Kategorie
Gemini.pl

Artykuły

X - Siła Kobiet
X - Asa
X - Aurovitas FlexiStav Meno
X - Sale do -50%
X - Zadbaj o zdrowie swojej rodziny
X - Zdrowe oczy
X - Baby Sleep
144

Zespół Aspergera. Czym różni się od autyzmu?

Słuchaj artykułu

Wielu badaczy traktuje zespół Aspergera jako spektrum autyzmu. Jako wspólną cechę wskazują trudności w komunikacji i zaburzenia społeczne. Czym jednak się różnią?

Zespół Aspergera. Czym różni się od autyzmu?

Zespół Aspergera – objawy

Termin ten pochodzi od nazwiska lekarza pediatry Hansa Aspergera. Opisał on przypadki kliniczne, w których dzieci zachowywały się podobnie i miały wspólne cechy osobowości.

Na zespół Aspergera mogą wskazywać:

  • późny rozwój dojrzałości społecznej i myślenia społecznego;
  • nietypowe zachowania na każdym etapie rozwoju;
  • trudności w nawiązywaniu bliższych kontaktów z rówieśnikami;
  • trudności w komunikacji, dialogu;
  • nietypowe brzmienie mowy (np. akcent, intonacja);
  • bogate słownictwo jak na swój wiek;
  • trudności w wyrażaniu swoich emocji i panowania nad nimi;
  • silne zainteresowanie konkretną tematyką; powtarzające się zaangażowanie w daną aktywność;
  • zaburzenia uwagi;
  • brak empatii;
  • trudności w nauce;
  • niezdarność, słaba koordynacja ruchowa;
  • zaburzenia nastroju – stany lękowe, niepokój;
  • zaburzenia odżywiania – dziecko odmawia jedzenia o określonej konsystencji lub fakturze;
  • nadwrażliwość na hałas, dotyk, fakturę lub zapach.

U dzieci i osób dorosłych z zespołem Aspergera nie występują widoczne cechy fizyczne, które mogłyby świadczyć o jakimkolwiek zaburzeniu. Pojawiają się jedynie nietypowe reakcje i zachowania.

Zespół Aspergera a autyzm 

Według aktualnej klasyfikacji zespół Aspergera jest zaliczany do zachowań ze spektrum autyzmu. Jest to spowodowane zbieżnością objawów, które pojawiają się także w spektrum autyzmu. Wyróżnia się jednak kilka różnic: 

  • Trudności z mówieniem – pojawiają się w spektrum autyzmu, ale w zespole Aspergera nie obserwuje się takiego objawu;
  • Niskie IQ – charakterystyczne dla spektrum autyzmu; osoby z zespołem Aspergera wręcz przeciwnie, często mają wysokie IQ; 
  • Niezgrabność w zadaniach manualnych – osoby ze spektrum autyzmu mają trudność z posługiwaniem się np. długopisem; w zespole Aspergera ten objaw występuje rzadziej;
  • Obsesyjne zainteresowanie danym tematem – pojawia się w spektrum autyzmu; osoby z zespołem Aspergera także mogą wykazywać takie zainteresowanie, jednak często to zainteresowanie ma więcej sensu.  

Diagnoza zespołu Aspergera

Zespół Aspergera może zostać zdiagnozowany u osób w różnym wieku, które z przeróżnych powodów wcześniej nie zostały poddane obserwacji i badaniom. Najczęściej diagnoza pojawia się u dzieci w wieku 8-11 lat.

Dziecko z zespołem Aspergera dostrzega, że komunikacja z innymi dziećmi w szkole jest dla niego trudnością. Porozumiewanie się z członkami rodziny nie sprawia już takiego problemu. Nie podziela ono zainteresowań swoich rówieśników. Unika zabaw z nimi lub przeciwnie, bywa natrętne i dominujące. Nierzadko nauczyciele i wychowawcy zauważają pewne odstępstwa od normy w zachowaniu dziecka, tj. brak zrozumienia reguł obowiązujących w społeczeństwie, ale też brak rozumienia danej sytuacji. Dziecko z zespołem Aspergera nie radzi sobie z własnymi emocjami. Ma szeroką wiedzę na tematy, które je interesują. Jednocześnie uwidaczniają się trudności w nauce. 

Zespół Aspergera – przyczyny

Zespół Aspergera nie jest dziedziczny (ale można odziedziczyć predyspozycje do jego wystąpienia). Jego przyczyny nie zostały jeszcze do końca poznane. Badacze uważają, że mogą to być:

  • późny wiek ojca (po 40. roku życia),
  • drobne uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego,
  • toksoplazmoza,
  • infekcje mózgowe,
  • problemy okołoporodowe lub tuż po narodzinach,
  • mutacje genetyczne.
  •  

Zespół Aspergera u dorosłych

Diagnoza zespołu Aspergeraa może zostać postawiona nawet u osób dorosłych. Powinna zostać potwierdzona przez kilku specjalistów, np. lekarza psychiatry, psychologa, logopedy. Jest to konieczne, aby wykluczyć inne choroby, zaburzenia psychiatryczne. Podczas stawiania diagnozy specjalista ocenia objawy, które mogły pojawić się w wieku dziecięcym. Ich występowanie znacznie zwiększa prawdopodobieństwo postawienia prawidłowej diagnozy.  

Zespół Aspergera u dorosłych nie jest zaliczany do chorób. Podobnie jak u dzieci i nastolatków, zaliczany jest do spektrum autyzmu o łagodnym stopniu nasilenia. U osób dorosłych przez długi czas mogą nie ujawniać się objawy lub dorosły może je skutecznie maskować.

Objawy jakie mogą się pojawić u osoby dorosłej to: 

  • wycofanie społeczne, 
  • brak umiejętności w nawiązywaniu więzi, 
  • zmienne nastroje, 
  • zachowania kompulsywne, 
  • zaburzenia pamięci i koncentracji.  

Kobiety z zespołem Aspergera są diagnozowane później niż mężczyźni czy chłopcy. Mogą mieć inne objawy, które utrudniają diagnostykę. Lepiej radzą sobie też z dopasowaniem się do społeczeństwa. Kobiety z zespołem Aspergera określa się jako osoby wysokofunkcjonujące. Często nie mają widocznych problemów z komunikacją, emocjami i podtrzymywaniem relacji. Zazwyczaj zauważa się odstępstwa od normy w formie nieadekwatnej reakcji do sytuacji, np. złość występująca po niedużym nieporozumieniu. Zazwyczaj osoby wysokofunkcjonujące rozwijają specyficzne hobby, któremu poświęcają wiele czasu. Ich zainteresowania są często użyteczne i te osoby rozwijają je w sposób profesjonalny.  

Terapia Zespołu Aspergera

Jest zależna od występujących objawów, zachowań i cech indywidualnych.

Do metod terapeutycznych zespołu Aspergera należą:

  • terapia behawioralna – polega na zmianie dotychczasowych zachowań na inne, które są oczekiwane przez społeczeństwo i które uznawane są za prawidłowe.; jej celem jest jak najlepsze przystosowanie osoby z zespołem Aspergera do samodzielnego życia;
  • terapia integracji sensorycznej (SI) – ma na celu polepszenie reakcji ciała na bodźce zewnętrzne (hałas, dotyk, smak itp.);
  • terapia kognitywna – zakłada, że każdy człowiek rozwija się według ściśle określonych schematów; skupia się na odbudowie tych funkcji, aby osoba z zespołem Aspergera mogła rozwijać się prawidłowo;
  • terapia metodą behawioralno-poznawczą – polega na zmianie schematów myślowych;
  • trening umiejętności społecznych – polega na nauce zachowania się w różnych sytuacjach życiowych.

Wsparcie zdrowia
Ciesz się darmową dostawą przy zakupie wybranych produktów!

Przeczytaj również:
Autyzm u dorosłych. Czy mężczyźni są bardziej narażeni?


Źródła
Zwiń
Rozwiń
  • Siwińska A., Komunikacja osób z Zespołem Aspergera, Forum Logopedy, 2014, nr 4.
  • Jagielska G., Współwystępowanie zaburzeń psychicznych w Zespole Aspergera, Forum Logopedy, 2014, nr 4.
  • Attwood T., Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik, wyd. Harmonia Universalis.
Daj nam znać, co myślisz o tym artykule

Wpisz swój komentarz...
Imię

  1. 6 sierpnia 2019, 17:35
    Sylwia

    Jak mam postępować z synem który ma zespół Aspergera ze spektrum autyzmu .

    1. 8 sierpnia 2019, 12:55
      mgr Katarzyna Jaśkiewicz

      Witam. W jakim wieku jest Pani dziecko? Jeśli została postawiona diagnoza to czy osoba diagnozująca gdzieś Panią dalej kierowała? Z pewnością dziecko wymaga wielokierunkowej terapii, z naciskiem na umiejętności społeczne. Proszę poszukać w swoim regionie placówki, która specjalizuje się w pracy z dziećmi z zespołem Aspergera i autyzmem. Warto też pomyśleć o zajęciach integracji sensorycznej. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

  2. 28 sierpnia 2019, 21:09
    beti

    Te dzieci nie potrzebują terapii tylko poznania i zrozumienia, nie róbmy ich na podobieństwo nasze, jak bogowie, tylko przez to ze jest nas procentowo więcej. To nie choroba, to tylko odmienne postrzeganie świata, a może to my powinniśmy zacząć widzieć świat jak oni, co by było gdyby to oni wymyślili dla nas odpowiednie terapie na które KONIECZNIE MUSIMY pójść.

    1. 12 września 2019, 08:29
      Agnieszka

      Ma Pani duzo racji.
      Jednak by dziecko w naszym świecie nie było wyobcowane trzeba mu troszkę pomoc i je wprowadzić.

    2. 14 września 2019, 09:56
      Kathy

      Beti – Zrozumienia… tak . Borykam się z tym . Musze uczyć otoczenie .

    3. 16 września 2019, 20:51
      Hania

      Do pani Beti, popieram to co pani napisała. Pozdrawiam.?

    4. 7 września 2021, 23:00
      Ela

      Tak, zaakceptujmy odmienność dziecka, niech zachowuje się tak jak uważa i niech do końca życia nie będzie potrafiło się odnaleźć w społeczeństwie, znaleźć przyjaciół, móc dobrze spędzić czas szkolny bez bycia wyszydzanym i poniżanym za odmienne zachowanie i niech nigdy nie znajdzie pracy, bo przecież… Niech się zachowuje jak chce, w końcu to nie choroba a zespół cech… Przecież wszyscy w szkole i pracy zaakceptują kolegę który „dziwnie się zacjowuje” i z całą pewnością chętnie nawiążą z nim relację

    5. 12 lipca 2022, 02:18
      Mam dziecko z autyzmem

      Zgadzam się w 100 ./; pozdrawiam

    6. 10 listopada 2022, 11:45
      Anonim

      Pieknie napisane?,popieram w 100%zeby to zrozumiec najpierw trzeba miec otwarty umysl…

  3. 26 września 2019, 09:37
    Darek

    Kiedys tego nie było moze rzeczywiście szczepionki szkodzą?

    1. 3 października 2019, 12:40
      Człowiek

      Kiedyś też były szczepionki. Szkoda, że nie ma takich od ludzkiej głupoty.

    2. 22 stycznia 2021, 06:31
      mama

      Jak to kiedyś tego nie było? W każdej wiosce był „wioskowy głupek”, taki „głupi Jasiu, co z ptakami gadał”, dziwak, trochę niekumaty społecznie, poczciwy i uczciwy, a jednak na swój sposób wybitnie mądry. W bajkach właśnie takim „Jasiom” udawało się dokonać niemożliwego dzięki czemu zdobywali bogactwo, rękę królewny lub ratowali swoich „bystrzejszych” braci. A czasy bliższe? Niejedna osoba zdiagnozowała się, oficjalnie lub nie, przy okazji diagnozy własnego dziecka. Więc było, było, tylko nikt tego nie diagnozował, nie było narzędzi i definicji.
      Właśnie zaczynam diagnozowanie córki w tym kierunku i… muszę przyznać, że mam wątpliwości, czy to jest rzeczywiście zaburzenie, przynajmniej w mniej nasilonych przypadkach. Córcia te akurat „podejrzane” cechy charakteru wyraźnie ma po moim ojcu. I jeżeli to są rzeczywiście cechy wynikające z ZA, to bez nich pewnie nic by w życiu nie osiągnął, nie wyrwał się z dziury, nie skończył studiów…
      A związek szczepień z autyzmem był badany wielokrotnie, żadne z badań nie potwierdziło w żaden sposób wyników z tego pierwszego nieuczciwego badania.

    3. 14 września 2021, 17:16
      olaf

      było ale nie prowadzono badań diagnostycznych w naszym rozumieniu. to były dzieci jakby to napisać nie z tej ziemi… wąska specjalizacja i zanteresowania – najczęsciej skierowane do szkół specjalnych obecnie integracyjnych ( co oznacza de facto to samo) mnie w teście ZA ? wyszło 38 p na 50 i mam podejrzenia co do ZA i CA a mam 47 lat

    4. 16 września 2021, 14:34
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Autorzy testu podkreślają, że nie jest to test diagnostyczny. Ma tylko pomóc w ustaleniu poziomu śladów autyzmu u dorosłych. Nawet wysoki wynik nie świadczy o tym, że dana osoba, cierpi na jakieś zaburzenie typu autystycznego. Jednak gdy wynik przewyższa 32, zalecane jest skonsultowanie się ze specjalistą. Można rozważyć konsultację z psychologiem.

  4. 13 lutego 2021, 16:47
    Anonim

    Czy jest jakaś fundacja która zajmuje się diagnozowaniem dorosłych osób z Aspergerem? Czy pomocą rodzinie autysty w doprowadzeniu do diagnozy? Całe życie męczyłam się z ojcem, którego miałam za sadystę emocjonalnego, czy za socjopatę, obrażałam się na niego, zrywałam kontakt, a teraz jako dorosła już osoba zrozumiałam, że ma on najprawdopodobniej Aspergera albo jakąś inną formę autyzmu. Jest w tej chwili osobą starszą, która robi sobie i całej rodzinie krzywdę finansową np. dla tego, że nie jest w stanie uwierzyć, że brat, który go już raz oszukał w sprawie spadku i przejął mieszkanie po dziadku, oszuka go jeszcze raz w sprawie mieszkania po bracie i jest on w stanie pójść na każdy układ, który mu brat zaproponuje jeśli ten mu powie: na pewno Cię nie oszukam.

    1. 14 września 2021, 17:18
      olaf

      fundacja Prodeste opole

    2. 9 maja 2022, 12:15
      ewa

      asperger jest w genach.100%.Ma go teściowa mój mąż po niej i syn mój po ojcu swoim. Ja mamą jestem.Dla mnie to z nimi problem .Percepcja sluchowa zaburzona.Kup kalafiora to przyniesie mi pomidory.Jeśli kupi masło dziś to i jutro masło i pojutrze też masło.Oj zwariuje Po co mi tyle masła. Tak to z nimi jest.Ja wychodzę z siebie.Dezodoranty odesłał babci bo myślał że ja zabrałam jej.Ja kupiłam sobie je.Przede mną odesłał.Oj nie wytrzymam z nim.Co zrobić można?

      .

    3. 12 maja 2022, 09:31
      mgr farm. Marta Junowicz
      mgr farm. Marta Junowicz

      Dzień dobry. Zespół Aspergera nie jest chorobą, dlatego nie podlega leczeniu. Właściwa pomoc osobom z zespołem Aspergera to m.in. terapia behawioralno-poznawcza czy trening umiejętności społecznych. Niekiedy wskazana jest także terapia SI (integracji sensorycznej). Członkowie rodzin osób z tym zespołem również mogą skorzystać ze wsparcia terapeuty lub odbyć specjalne szkolenia, które przybliżą temat i pomogą lepiej go zrozumieć, wskażą sposoby postępowania w określonych sytuacjach.

  5. 8 kwietnia 2021, 13:20
    Anonim

    codzienie probuje mojemu synowi pokazac swiat inny niz jego

  6. 24 kwietnia 2021, 18:30
    dr n.med.Michaela Pakszys

    Wiele z zaburzeń, występujących u dziecka z zespołem Aspergera, można poprawić stosując trening EEG Biofeedback. Wymienię tu na pierwszym miejscu zaburzenia koncentracji i utrzymywania uwagi, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia depresyjno-lękowe, dyspraksję (zaburzenia wykonywania niektórych czynności ruchowych, jak zawiązywanie butów, ubieranie się), i inne. EEG Instytut pracuje z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi już ponad 20 lat tą skuteczną i sprawdzoną metodą. Oprócz treningów EEG Biofeedback, ważna jest edukacja rodziców i dzieci, jak się uczyć, na co szczególnie zwracać uwagę w wychowaniu dzieci i wzajemnym porozumieniu.
    Przed treningami, warto wykonać badanie EEG i mapę mózgu. Badanie EEG jest częścią badania neurologicznego, zaś mapa mózgu wskaże o jakie zaburzenia w pracy mózgu chodzi i jak je można naprawić.

  7. 12 listopada 2021, 23:16
    Anonim

    witam serdecznie

    witam serdecznie!!!mam male pytanko kurcze mam wnuka który ma stwierdzony autyzm ale nikt nigdy tego nie zakwalifikował go nigdzie……durne słowo ..czytając o aspektach Aspergrra wiem na 100 procent że on to ma…tylko mam za małą siłe przebicia……co mam zrobić żeby pomóc wnukowi którego kocham nad życie…Radzio

    1. 17 listopada 2021, 07:53
      mgr farm. Agnieszka Mikołajczak
      mgr farm. Agnieszka Mikołajczak

      Dzień dobry, proszę zgłosić się do poradni psychologiczno-pedagogicznej gdzie znajduje się zespół specjalistów stawiających diagnozę oraz kierujących terapią.

  8. 1 lutego 2022, 00:57
    Alina

    Mam syna ZA .W tej chwili ma 25 lat .Kocham go bardzo, dużo tłumaczę i rozmawiam czasami jest ciężko ale jest mi troszkę lżej. Zdjagnozowali go bardzo późno gdy miał 9lat .Nie da się opisać co czuje matka gdy nie znajduje odpowiedzi na swoje pytania i nikt jej nie jest wstanie wytłumaczyć co to jest .Wiecznie szukałam pomocy u specjalistów ,logopedy ,pedagoga psychologa neurologa .Zastanawiam się gdzie jeszcze mogę pójść by mu pomóc .Był ślicznym dzieckiem cichutkim spokojnym bawił się sam .Dopiero jak dorastał z innymi dziećmi zaczęły się problemy .Wyśmiewały go rzucały papierkami , gdy przychodziłam po niego siedział w końciku a pani wychowawczyni twierdziła że pobił wszystkich kolegów .Tak było codziennie nie dawałam rady .Bał się wszystkiego więc jak mógł bić inne dzieci.Zabrałam go ze szkoły na indywidualne nauczanie .Skończył szkołę z wyrażeniem potem Średnią szkołę . Tego co z nim się działo i ze mną podczas tych 25 lat , można napisać książkę , może kiedyś to zrobię ,bo chciałabym pomóc innym rodzicom przejść ten trudny czas .Nie pomógł mi nikt a ja czasami nie potrafiłam pomóc jemu. Ściskam serdecznie wszystkich i proszę o wyrozumiałość i otwarcie na innych ludzi niż my każdy chce żyć więc pozwólmy im na to . Tolerancja na inność jest kiepska. Pozdrawiam.

    1. 12 czerwca 2023, 12:28
      Andrzej

      Witam,
      wszystkim rodzicom, takim jak ja, którzy borykają się na codzień z opisanymi problemami polecam książkę Tinusa Smitsa – Pokonaj autyzm i choroby neurologiczne. Rzecz jasna, należy do tego podejść rozważnie i nie zapomnieć o terapiach behawioralnych i integracyjnych, ale pokazuje ona drugą, równoległą drogę, którą można pójść.
      pozdrawiam.

Masz pytanie, szukasz porady?
Jeśli szukasz darmowej porady w zakresie zdrowia oraz przyjmowania leków lub suplementów diety, chętnie odpowiemy na Twoje pytanie.
Zapytaj farmaceutę