorowej 

W tachykardii komorowej pobudzenia powstają w obrębie komór serca. Przyczyny tego typu tachykardii są związane z uszkodzeniami mięśnia sercowego, podobnymi jak w migotaniu i trzepotaniu przedsionków.  

Objawy tachykardii 

Przy zbyt szybkim biciu serca mogą towarzyszyć Ci różne objawy. Ich występowanie zależy m.in. od typu tachykardii i indywidualnego odczuwania przyspieszenia akcji serca.  

Do najczęstszych objawów tachykardii niezależnie od typu zaliczamy: 

  • niepokój, 
  • uczucie nierównego bicia serca, 
  • zawroty głowy, 
  • nudności, 
  • dyskomfort/ból w klatce piersiowej, 
  • zmniejszenie tolerancji wysiłku (łatwiejsze męczenie się), 
  • duszność. 

W niektórych przypadkach tachykardia może prowadzić do takiego zaburzenia pracy serca, że przestaje ono spełniać swoją podstawową funkcję, czyli pompować krew.  

W efekcie może dojść do utraty przytomności, niewydolności mięśnia sercowego, a nawet zatrzymania krążenia i zgonu.  

Z drugiej strony chorzy na niektóre rodzaje tachykardii (np. migotanie przedsionków) mogą w ogóle nie odczuwać swoich dolegliwości, a zaburzenia w pracy serca są wykrywane przypadkowo, np. po zrobieniu rutynowego EKG.


Kontroluj rytm serca
Ciesz się darmową dostawą przy zakupie wybranych produktów!

Leczenie tachykardii 

Sposób leczenia zależy głównie od rodzaju tachykardii, który występuje u chorego. 

W utrzymującej się tachykardii zatokowej podstawę terapii stanowi wyeliminowanie czynnika, który doprowadził do jej wystąpienia. W zależności od sytuacji musisz więc np. leczyć anemię czy nadczynność tarczycy. 

W tachykardii nadkomorowej i komorowej sposób postępowania zależy od typu.  

W części przypadków częstoskurczu nadkomorowego skutecznym sposobem postępowania jest pobudzenie działania nerwu błędnego.  

Możemy to uzyskać poprzez: 

  • wykonanie próby Valsalvy – polega ona na próbie wydmuchania powietrza przy zamkniętych ustach i nosie (przypomina to parcie podczas oddawania stolca), 
  • zanurzenie twarzy w zimnej wodzie. 

Niektórzy chorzy są leczeni poprzez przyjmowanie leków antyarytmicznych (blokery kanałów sodowych, potasowych, wapniowych, beta-blokery). Mogą być one stosowane w sposób ciągły, przerywany lub doraźnie w razie wystąpienia częstoskurczu.  

W arytmiach zagrażających życiu w celu przerwania częstoskurczu stosujemy kardiowersję, czyli uwalnianie ładunku elektrycznego w kontrolowany sposób. Taki sam zabieg ma miejsce podczas defibrylacji. Zmienione są jedynie parametry impulsu, a sama czynność przebiega w stanie uśpienia i znieczulenia. 

W niektórych przypadkach lekarze stosują leczenie zabiegowe. Polega ono na wykonaniu ablacji, czyli zniszczeniu źródła zaburzeń pracy serca. Metoda ta często rozwiązuje problem na zawsze. U chorych zagrożonych poważnymi zaburzeniami rytmu lekarze wszczepiają podskórny kardiowerter-defibrylator. Jest to urządzenie, które analizuje pracę serca. Aktywuje się ono w przypadku wystąpienia groźnej arytmii i przerywa ją poprzez wyładowanie elektryczne.  

Diagnoza nie jest łatwa. Czasami decydują o niej drobne różnice w badaniu EKG.

W każdym przypadku wystąpienie częstoskurczu wymaga konsultacji z kardiologiem, który wykryje jego przyczynę i w razie wskazań podejmie leczenie.


Zadbaj o serce

Przeczytaj również:
Zaburzenia rytmu serca. Jak się objawiają i jak je leczyć?
Badanie EKG. Jak się przygotować?


Źródła
Zwiń
Rozwiń
  • Gajewski P. (red.), Interna Szczeklika, Kraków 2020. 
  • Katritsis D.G., Camm A.J., Classification and differential diagnosis of atrioventricular nodal re-entrant tachycardia, Europace, 2006 
  • Gopinathannair R., Olshansky B., Management of tachycardia, F1000Prime Rep, 2015.  
  • Kotadia I.D., Williams S.E., O’Neill M., Supraventricular tachycardia: An overview of diagnosis and management, Clin Med (Lond), 2020. 
  • Olshansky B., Sullivan R.M., Inappropriate sinus tachycardia, J Am Coll Cardiol, 2013. 
  • Foth C., Gangwani M.K., Alvey H., Ventricular Tachycardia, 2022. 
  • Brugada J., Katritsis D.G., Arbelo E. i wsp., ESC Guidelines for the management of patients with supraventricular tachycardiaThe Task Force for the management of patients with supraventricular tachycardia of the European Society of Cardiology (ESC), Eur Heart J., 2020. 
  • Page R.L., Joglar J.A., Caldwell M.A. i wsp., Evidence Review Committee Chair, 2015, ACC/AHA/HRS Guideline for the Management of Adult Patients With Supraventricular Tachycardia: Executive Summary: A Report of the American College of Cardiology/American Heart Association Task Force on Clinical Practice Guidelines and the Heart Rhythm Society, Circulation, 2016. 
Daj nam znać, co myślisz o tym artykule

Wpisz swój komentarz...
Imię

Masz pytanie, szukasz porady?
Jeśli szukasz darmowej porady w zakresie zdrowia oraz przyjmowania leków lub suplementów diety, chętnie odpowiemy na Twoje pytanie.
Zapytaj farmaceutę