Ebola Bundibugyo w Kongo i Ugandzie. WHO ogłasza międzynarodowy stan zagrożenia zdrowia publicznego [stan na 26.05.2026 r.] 

Stan na  26.05.2026 r. – sytuacja epidemiologiczna nadal się pogarsza:

• liczba podejrzanych zakażeń przekroczyła 900,
• liczba podejrzanych zgonów wzrosła do ponad 220,
• potwierdzono ponad 100 przypadków laboratoryjnych.

Eksperci podkreślają, że rzeczywista skala epidemii może być większa ze względu na utrudniony dostęp do części regionów objętych epidemią.

Początkowo ogniska choroby koncentrowały się głównie w prowincji Ituri we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga. Obecnie zakażenia potwierdzono także w kolejnych prowincjach, w tym: Nord-Kivu, Sud-Kivu, rejonie Gomy przy granicy z Rwandą.

 

WHO ocenia ryzyko epidemiologiczne dla Kongo jako „bardzo wysokie”.

 

W Ugandzie liczba potwierdzonych przypadków wzrosła do siedmiu. Szczególny niepokój budzą:

• zakażenia wśród pracowników ochrony zdrowia,
• przypadki wykryte w Kampali,
• dalsza transmisja wirusa związana z ruchem ludności między Ugandą a DRK.

 

Jednym z największych problemów pozostaje niestabilna sytuacja bezpieczeństwa we wschodnim Kongu. WHO ostrzega, że z tego powodu epidemia rozwija się szybciej niż działania kontrolne.

 

Dodatkowe środki bezpieczeństwa i monitoring podróżnych

W odpowiedzi na rozwój epidemii część państw i przewoźników wdrożyła dodatkowe procedury bezpieczeństwa:

• rozszerzono kontrole sanitarne na lotniskach,
• zwiększono monitoring podróżnych,
• Uganda ograniczyła część transportu z Demokratyczną Republiką Konga.

 

Ryzyko globalne nadal oceniane jako niskie: mimo pogarszającej się sytuacji WHO i CDC nadal oceniają ryzyko globalnego rozprzestrzenienia wirusa jako niskie. Największe zagrożenie dotyczy obecnie państw sąsiadujących z Demokratyczną Republiką Konga.

Wirus Bundibugyo – rzadszy szczep Ebola w Kongo

Za obecną epidemię odpowiada wirus Bundibugyo (BVD), jeden z rzadszych szczepów Ebola. To już 17. ognisko Ebola w Kongo – kraju, w którym wirus został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1976 roku. WHO określa obecną epidemię jako „wyjątkową”, ponieważ – w przeciwieństwie do szczepu Ebola-Zair – nie istnieją zatwierdzone szczepionki ani terapie dedykowane wariantowi Bundibugyo. Większość wcześniejszych epidemii w DRK była związana właśnie ze szczepem Zair.

Czytaj też:
Ebola (gorączka krwotoczna) – objawy, leczenie, ryzyko zakażenia

Aktualna sytuacja epidemiologiczna – Ebola w Kongo i Ugandzie

Według WHO do soboty 16.05.2026 zgłoszono:

• 80 podejrzewanych zgonów,
• 8 laboratoryjnie potwierdzonych przypadków,
• 246 podejrzanych zakażeń.

Ognisko choroby znajduje się w prowincji Ituri w północno-wschodniej części Kongo. Przypadki odnotowano w co najmniej trzech strefach: Bunia, Rwampara i Mongbwalu. Potwierdzono także przypadek w mieście Goma we wschodniej części Konga. WHO informuje również o dwóch potwierdzonych przypadkach Ebola w Ugandzie – w jej stolicy Kampali – w tym o jednym zgonie. Eksperci podkreślają, że rzeczywista skala epidemii może być znacznie większa. WHO zwraca uwagę na wysoki odsetek dodatnich wyników pierwszych próbek oraz stale rosnącą liczbę podejrzanych zakażeń.

Czy wirus Ebola rozprzestrzenia się międzynarodowo?

WHO poinformowała, że udokumentowano już przypadki międzynarodowego rozprzestrzeniania się wirusa. Z tego powodu organizacja zaleciła krajom:

• uruchomienie krajowych mechanizmów reagowania kryzysowego,
• prowadzenie kontroli na granicach,
• wdrożenie screeningu na głównych drogach wewnętrznych,
• monitorowanie osób mających kontakt z zakażonymi.

Osoby, które miały kontakt z wirusem Bundibugyo lub są zakażone, nie powinny podróżować międzynarodowo – chyba że w ramach ewakuacji medycznej. WHO rekomenduje natychmiastową izolację potwierdzonych przypadków oraz codzienne monitorowanie kontaktów przez 21 dni od ekspozycji.

WHO odradza zamykanie granic

Mimo ryzyka dalszej transmisji WHO nie rekomenduje zamykania granic ani ograniczeń w handlu i podróżach. Organizacja ostrzega, że mogłoby to doprowadzić do niekontrolowanych, nieoficjalnych przekroczeń granic, które utrudniłyby monitorowanie sytuacji epidemiologicznej.

Objawy Ebola Bundibugyo

Ebola to ciężka choroba wirusowa, która może prowadzić do śmierci. Wirus przenosi się poprzez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi osoby zakażonej lub zmarłej, a także przez kontakt z zakażonymi materiałami. Do objawów zakażenia należą:

• gorączka,
• bóle mięśni,
• silny ból głowy,
• osłabienie,
• wymioty,
• biegunka,
• bóle brzucha.

W późniejszych stadiach mogą pojawić się niewyjaśnione krwawienia oraz siniaki. Naturalnym rezerwuarem wirusa Ebola w Kongo są gęste lasy tropikalne.

Amerykanie narażeni na kontakt z wirusem

Według doniesień medialnych co najmniej sześciu obywateli USA przebywających w Kongo mogło mieć kontakt z wirusem Ebola, a trzy przypadki uznano za wysokiego ryzyka. Pojawiły się również informacje, że jedna z osób mogła rozwinąć objawy zakażenia, jednak Reuters zaznacza, że doniesienia te nie zostały oficjalnie potwierdzone. Amerykańskie Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) aktywowało centrum reagowania kryzysowego i planuje wysłanie dodatkowego personelu do Kongo oraz Ugandy.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania o ebolę Bundibugyo

Czy obecna epidemia Ebola została uznana za pandemię?

Nie. WHO ogłosiła stan zagrożenia zdrowia publicznego o znaczeniu międzynarodowym (PHEIC), ale podkreśliła, że sytuacja nie spełnia kryteriów pandemii.

Jak przenosi się wirus Ebola?

Wirus przenosi się przez kontakt z krwią i innymi płynami ustrojowymi osoby zakażonej lub zmarłej, a także przez zakażone przedmioty.

Czy istnieje szczepionka na Ebola Bundibugyo?

Obecnie nie ma zatwierdzonej szczepionki ani specyficznego leczenia dla wariantu Bundibugyo.

Jak długo trwa obserwacja po kontakcie z wirusem?

WHO zaleca monitorowanie kontaktów przez 21 dni od możliwej ekspozycji.

Jakie są pierwsze objawy Ebola?

Najczęściej pojawiają się gorączka, bóle mięśni, silny ból głowy, osłabienie, biegunka i wymioty.

Przeczytaj również:
Hantawirus. Czym jest i czy może wywołać epidemię?