30
30 sierpnia 2019

Syndrom KISS – objawy, przyczyny, konsekwencje

Płaczliwość, rozdrażnienie, problemy ze snem, przechylanie głowy w jedną, preferowaną przez dziecko stronę, problemy ze ssaniem piersi oraz trawieniem – to najczęstszy zestaw objawów, którego wystąpienie może oznaczać, że dziecko zmaga się z syndromem KISS. Co to jest i czy powinniśmy się martwić?

Co to jest syndrom KISS?

Zacznijmy od tego, że syndrom KISS, podobnie jak wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe, to zespół objawów, a nie jednostka chorobowa. Inaczej określa się go jako brak równowagi kinematycznej, spowodowany zablokowaniem podpotylicznym. Co to oznacza? W skrócie chodzi o nieprawidłowości w połączeniach stawowych głowy z kręgosłupem szyjnym.

Zespół zaburzeń występuje w stawach szczytowo-potylicznych i szczytowo-obrotowych, co z kolei przekłada się na dysfunkcje w układach: 

  • stawowym, 
  • mięśniowym, 
  • nerwowym (zwłaszcza w obszarach, na które nie mamy wpływu, odpowiedzialnych za oddychanie, trawienie, krążenie, pracę gruczołów wewnątrzwydzielniczych oraz pracę narządów wewnętrznych jamy brzusznej). 

Z punktu widzenia osteopatii w dobrym zrozumieniu mechanizmów związanych z syndromem KISS, ale i innych zespołów objawów i chorób, niezbędne jest również przyjrzenie się rozkładowi powięzi, czyli poprzecznych struktur w ciele człowieka, które mogą przenosić ból i dysfunkcje z jednych partii ciała na inne. 

W Polsce syndrom KISS jest znany od niedawna. Wcześniej dzieci z objawami syndromu KISS diagnozowano jako dzieci z zaburzeniami napięcia mięśniowego lub jako dzieci „kolkowe”. Dziś wiadomo, że problem jest bardziej złożony i dzięki temu łatwiej z nim pracować. Najwięcej informacji na temat tego zagadnienia odnajdziemy w literaturze zagranicznej, zwłaszcza angielskiej, niemieckiej i francuskiej. 

Syndrom KISS – objawy 

Do najczęściej występujących objawów syndromu KISS należą: 

  • stale wygięty grzbiet w jedną stronę (kręcz szyi),
  • asymetryczne spłaszczanie tyłu głowy,
  • asymetria twarzy,
  • problemy ze ssaniem piersi,
  • preferowanie ssania z jednej piersi, jednej strony do zabawy, przetaczania się,
  • problemy trawienne: kolki, ulewania, refluks, bardzo częste czkawki, 
  • nadmierne wyginanie i rozciąganie całego ciała połączone z asymetrią, 
  • słabe podparcie w leżeniu na brzuchu,
  • mocno napięte ramiona,
  • problemy ze snem,
  • ogólne rozdrażnienie i płaczliwość.

Pamiętajmy, że nie każda asymetria, ulewanie czy problemy ze ssaniem są objawem syndromu KISS.

Kluczowe w kontekście rozpoznania jest sprawdzenie źródła występujących nieprawidłowości. W przypadku syndromu KISS chodzi o dysfunkcję stawową w górnym odcinku kręgosłupa, którą jest w stanie stwierdzić terapeuta neurorozwojowy, wykwalifikowany terapeuta manualny czy neurolog.

Syndrom KISS – przyczyny

Przyczyn powstawania zaburzeń w połączeniach stawowych w górnym odcinku kręgosłupa należy szukać:

  • w okresie prenatalnym, gdy maluch przyjął złą pozycję ułożeniową w brzuchu mamy,
  • w czasie porodu, kiedy to dziecko jest poddawane działaniu dużej siły.

Kobieta na sali porodowej

Do najczęściej wymienianych przyczyn pojawiania się zespołu objawów w ramach syndromu KISS zaliczamy: 

  • długi i trudny poród z użyciem próżnociągu i/lub kleszczy,
  • cięcia cesarskie,
  • porody bliźniacze,
  • wyciąganie rękoma dziecka w fazie parcia (z kanału rodnego),
  • bardzo szybki poród,
  • waga powyżej 4000 g,
  • obciążenia genetyczne.

Wszystkie z powyższych czynników mają wpływ na bardzo delikatne stawy łączące głowę i kręgosłup szyjny, wymuszając określone, nieanatomiczne pozycje. 

Terapia syndromu KISS

Fachowej pomocy w przypadku terapii syndromu KISS udzielają osteopaci oraz fizjoterapeuci specjalizujący się w technikach czaszkowych. Praca terapeutyczna ma na celu przede wszystkim odbarczanie stawowo-mięśniowe na poziomie górnego odcinka szyjnego, a także sprawdzenie, czy w wyniku nieprawidłowości w połączeniach pierwszych dwóch stawów nie nastąpiła kompensacja w niższych stawach kręgosłupa oraz obręczy biodrowej. Najczęściej stosuje się:

  • terapię manualną,
  • terapię czaszkowo-krzyżową, 
  • terapię NDT Bobath (uzupełniająco).

Równie ważną rolę w pracy z syndromem KISS odgrywają rodzice dziecka, których zadaniem jest obserwacja maluszka i samodzielna praca z nim w domu (po wcześniejszym instruktażu) w trakcie czynności pielęgnacyjnych, m.in. podczas karmienia, przewijania, noszenia czy zabawy. Wykonywanie ćwiczeń prowadzi to tego, aby u dziecka nie utrwaliły się asymetrie oraz nieprawidłowe wzorce ruchowe.

Konsekwencje niezdiagnozowanego syndromu KISS 

Dr Lutz Erik Koch, wybitny niemiecki lekarz, który diagnozuje i leczy choroby kręgosłupa u niemowląt i dzieci, twierdzi, że aż 8% ludności na całym świecie może być dotknięte syndromem KISS. U części z nich następuje samoistne ustąpienie objawów (dysfunkcje w odcinku szyjnym po pewnym czasie znikają), ale spory odsetek, bo aż ok. 10%, wymaga odpowiedniej terapii. Według szacunków dr. Kocha spośród tych 10% tylko 1% dzieci otrzymuje fachową pomoc.

W przypadku dzieci, które nie zostały odpowiednio zdiagnozowane, zdarza się, że uczą się one żyć z wadą postawy, a nawet z dolegliwościami bólowymi. Jest to zwykle związane z instynktownym poszukiwaniem pozycji niesprawiającej bólu i niejednokrotnie z utrwalaniem nawyków, które tylko pogłębiają dysfunkcje. To dlatego np. część niemowląt bardzo szybko staje na nogi i zaczyna chodzić, mimo że ich rówieśnicy dopiero siedzą lub raczkują. Choć dla wielu dorosłych to powód do dumy, w kontekście rozwoju maluszka oznaczać to może nieprawidłowości w kolejnych etapach. 

Im dłużej mamy do czynienia z dysfunkcją stawów, tym większe prawdopodobieństwo pogłębienia konkretnych objawów. 

W konsekwencji może dojść do:

  • zniekształcenia czaszki (plagiocefalgia), 
  • asymetrii twarzy,
  • asymetrycznego rozwoju stawów biodrowych. 

Z kolei w późniejszym wieku następstwem niezdiagnozowanego syndromu KISS mogą być:  

  • nieprawidłowy rozwój psychomotoryczny np. skolioza, asymetryczne wzorce, problemy z koordynacją i równowagą,
  • trudności adaptacyjne, społeczne, ciągłe niezadowolenie i nadwrażliwość,
  • moczenie nocne,
  • tendencja do otwartej budzi, zaburzony lub opóźniony rozwój mowy,
  • problemy z koncentracją i nadpobudliwość w wieku przedszkolnym lub szkolnym,
  • niezidentyfikowane bóle głowy, tzw. ciężka głowa,
  • podejrzenie występowania ADHD, zachowania wskazujące na ADHD,
  • zez, astygmatyzm, asymetryczne domykanie powiek, częste stany zapalne oczu.

Jak widać, konsekwencje braku odpowiedniej diagnozy w pierwszych miesiącach życia mogą negatywnie wpływać na późniejszy rozwój dziecka, dlatego w przypadku zaobserwowania objawów syndromu KISS, warto skonsultować się ze specjalistą.

Przeczytaj również:
Obniżone napięcie mięśniowe u niemowlaka
Wzmożone napięcie mięśniowe u niemowlaka

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Wyprawka do szpitala dla przyszłej mamy i niemowlaka

Podstawowy skład wyprawki to: dokumenty (dowód osobisty i karta ciąży) oraz wyniki badań, podkłady poporodowe, duże podpaski, nawilżone chusteczki, wkładki…

Zobacz więcej

Czy można łączyć paracetamol z ibuprofenem?

Ibuprofen oraz paracetamol mogą być stosowane razem, również w przeziębieniu. Należy jednak pamiętać,  żeby nie przekraczać maksymalnych dawek dobowych tj. 4…

Zobacz więcej

Czy zamienniki leków są bezpieczne?

Pacjent, otrzymując zamiennik oryginalnego leku ma gwarancję, że jego terapia będzie bezpieczna i skuteczna.  Zamienniki oryginalnych leków są wprowadzane na rynek…

Zobacz więcej

Zostaw komentarz

  1. Marta pisze:

    Szukam ksiazek na ten temat

Czytaj także
20 kwietnia 2021 mgr Sandra Wincz-Formella
09 kwietnia 2021 mgr inż. Ewa Gwóźdź
17 września 2018 dr Ewa Fiedorowicz
29 stycznia 2021 Magdalena Bernisz
14 lutego 2019 inż. Małgorzata Zdunek
Dziękujemy za Twoje pytanie!
Postaramy się udzielić odpowiedzi w jak najkrótszym czasie :)
Dziękujemy!
Twój adres e-mail został dodany do newslettera :)