Kategorie
Gemini.pl

Artykuły

X - Siła Kobiet
X - Asa
X - Aurovitas FlexiStav Meno
X - Sale do -50%
X - Zadbaj o zdrowie swojej rodziny
X - Zdrowe oczy
6

Zaburzenia schizoafektywne – rozpoznanie i leczenie

Słuchaj artykułu

Zaburzenie schizoafektywne to choroba łącząca w sobie cechy schizofrenii i zaburzeń nastroju. Rozpoznawana jest stosunkowo rzadko (jej występowanie szacuje się na 2-4 zachorowań na każde 100 000 osób), również z powodu trudności diagnostycznych objawy jej występowania pojawiają się także w innych jednostkach chorobowych.

Zaburzenia schizoafektywne – rozpoznanie i leczenie

Zaburzenia schizoafektywne – objawy i rozpoznanie 

Na rozpoznanie zaburzenia schizoafektywnego składają się dwie grupy objawów.  

Pierwszą z nich są symptomy związane ze schizofrenią, takie jak: 

  • echo myśli; 
  • poczucie zabierania myśli z głowy pacjenta lub przeciwnie ich nasyłania; 
  • niedostosowane lub rozkojarzone wypowiedzi; 
  • okresowe unieruchomienia; 
  • omamy (fałszywe odczucia zmysłowe), głównie słuchowe często są to głosy komentujące zachowanie pacjenta; 
  • urojenia (nieprawdziwe przekonania) często są to urojenia oddziaływania (przekonanie, że myśli i zachowanie osoby są przez kogoś kontrolowane np. przez istoty z innych światów) lub urojenia paranoidalne (np. rozmawianie z roślinami). 

Zdrowie i równowaga psychiczna
Ciesz się darmową dostawą przy zakupie wybranych produktów!

Drugą grupę stanowią objawy związane z zaburzeniami nastroju. Różnią się między sobą w zależności od typu zaburzeń schizoafektywnych. Wyróżnia się 3 typy: maniakalny, depresyjny i dwubiegunowy. 

Objawy typu maniakalnego to głównie:

  • pobudzenie psychoruchowe; 
  • mała potrzeba snu; 
  • stan zadowolenia i euforii w poważniejszych stanach zastępowany dużą drażliwością i skłonnością do wybuchów złości; 
  • gonitwa myśli i słowotok; 
  • podejmowanie ryzykownych zachowań (np. szybka jazda samochodem, nieplanowane zakupy); 
  • poczucie siły i niezniszczalności. 

W typie maniakalnym urojenia często dotyczą bycia wybitną postacią (Bogiem, wynalazcą), a treści paranoidalne są zorganizowane w historie stawiające pacjenta w centrum wydarzeń; nierzadko pacjent czuje się odpowiedzialny za wiele ważnych spraw (np. zarządzanie swoim królestwem, ochronę świata przed zagładą). 

Objawy typu depresyjnego to m.in.: 

  • obniżony nastrój; 
  • brak energii; 
  • niska samoocena, niewiara we własne możliwości; 
  • anhedonia niezdolność do odczuwania przyjemności; 
  • pesymistyczna wizja przyszłości; 
  • myśli rezygnacyjne (np. „już nie mam na to siły”, „nie chce mi się żyć”) i/lub myśli samobójcze. 

W typie depresyjnym częściej występują urojenia nihilistyczne (pacjent bywa przekonany, że jego ciało zanika lub jest niszczone przez jakąś poważną chorobę) oraz urojenia związane z poczuciem winy i grzeszności osoba czuje się odpowiedzialna za jakieś straszne wydarzenie (np. wyginięcie dinozaurów). 

W typie dwubiegunowym epizody manii przeplatają się z epizodami depresyjnymi, a obraz zaburzenia jest zmienny. 

Zaburzenia schizoafektywne można zdiagnozować, jeżeli wystąpiły co najmniej 2 tygodnie objawów z grupy schizofrenii, bez zaburzeń nastroju. Jeśli zawsze są ze sobą związane, częściej diagnozuje się zaburzenia afektywne (np. depresję) z objawami psychotycznymi. Należy także wykluczyć inne przyczyny zachowań i objawów psychotycznych, takie jak: narkotyki, HIV, kiłę ośrodkowego układu nerwowego czy niedoczynność tarczycy.  

Zaburzenia schizoafektywne – leczenie 

Podstawą leczenia zaburzeń schizoafektywnych jest farmakoterapia. Stosuje się leki przeciwpsychotyczne, takie jak: rysperydon, olanzapina, kwetiapina, perazyna. Większość tych substancji wpływa na układ dopaminergiczny. Z uwagi na przewlekły charakter choroby stosuje się także leki o przedłużonym działaniu w formie zastrzyków, które są jednym z najskuteczniejszych sposobów terapii (jedna iniekcja może ograniczyć objawy nawet na trzy miesiące). 

W typie depresyjnym często stosuje się także leki przeciwdepresyjne najczęściej z grupy SSRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny). W leczeniu pacjentów z zaburzeniami schizoafektywnymi typu dwubiegunowego stosuje się zwykle stabilizatory nastroju walproinian sodu lub sole litu

Niezależnie od typu choroby, pomocne w leczeniu zaburzeń schizoafektywnych są także psychoterapia i grupy wsparcia, które ułatwiają pacjentowi funkcjonowanie i radzenie sobie z objawami. 

Przeczytaj również:
Objawy psychotyczne u chorych na depresję


Źródła
Zwiń
Rozwiń

Źródła: 

  1. Gałecki P., Szulc A., Psychiatria, s. 184-186. Wrocław 2018: Edra Urban & Partner. 
  2. Łoza B., Murawiec S., Leki przeciwpsychotyczne w postaci długodziałających iniekcji w leczeniu schizofrenii nowe standardy terapii w: Psychiatria 2015, tom 12, nr 3. 
Daj nam znać, co myślisz o tym artykule

Wpisz swój komentarz...
Imię

Masz pytanie, szukasz porady?
Jeśli szukasz darmowej porady w zakresie zdrowia oraz przyjmowania leków lub suplementów diety, chętnie odpowiemy na Twoje pytanie.
Zapytaj farmaceutę