Kategorie
Gemini.pl

Artykuły

X - Aurovitas Tributron
X - Alergia LP
X - Zadbaj o komfort maluszka
X - Dzień Bliźniąt
X - Mamo to Twój dzień
687

Choroba afektywna dwubiegunowa. Na czym polega?

Słuchaj artykułu

Chorobie afektywnej dwubiegunowej towarzyszą zaburzenia nastroju. Mają one postać następujących po sobie epizodów depresji (okres przygnębienia), manii/hipomanii (czas większej lub mniejszej euforii) lub epizodów mieszanych. Między poszczególnymi epizodami występuje remisja. Jak przebiega leczenie tego schorzenia? 

Choroba afektywna dwubiegunowa. Na czym polega?

Choroba afektywna dwubiegunowa jest nazywana psychozą maniakalno-depresyjną, zaburzeniami maniakalno-depresyjnymi, cyklofrenią lub potocznie dwubiegunówką. Jest to przewlekłe i nawracające zaburzenie psychiczne, które w znaczący sposób wpływa na nastrój, myślenie i zachowanie osoby chorej. Dezorganizuje nie tylko życie samego pacjenta, ale również jego bliskich. Podjęcie właściwej terapii pozwala na powrót chorego do stabilnego funkcjonowania społecznego, rodzinnego i zawodowego.

Choroba afektywna dwubiegunowa – co to za choroba? 

Choroba afektywna dwubiegunowa (w skrócie ChAD) przeważnie jest rozpoznawana u osób w wieku 20-30 lat. Chorują na nią zarówno kobiety, jak i mężczyźni.

Charakteryzuje się zaburzeniami nastroju występującymi pod postacią cyklicznych i naprzemiennych epizodów: 

  • depresji,  
  • manii,  
  • hipomanii, 
  • epizodów mieszanych (o różnym czasie trwania). 

Między poszczególnymi epizodami następuje etap remisji, czyli okres stosunkowo normalnego funkcjonowania. Cechuje się brakiem objawów lub występowaniem symptomów o niewielkim nasileniu. 

W czasie remisji pacjent nie powinien odstawiać leków. Powinien pozostawać w stałym kontakcie z lekarzem. 

Choroba afektywna dwubiegunowa – przyczyny 

Jak dotąd nie udało się wskazać jednej przyczyny ChAD.

Za rozwój tej choroby odpowiadają czynniki biologiczne, psychologiczne, społeczne i środowiskowe, m.in.:

  • uwarunkowania genetyczne,
  • zaburzenia równowagi neuroprzekaźników w mózgu,
  • choroby somatyczne,
  • nadużywanie alkoholu lub narkotyków,
  • stresujące sytuacje życiowe,
  • pozostawanie w ciągłym napięciu,
  • brak uregulowanego rytmu dnia i nocy. 

Choroba afektywna dwubiegunowa – objawy

Depresja, mania, hipomania i epizody mieszane to elementy, które towarzyszą ChAD. 

Depresja w ChAD

W epizodzie depresji u chorego występuje: 

  • obniżony nastrój, 
  • spadek energii życiowej,  
  • przygnębienie i smutek,  
  • poczucie winy i beznadziei, 
  • obniżona samoocena.  

Pacjent przestaje czerpać przyjemność z dotychczas podejmowanych działań. Towarzyszy mu również utrata zainteresowań, spowolnienie myślowe, osłabienie popędu seksualnego oraz zaburzenia snu, apetytu, koncentracji, uwagi i pamięci.  

Mania w ChAD

W okresie manii chory zgłasza: 

  • znaczne podwyższenie nastroju,  
  • nadmierne poczucie radości,  
  • euforię,  
  • wesołkowatość,  
  • nadpobudliwość, 
  • wzrost aktywności psychoruchowej i siły życiowej.  

Chory traci hamulce społeczne i przestaje odczuwać strach. Cechuje go wysoka samoocena, poczucie wszechmocy oraz bezkrytyczne poczucie własnej siły i możliwości. Jego działanie jest pozbawione racjonalności. Przejawia tendencję do chaotycznych, lekkomyślnych i ryzykownych zachowań (np. szybka jazda samochodem, kontakty seksualne z przypadkowymi osobami, podejmowanie niekorzystnych zobowiązań finansowych, nieprzemyślane zakupy, nadużywanie alkoholu i/lub substancji psychoaktywnych). Towarzyszy mu drażliwość, gonitwa myśli i słowotok.  

Hipomania w ChAD

W porównaniu z manią objawy hipomanii są znacznie mniej nasilone i charakteryzują się krótszym czasem trwania. Chory dobrze czuje się pod względem psychicznym i fizycznym. Ma dobry nastrój, odczuwa mniejszą potrzebę snu oraz wykazuje skłonność do podejmowania lekkomyślnych i ryzykowanych działań, przy czym przeważnie zachowuje krytycyzm i zdolność kontroli swoich zachowań. W epizodzie maniakalnym choroba nie wpływa znacząco na życie pacjenta i jego bliskich, a on sam rzadko kiedy uważa się za osobę chorą i wymagającą leczenia. 

Epizod mieszany 

Ten okres charakteryzuje się jednoczesnym występowaniem cech depresji, manii i hipomanii. Nastrój chorego może zmieniać się kilka razy w tygodniu lub w ciągu dnia.  

Choroba afektywna dwubiegunowa – test

W postawieniu wstępnej diagnozy o występowaniu choroby afektywnej dwubiegunowej pomocny może okazać się test, który umożliwia rozpoznanie u siebie objawów. Kwestionariusz zaburzeń nastroju u osoby dorosłej znajdziesz w Internecie.

Pamiętaj, że w stwierdzeniu choroby afektywnej dwubiegunowej test jest jedynie narzędziem pomocniczym, a właściwą diagnozę może postawić wyłącznie lekarz psychiatra.

Choroba afektywna dwubiegunowa – leczenie

Choroba afektywna dwubiegunowa jest uleczalna, jednak jej leczenie jest długotrwałe.

Głównym celem terapii jest: 

  • uzyskanie całkowitej remisji lub zmniejszenie nasilenia objawów,  
  • zapobieganie nawrotom choroby, 
  • powrót do normalnego i satysfakcjonującego życia.  

O powodzeniu leczenia decyduje kompleksowość podejmowanych działań: 

  • farmakoterapia – leki dobierane są pod kątem objawów i epizodu choroby; włączenie leków jest podstawową formą leczenia ChAD;
  • psychoedukacja – polega na przybliżeniu pacjentowi i/lub jego bliskim, na czym polega choroba oraz nauce rozpoznawania sygnałów poprzedzających nawrót choroby; 
  • psychoterapia – jest zalecana głównie w przypadku długich okresów remisji; skupia się na zapewnieniu wsparcia podczas radzenia sobie z problemami dnia codziennego. 

Choroba afektywna dwubiegunowa – rokowanie

Kluczowy wpływ na rokowanie i przebieg choroby afektywnej dwubiegunowej ma: 

  • wczesne rozpoznanie i wdrożenie specjalistycznego leczenia,  
  • efektywna współpraca pacjenta z lekarzem,  
  • stosowanie się do zaleceń lekarza, 
  • wsparcie ze strony bliskich osób. 

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci 

ChAD rozpoznaje się głównie u młodych dorosłych. Zdarza się jednak, że specjaliści diagnozują chorobę już u dzieci lub nastolatków. Przeważnie choroba afektywna dwubiegunowa objawia się jako szybkie i nagłe zmiany nastroju (przechodzenie od radości do rozpaczy), co nie ma konkretnej przyczyny.  

W przypadku dzieci i dorosłych kryteria diagnostyczne są takie same. Różnica polega na tym, że u młodych osób zamiast euforii często występuje drażliwość, wybuchy złości i skłonność do buntu lub agresywnych zachowań.  

Dodatkowo o ChAD mogą świadczyć:  

  • wzmożona aktywność,  
  • gonitwa myśli,  
  • nadmierna gadatliwość,  
  • problemy z koncentracją, 
  • zmniejszona potrzeba snu.   

Zaburzeniami współistniejącymi z ChAD są: 

  • ADHD,  
  • osobowość typu borderline,  
  • zaburzenia lękowe, 
  • zachowania opozycyjno-buntownicze.  

Dzieci chorujące na chorobę afektywną dwubiegunową potrzebują stabilnego i regularnego trybu życia, a ich osiągnięcia szkolne są uzależnione od fazy choroby. 

Życie z osobą chorą na ChAD

Zaangażowanie rodziny jest jednym z warunków powodzenia leczenia i stanowi ważny czynnik terapeutyczny.

Udzielane wsparcie powinno być dostosowane do aktualnej fazy ChAD, ponieważ pacjent w depresji potrzebuje innego rodzaju pomocy niż pacjent w manii.

Znajomość i przestrzeganie kilku uniwersalnych zasad dotyczących opieki nad chorym może ułatwić jego rodzinie i bliskim codzienne funkcjonowanie.

Co możesz zrobić, aby pomóc osobie z chorobą afektywną dwubiegunową? 

  • Skonsultuj się ze specjalistą prowadzącym leczenie bliskiej Ci osoby i dowiedz się, na czym polega istota choroby afektywnej dwubiegunowej i jakie są jej objawy. Dzięki temu w przyszłości łatwiej i szybciej rozpoznasz symptomy przepowiadające nawrót schorzenia. 
  • Zachęcaj chorego do podjęcia leczenia oraz motywuj go do systematycznego przyjmowania leków i przestrzegania zaleceń lekarskich.  
  • Zapewniaj chorego, że stan, w którym obecnie się znajduje, jest przejściowy i dzięki odpowiedniemu leczeniu ma on szansę odzyskać kontrolę nad swoim życiem. 
  • Bądź blisko chorego i obserwuj jego zachowanie pod kątem wykrycia wczesnych objawów nawrotu choroby. 
  • Motywuj chorego do prowadzenia zdrowego stylu życia (stały rytm dnia i nocy, dbanie o higienę snu, odpoczynek i właściwa dieta, aktywność fizyczna, unikanie alkoholu i substancji psychoaktywnych). 
  • Bądź cierpliwy i wyrozumiały. Nie oceniaj i nie obwiniaj chorego za jego zachowanie. Jest ono wynikiem zaburzenia, a nie złej woli.  
  • Nie mów choremu „weź się w garść”, „nie przesadzaj”, „jakbyś chciał, to byś mógł”, „wszystko będzie dobrze”. Te słowa nie wpłyną na zmianę jego zachowania, lecz zwiększą poczucie winy i niezrozumienia. 

Choroba afektywna dwubiegunowa jest poważnym zaburzeniem psychicznym. Odpowiednie leczenie pozwala na prowadzenie stabilnego życia. Ważne jest pozostawanie pod stałą opieką lekarza, bezwzględne przestrzeganie jego zaleceń oraz wsparcie rodziny i bliskich.


Produkty łagodzące napięcie nerwowe
Ciesz się darmową dostawą przy zakupie wybranych produktów!

Przeczytaj również:
Zaburzenia schizoafektywne. Rozpoznanie i leczenie

Daj nam znać, co myślisz o tym artykule

Wpisz swój komentarz...
Imię

  1. 6 maja 2021, 17:39
    Karol

    A co jeśli nie wiem, że to mam? Co pani poleca?

    1. 7 maja 2021, 12:19
      mgr farm. Marta Grabowska
      mgr farm. Marta Grabowska

      Jeśli zaobserwował Pan u siebie niepokojące zmiany nastroju, najlepiej zgłosić się do specjalisty w celu postawienia diagnozy. Psycholog, psychiatra lub internista przeprowadzi wywiad, a następnie w razie konieczności wykona odpowiednie badania, dokona rozpoznania i wdroży odpowiednie leczenie.

  2. 8 maja 2021, 13:30
    Sławomir

    Zauważyłem, że jestem niepotrzebny, a skoro najbliżsi mnie nie potrzebują to czy potrzeba bycia potrzebnym? O co mi tak naprawdę chodzi? Max godzinę mogę przebywać w towarzystwie, ponieważ odczuwam… No właśnie. Dlaczego nie jestem w stanie określić co się dzieje ze mną od dwóch lat? Na pewno cały czas próbują mnie rozszyfrowywać, ale jaki jest w tym cel? Jedyne, co ukrywam to to, że panicznie boję się wszystkiego dosłownie… Pal licho ze mną, ale boje się, że nie zapanuje nad sobą i komuś zrobię krzywdę. Co mam zrobić ?

    1. 10 maja 2021, 10:02
      mgr farm. Marta Grabowska
      mgr farm. Marta Grabowska

      Czy próbował Pan porozmawiać z kimś na ten temat? Warto skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, którzy na pewno pomogą w Pana problemie.

  3. 3 lipca 2021, 19:11
    Marcin

    Bardzo dziękuję . To było bardzo obrazowe przedstawienie sprawy

  4. 14 lipca 2021, 23:09
    Piotr

    Witam.Czytam i własnym oczom nie wierzę.Mam 39 lat,wszystkie opisane objawy i zachowania,i co…Chodzę samopasem,a krew już dawno zamienioną mam w pianę,z nikąd pomocy.Później będzie tylko kara,a dla kilku bądź kilkunastu lament.Dziękuję ,,ci polsko,, za pomoc fachowców…a zegar tyka w mojej głowie,w odwrotną stronę.Nawet zgody na prawo jazdy nie dali po rozmowie z dwoma psychiatrami,w tym jednym klinicznym,i co?Powiedzieli żebym sobie prywatnie poszedł porozmawiać,żeby mi leki dali,na wyrównanie nastroju.

    1. 25 listopada 2021, 09:49
      Stefan.

      A poszedłeś? Nie tyle prywatnie co samodzielnie, bo psychologowie i psychiatrzy dostępni są normalnie w NFZ.

  5. 16 lipca 2021, 15:46
    Obserwator

    Co zrobić, gdy ta osoba nie chce się leczyć, uważa, że to inni mają problem, nie on…..Uważa się za wszechwiedzącą, chce ustawiać innych, nawet w pracy- dlatego nie jest w stanie dluzej pracować w jednym miejscu, gdyż po początkowym zachwytem nad nową praca, przychodzi czas niezadowolenia i krytyki innych współpracowników i pracodawcy, zarzucanie niekompetencji i próbą wprowadzania własnych wizji i zmian, co zazwyczaj kończy się napomnieniem szefa. Wtedy jest wielka obraza, mówienie, że tam pracują niekompetentne osoby i następuje odejście z tej pracy ( o ile szef sam nie zwolni wczesniej). Następnie jest poszukiwanie kolejnej pracy, czasami trwające bardzo długo i obwinianie całego świata o własne niepowodzenia. Natomiast nie dopuszcza do siebie prawdy, ze jego sytuacja wynika z nieleczonej choroby ( kiedyś był w leczeniu, ale uznał, że to nic nie daje, ze po lekach trzęsą mu się ręce, a psychiatrzy sami są nienormalni). I jak takiej osobie można pomóc ?!?!?! Skoro ona nie chce pomocy, jak bliscy maja ha wspierać, gdy obraza wszystkich dookoła….?????

    1. 3 września 2021, 18:52
      Brat

      Obserwuję taki przypadek :(….Najpierw długi okres wyłączenia się z życia ( bez wychodzenia z domu )…Kategoryczny zakaz odwiedzania ,bo “nie jest w formie”….Potem lekarz ,leki , łapanie pionu ,a za pewien czas euforia ,nieprzewidywalne decyzje w ważnych sprawach ,zakupy ,wieczna potrzeba kontaktów z różnymi ludźmi i tak ,jak opisane powyżej ….Dla bliskich ,którzy to widzą i chcieliby pomóc ,to taka walka z wiatrakami .Kompletna bezsilność !….a lekarz prowadzący ,też niechętnie pomaga rodzinie ,może z powodu tajemnicy lekarskiej .Trudno znaleźć rozwiązanie !….Cierpienia osób trzecich , taka osoba absolutnie nie dostrzega .

    2. 3 września 2021, 21:10
      Aneta

      O chorobie dwubiegunową wiedziałam mało dopóki nie zaginęła moja koleżanka. Znalazla się po miesiącu jako bezdomna pobita zgwałcona chuda….Policja odwiozła ja do szpitala psychiatrycznego i tam ją znaleźliśmy. Lekarka wytłumaczył mi w jakiej fazie się znajduje (mani)

  6. 16 września 2021, 11:55
    Andrzej

    Choruję na dwubiegunówkę już od ponad 30 lat i coraz dłuższe mam okresy depresji dochodzące do roku. Jest mi ciężko. Mam 59 lat i bardzo cierpię.

    1. 17 września 2021, 12:30
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Powinien być Pan pod stałą opieką psychiatry. Proszę także rozważyć psychoterapię, która będzie stanowiła wsparcie dla farmakologicznego leczenia.

    2. 9 czerwca 2022, 19:54
      Ja

      Nawet nie wiesz jak Cię rozumiem i jestem już umęczona takim życiem

  7. 4 października 2021, 11:42
    Romualda

    Czy złe warunki, brak poczucia bezpieczeństwa mogą być powodem różnych zaburzeń emocjonalnych i utrudnionyvh kontaktów z innymi ludźmi????. Wywiózł mnie brat i jego przyszli tesciowie do dużego miasta, jak miałam 14lst do szkoły, chodziłam rok. Po roku mnie wyrzucili z mieszkania. Nauczycielka wzięła na stancję bo szukają donwolnegompokoju i mnie upatrzyla, ale przestałam mieć pieniądze, bo zmarła mama. Nauczycielka przeniosła mnie do technikum do klasy wyższej,musiałam nadrabiac program. Nie miałam gdzie się podziać w obcym mieście, ani innych ludzi. Nauczycielka swoje frustrację na mnie wyładowywala. Czasem! Mnie tłukła. Zaczęłam chorować, przed maturą i wcześniej chyba na tzw padaczkę neurologiczną. Oparcie bylo w harcerstwie, nawet mi chciano internat załatwić, ale p. Nauczycielka powiedziała, że nie bo mnie bardzo kocha. Po wakacjach było to samo. Moja młodość to wielkie piekło. Ciągle ! mnie poniżała, byłam w hej klasie,im mi było gorzej tym bardziej w szkole musiałam udawać wesołość, bo w domu potem było piekło. Przywiązałam się do niej jak pies, bo nie miałam nikogo innego w obcym mieście. Czasem spotykany brat i bratowa nieustannie mieli różne żądania , pretensje aby im co załatwiać, czasem zupełnie absurdalnie. Teraz już jestem seniorka, ale to coraz mocniej mi w myślach wychodzi i nie umiem… jak się tego obciążenia pozbyć, jak z myśli wyrzucić.. Czy to jest objaw tej choroby????

    1. 14 października 2021, 14:52
      Halina

      Pani historia oraz objawy mogą wskazywać na stany depresyjne a nie na schizofrenię. Depresję leczy się za pomocą psychoterapii oraz farmakoterapii. Powinna Pani poszukać pomocy w poradni psychologicznej, gdzie terapeuta będzie w stanie dotrzeć
      do sedna problemu i pomoże odnaleźć cel w życiu. Życzę dużo zdrowia i powodzenia.

  8. 5 października 2021, 20:45
    Kazimiera

    W mojej rodzinie dwie osoby są/były chore: ojciec uważał, że rodzina chce z niego zrobić wariata, więc przestał się leczyć, a właściwie “leczył się” alkoholem; siostra w okresie obniżonego nastroju kieruje swoją niechęć do jedynej osoby, która od lat jej pomaga. Tak u ojca, jak i u siostry obserwowałam łatwość kontaktów ze znajomymi, trudność kontaktu z rodziną. Sądzę, że bierze się to z faktu, że znajomym nie bardzo zależy na tym, czy osoba chora leczy się, czy nie, bo nie ma z chorym kontaktu na co dzień, w przeciwieństwie do rodziny, której na leczeniu zależy.

  9. 15 października 2021, 12:39
    EVA

    Jak odróżnić zaburzenie borderline od ChAD? Bliska mi osoba ma zdiagnozowany Bordeline, a ja coraz częściej myślę, że to ChAD. Jak mu to powiedzieć?

    1. 20 października 2021, 15:00
      mgr farm. Marta Grabowska
      mgr farm. Marta Grabowska

      Obie choroby mogą być do siebie łudząco podobne. Pełną diagnozę stawia specjalista na podstawie wywiadu z pacjentem i obserwacji jego zachowań. W przypadku chorób psychicznych jest to trudne zadanie, dlatego pacjent może poprosić o konsultację z innym doświadczonym lekarzem.

  10. 29 października 2021, 11:49
    Mk

    Żona ma wszystkie objawy. Nic już nie potrafi zrobić i jest nie do wytrzymania. Cała rodzina jest już wyczerpana psychicznie, wszyscy znajomi się odsunęli. Ale nie da sobie powiedzieć nic o leczeniu, nawet konsultacji. Wpada szał i mnie wygania do lekarza. Jak można zmusić do wizyty lekarskiej, do leczenia. Jestem bezradny a co miesiąc jest coraz gorzej.

    1. 9 listopada 2021, 16:45
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Niestety nie ma możliwości zmuszenia chorego do podjęcia leczenia. Jeżeli żona neguje Pana słowa, to może posłucha innego członka rodziny lub zaufanej osoby. Proszę spróbować poszukać usługi wizyty domowej lub telekonsultacji. Być może w ten sposób uda się zasięgnąć jakiejkolwiek opinii specjalisty.

  11. 4 listopada 2021, 19:27
    Ewelina

    Czytając o tej chorobie to trochę jakbym widziala siebie. Chodze do lekarza psychiatry ale na pytanie na co mnie leczy(3 razy zmiana lekow), odpowiada”Po co Pani chce to wiedzieć.Wiec nadal nie wiem czy jestem leczona na depresje czy może to choroba dwubiegunową. CZESTO MIEWAM ZMIENNE NASTROJE ŚMIEJE SIE JESTEM PELNA ENERGII A ZA CHWILE PŁACZĘ I MSM ROZNE MYŚLI. NIE POTRAFIE RADZIC SOBIE Z UCZUCIAMI EMOCJAMI.PROSZE O RADĘ

    1. 9 listopada 2021, 17:00
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Ma Pani prawo do informacji na temat stanu swojego zdrowia, w tym o podejrzewanej przez lekarza jednostce chorobowej. Proszę skonsultować się z innym specjalistą i opowiedzieć mu o dotychczasowym przebiegu leczenia.

  12. 5 listopada 2021, 15:29
    Cristina

    Pięć lat temu u mego ponad 30-letniego syna stwierdzono chorobę dwubiegunową. Sam podjął leczenie, był sfrustrowany bo nigdzie nie mógł dostać pracy. Jako matka chciałam nawiązać kontakt z młodą lekarką aby śledzić postęp w leczeniu. Nie uzyskałam informacji bo syn zastrzegł aby nikomu jej nie udzielać. Syn był bardzo skryty i nieufny. Pisałam pisma z prośbą o postęp w leczeniu, ale niestety po półrocznym leczeniu syn popełnił samobójstwo. Nie ma końca cierpień po stracie syna. Teraz nagle zmarł mój mąż. Zadaję sobie pytanie dlaczego do tego doszło, dlaczego?

    1. 22 kwietnia 2022, 15:30
      Benia

      Strasznie mi przykro, że Twojego syna nie ma już wśród żywych. Ufaj, że jest nadal przy Tobie.
      Przekaż mu co czujesz, że tęsknisz. Ja wierzę, że dusza po śmierci pozostaje w swoich miejscach nawet kilka lat.

  13. 8 grudnia 2021, 16:02
    Anonim

    Dzień dobry
    Mam 14 lat i podejrzewam u siebie dwubiegunowość, ale mama mi nie wierzy. Niedawno straciłam babcię, którą kochałam. Sytuacja rodzinna jest niestabilna i czuję, że to moja wina. Na lekcjach w szkole trudno mi się skupić.
    Co mam zrobić ?

    1. 30 grudnia 2021, 15:45
      mgr farm. Marta Grabowska
      mgr farm. Marta Grabowska

      Dzień dobry, o swoich problemach, pytaniach możesz porozmawiać z psychologiem szkolnym, który udzieli rady oraz wsparcia w problemach. Dostępne są także specjalne portale oraz numer infolinii wsparcia dla dzieci oraz nastolatków. Pomoc może zostać udzielona za pośrednictwem rozmowy telefonicznej pod numerem 800 080 222 lub poprzez wiadomość oraz czat na stronie http://www.liniadzieciom.pl

  14. 6 marca 2022, 02:28
    Kiper

    Na mani potrafje zjednac sobie najgorszych gansterow i zakrecic jak dloik ogurkow cale gangi taki gansta mafjozo zemnje a na depresi chce by wrucila moje mega manja muwie mega bo mam terz zchizofrenje paranoik i jestem socjopata

  15. 9 marca 2022, 16:56
    Bogdan

    syntetyczne ale trafne ujęcie problemu …… pozdrawiam wszystkich na “huśtawce”

    1. 20 października 2022, 01:13
      Kacper

      Dołączam się do życzeń;)

  16. 22 kwietnia 2022, 15:27
    Benia

    Mój dorosły syn choruje na ChAD od nastoletnich lat. Gdy jest w remisji poznaje kobietę, związuje się z nią a gdy przychodzą kłopoty, z którymi sobie nie radzi, to wraca choroba i zostaje sam. Był leczony szpitalnie w przeszłości i ostatnio zapytałam go co mamy zrobić, gdy znów będzie z nim bardzo źle. Odpowiedział ,,tylko karetka, kaftan i szpital bo nic innego nie pomoże,,. Byłam przerażona jego odpowiedzią bo wiem, że ma rację…

  17. 6 maja 2022, 00:54
    Tori

    Mam ogromne wrażenie że to mam ale lekarz stawia mi lekką depresję po tym co ja robię np potrafię cały dzień płakać chcąc zrobić sobie krzywdę przez poczucie winy oraz męczenie się a po pewnym czasie popełniam ogromne błędy i ciągle się cieszyć a w momencie w którym zaczynam mieć poczucie winy zdaje sobie sprawę co zrobiłam ale wtedy nie wiedziałam że to złe nie wiem co mam szczerze robić czy się poddać czy dalej próbować bez skutku

    Jeśli nie da się mnie zrozumieć z góry przepraszam

    1. 9 maja 2022, 11:37
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Choroba afektywna dwubiegunowa objawia się naprzemiennym występowaniem epizodów depresyjnych i maniakalnych. Opisane przez Panią objawy mogą wskazywać na inną niż lekka depresja jednostkę chorobową, jednak wyłącznie psychiatra jest w stanie postawić diagnozę na podstawie udzielonych informacji i obserwacji pacjenta. Wskazana jest zatem konsultacja z innym specjalistą.

  18. 29 czerwca 2022, 12:20
    Emilia

    Proszę powiedzieć, co zrobić, jeśli taka osoba nakręciła reportaż wraz z reporterem skandalistom mocno krzywdzący ludzi, niszczący ich dobre imię i narażający na niebezpieczeństwo ze strony oglądających? Wiem, że bierze leki, ostatnio coś słyszałam o dwubiegunówce, borderline stwierdzone 10 lat temu i jeszcze jakieś inne zaburzenia. Co mamy zrobić, aby chronić siebie i bliskich? Nie jesteśmy spokrewnieni, nie mieszkamy nawet blisko.

    1. 30 czerwca 2022, 08:17
      mgr farm. Agnieszka Działo
      mgr farm. Agnieszka Działo

      Niestety nie mamy wpływu na rzetelność i prawdziwość informacji kreowanych przez media. Najlepiej unikać tego typu treści i skupić się na własnej równowadze psychicznej. Warto znaleźć sobie hobby i zająć się czymś, co sprawia nam przyjemność. Jeśli to nie wystarczy, można poprosić o konsultację psychologiczną, która pomoże uporać się z własnymi emocjami. Istnieje wiele infolinii czy placówek oferujących pomoc nieodpłatnie w ramach programów społecznych przeciwdziałających różnym formom przemocy.

  19. 5 lipca 2022, 00:19
    Luxus

    Właśnie przeczytałam diagnozę mojego męża: choroba dwubiegunowa. Świat mi się zawalił. Tyle czasu skoki nastrojów, dziwne decyzje, zachowania czasami irracjonalne. Nigdy nie widziałam, co przyniesie jutro. Musiałabym to opisać w postaci książki. Jak prowadzić z taką osobą dalsze życie? Co robić, jak się zachowywać? nie mam pojęcia. Można jakąś radę?

    1. 6 lipca 2022, 16:05
      mgr farm. Agnieszka Działo
      mgr farm. Agnieszka Działo

      Pogodzenie się z diagnozą bywa trudne i wymaga czasu zarówno w przypadku samego chorego, jak i jego rodziny. W celu zrozumienia jednostki chorobowej, pacjenta oraz uporania się z własnymi emocjami pomocna będzie fachowa literatura. Proszę nie zapominać w tym czasie o sobie, zadbać również o własne zdrowie psychiczne i poszukać wsparcia. W ramach programów rządowych w wielu gminach i powiatach funkcjonują ośrodki ochrony zdrowia psychicznego, w których można otrzymać profesjonalną pomoc psychologów i psychiatrów. Co istotne, działają one całodobowo! Może Pani rozejrzeć się za tymi najbliżej miejsca Pani zamieszkania.
      Załączam informator dla chorych i ich rodzin, rządowy zbiór telefonów i stron wsparcia oraz wyszukiwarki ośrodków pomocy, a także przykładowe działania gminne i powiatowe dla zobrazowania, że jest to realna forma pomocy. Z placówek pozarządowych proszę szukać też grup wsparcia dla rodzin osób chorujących psychicznie. Są to kameralne spotkania, w małych grupach ochotników, którzy pod okiem specjalistów nawzajem stanowią dla siebie wsparcie dzięki wymianie doświadczeń. Działania te mają na celu zrozumienie, że nie jesteśmy sami w tych zmaganiach.
      https://www.gov.pl/web/koronawirus/gdzie-znajdziesz-pomoc-w-przypadku-pogorszenia-stanu-psychicznego
      https://bip.brpo.gov.pl/sites/default/files/Opieka_zdrowotna_i_wsparcie_spo%C5%82eczne.pdf
      https://www.wroclaw.pl/portal/wsparcie-dla-osob-z-doswiadczeniem-choroby-psychicznej-i-ich-rodzin

  20. 2 września 2022, 21:46
    Justyna

    Mój syn ma nagłe epizody euforii, słowotok, przesadną ekscytacje, krzykliwość, po czym nagle cichnie, nie chce rozmawiać i następuje wycofanie i wyczerpanie. Co powinnam zrobić w tej sytuacji i czy to wystarcza to postawienia wstępnej diagnozy tej choroby??

    1. 5 września 2022, 13:44
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Pani obserwacje będą z pewnością cenną wskazówką podczas dalszej diagnostyki. Aby zdefiniować chorobę afektywną dwubiegunową, chory musi wykazywać szereg charakterystycznych zachowań. Postawienie właściwej diagnozy wymaga wiedzy i doświadczenia lekarza psychiatry. Aby umówić wizytę u tego specjalisty, nie potrzebuje Pani skierowania. Procedurę może Pani również rozpocząć od wizyty u psychologa dziecięcego, który oceni, czy zachowanie syna może nosić znamiona choroby czy raczej jest sposobem przeżywania różnych stanów emocjonalnych.

  21. 11 września 2022, 01:16
    BP

    Czy przy takiej chorobie, opisane objawy można mieć tylko przy bliskich osobach ( domownikach ) a w obecności obcych osób być ideałem ?

    1. 13 września 2022, 11:06
      mgr farm. Marta Grabowska
      mgr farm. Marta Grabowska

      Jest to mało prawdopodobne, ponieważ objawy choroby polegają na różnicach w ogólnym zachowaniu. Pacjent przez pewien okres w życiu doświadcza manii, czyli nadreaktywności, pobudzenia, a następnie doświadcza epizodu depresyjnego. Chory może maskować swoje zachowania przed otoczeniem, ale zmiany w zachowaniu i sposobie bycia mogą być zauważalne przez obce osoby.

  22. 13 września 2022, 21:51
    BP

    Bardzo dziękuje Pani Marta za błyskawiczna odpowiedz, która mnie pociesza 🙂 córka ma takie zmiany nastroju wybuchów nawet agresji i słowami ze nie chce już żyć i ma wszystkiego dość , po tym czasie nerwy przechodzą i jest spokojniejsza potrzebuje przytulenia . Natomiast w szkole jest bardzo grzeczna z wysokim ilorazem inteligencji , tylko w szkole przechodziła traumę bo była odrzucona przez klasę i dręczona psychicznie przez jedna z koleżanek .korzystamy z porad psychologów i czekamy na wizytę psychiatry.

  23. 31 października 2022, 14:31
    Monika

    Znajduje tu objawy które generalnie można przypisać każdemu i przy większości schorzeń. To jakaś abstrakcja, znaczy nie sama choroba. Z każdego można zrobić chorego, ile osób jest tak zdiagnozowanych i leczonych na nierealne choroby a tłumaczy się to że trzeba trafić na ten skuteczny lek…. I weźmy pod uwagę że lekarz ma chwilę na wywiad….

  24. 2 maja 2024, 18:32
    cool facts

    Nice post. I used to be checking continuously
    this blog and I’m inspired! Extremely helpful information specifically the remaining section 🙂 I handle such info much.

    I was seeking this certain information for a very long time.
    Thank you and best of luck.

Masz pytanie, szukasz porady?
Jeśli szukasz darmowej porady w zakresie zdrowia oraz przyjmowania leków lub suplementów diety, chętnie odpowiemy na Twoje pytanie.
Zapytaj farmaceutę