Delanxara (Tramadoli hydrochloridum + Dexketoprofenum)

• Tramadolu chlorowodorek jest lekiem przeciwbólowym należącym do grupy leków zwanych opioidami, które działają na centralny układ nerwowy. Łagodzi ból poprzez działanie na swoiste komórki nerwowe mózgu i rdzenia kręgowego.
• Deksketoprofen jest lekiem przeciwbólowym należącym do grupy leków zwanych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ).

Lek Delanxara jest stosowany w objawowym krótkotrwałym leczeniu bólu ostrego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u osób dorosłych.

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

Przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w jego trakcie lekarz omówi z pacjentem, czego może się spodziewać po zastosowaniu leku Delanxara, kiedy i jak długo należy go przyjmować, kiedy należy skontaktować się z lekarzem i kiedy należy go odstawić.

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez najkrótszy okres konieczny do złagodzenia objawów. Jeśli w przebiegu zakażenia objawy, takie jak gorączka i ból, utrzymują się lub nasilają, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Dawka leku Delanxara zależy od typu, ciężkości i okresu występowania bólu. Lekarz poinformuje pacjenta o liczbie tabletek przyjmowanych w ciągu doby i czasie trwania leczenia.

Zalecana dawka to zwykle 1 tabletka powlekana, co odpowiada 75 miligramom tramadolu chlorowodorku i 25 miligramom deksketoprofenu, co 8 godzin. Nie należy przyjmować więcej niż 3 tabletki powlekane na dobę, co odpowiada 225 miligramom tramadolu chlorowodorku i 75 miligramom deksketoprofenu. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 5 dni.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

• Leku Delanxara nie należy stosować u dzieci i młodzieży.

Pacjenci w podeszłym wieku

• U osób w wieku 75 lat lub powyżej lekarz może zalecić większe odstępy pomiędzy dawkami, ponieważ organizm może wolniej metabolizować lek.

Pacjenci z ciężkimi chorobami wątroby lub nerek i pacjenci dializowani

• Pacjenci z ciężkimi chorobami wątroby i (lub) niewydolnością nerek nie powinni stosować leku Delanxara.
• W przypadku zaburzeń czynności nerek, jeśli u pacjenta występuje łagodna niewydolność nerek, lekarz może zalecić wydłużenie odstępu między dawkami.
• W przypadku zaburzeń czynności wątroby, jeśli u pacjenta występuje łagodna lub umiarkowana niewydolność wątroby, lekarz może zalecić wydłużenie odstępu między dawkami.

Tabletki leku Delanxara należy połykać, popijając wystarczającą ilością płynu, najlepiej szklanką wody. Pokarm opóźnia wchłanianie leku Delanxara, więc dla szybszego efektu należy przyjmować tabletkę co najmniej 30 minut przed posiłkiem. Linia podziału widoczna na tabletce pomoże przełamać tabletkę w przypadku trudności z połknięciem jej w całości.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Delanxara:

• Jeśli pacjent zastosuje większą niż zalecana dawkę leku, należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do oddziału ratunkowego w najbliższym szpitalu. Należy pamiętać, aby zabrać ze sobą opakowanie leku lub ulotkę dla pacjenta.

Objawy przedawkowania leku to:

• wymioty, utrata apetytu, ból brzucha, senność, zawroty głowy lub uczucie wirowania, dezorientacja, ból głowy — z powodu deksketoprofenu
• skurcz źrenicy, wymioty, niewydolność serca, utrata przytomności, drgawki i trudności w oddychaniu — z powodu tramadolu

Pominięcie przyjęcia leku Delanxara:

• Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Następna dawka powinna zostać podana zgodnie z planem dawkowania.

Przerwanie przyjmowania leku Delanxara:

• Raczej nie należy się spodziewać następstw przerwania leczenia lekiem Delanxara.

Jednak w rzadkich przypadkach pacjenci, którzy przyjmowali lek Delanxara przez jakiś czas, mogą czuć się źle, jeśli nastąpi gwałtowne przerwanie leczenia. Mogą odczuwać pobudzenie, niepokój, nerwowość lub czuć się niepewnie, odczuwać zmieszanie, nadpobudliwość, problemy ze snem i mieć zaburzenia żołądka lub jelit.

Rzadko pacjenci mogą odczuwać napad paniki, halucynacje, urojenia, paranoję lub utratę tożsamości. Mogą wystąpić nietypowe odczucia, takie jak swędzenie, mrowienie, drętwienie i dzwonienie w uszach.

Dalsze nietypowe objawy, takie jak splątanie, urojenia, uczucie depersonalizacji oraz zmiany w odbiorze rzeczywistości, czyli odrealnienie, i urojenia prześladowcze, czyli paranoja, były obserwowane bardzo rzadko.

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów po przerwaniu leczenia lekiem Delanxara, należy skonsultować się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza.

Kiedy nie stosować leku Delanxara?

Nie należy przyjmować leku Delanxara:

• jeśli pacjent ma uczulenie na tramadolu chlorowodorek, deksketoprofen lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
• jeżeli u pacjenta występuje nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne
• jeżeli u pacjenta w przeszłości występowały napady astmy, ostry alergiczny nieżyt nosa, polipy nosa, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy lub świszczący oddech po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innego leku z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych
• jeżeli u pacjenta w przeszłości występowały reakcje nadwrażliwości na światło słoneczne, reakcje fotoalergiczne lub reakcje fototoksyczne, w szczególności zaczerwienienie lub pęcherze na skórze poddanej ekspozycji na słońce, podczas przyjmowania ketoprofenu lub fibratów
• jeżeli u pacjenta występuje choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy lub krwawienie z żołądka lub jelit
• jeżeli u pacjenta w przeszłości występowało krwawienie z żołądka lub jelit, owrzodzenie lub perforacja, w tym z powodu wcześniejszego przyjęcia niesteroidowych leków przeciwzapalnych
• jeżeli u pacjenta występują przewlekłe problemy trawienne, na przykład niestrawność lub zgaga
• jeżeli u pacjenta występują choroby jelit przebiegające z przewlekłym stanem zapalnym, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego
• jeżeli u pacjenta występuje ciężka niewydolność serca, umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek albo ciężka niewydolność wątroby
• jeżeli u pacjenta występuje nadmierna skłonność do krwawień lub zaburzenia krzepnięcia
• jeżeli pacjent jest ciężko odwodniony z powodu wymiotów, biegunki lub przyjmowania niedostatecznej ilości płynów
• w przypadku ostrego zatrucia alkoholem, tabletkami nasennymi, lekami przeciwbólowymi lub lekami wpływającymi na nastrój i emocje
• jeśli pacjent stosuje inhibitory monoaminooksydazy lub przyjmował je w ciągu ostatnich 14 dni przed rozpoczęciem leczenia
• jeśli pacjent ma padaczkę lub występują napady padaczki, ponieważ ryzyko napadu może się zwiększyć
• jeśli pacjent oddycha z trudnością
• jeżeli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią

Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Jak każdy lek, lek Delanxara może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Możliwe działania niepożądane wymienione są poniżej i uszeregowane w zależności od tego, jakie jest prawdopodobieństwo ich wystąpienia.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy reakcji alergicznej, takie jak obrzęk twarzy, języka i (lub) gardła, i (lub) trudności w połykaniu lub pokrzywka wraz z trudnościami w oddychaniu.

Należy przestać stosować lek Delanxara tak szybko, jak to możliwe, jeśli pacjent zauważy pojawienie się wysypki lub jakichkolwiek zmian wewnątrz jamy ustnej lub na błonach śluzowych lub jakichkolwiek objawów alergii.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących objawów należy zaprzestać przyjmowania leku Delanxara i natychmiast zasięgnąć pomocy medycznej:

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• ból w klatce piersiowej, mogący być objawem reakcji alergicznej o możliwym ciężkim przebiegu, zwanej zespołem Kounisa

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):

• nudności
• zawroty głowy

Często występujące działania niepożądane (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):

• wymioty
• bóle brzucha
• biegunka
• niestrawność
• bóle głowy
• senność, zmęczenie
• zaparcia
• suchość w ustach
• nadmierne pocenie się

Niezbyt często występujące działania niepożądane  (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów)

• zwiększenie liczby płytek krwi
• wpływ na serce i krążenie krwi, taki jak kołatanie serca, szybkie bicie serca, uczucie omdlenia lub zapaść, niskie ciśnienie krwi; te działania niepożądane mogą wystąpić zwłaszcza wtedy, gdy pacjent jest w pozycji pionowej lub w trakcie wysiłku fizycznego
• wysokie lub bardzo wysokie ciśnienie krwi
• obrzęk strun głosowych, czyli obrzęk krtani
• zmniejszone stężenie potasu we krwi
• zaburzenia psychotyczne
• obrzęk w okolicy oka
• płytki lub spowolniony oddech
• dyskomfort, samopoczucie odbiegające od normy
• krew w moczu
• uczucie wirowania
• bezsenność lub trudności z zasypianiem
• nerwowość i (lub) niepokój
• uderzenia gorąca
• wzdęcia
• zmęczenie
• ból
• uczucie gorączki i dreszcze, ogólne złe samopoczucie
• nieprawidłowe wyniki badań krwi
• skłonność do wymiotów, czyli odruchy wymiotne
• uczucie ucisku w żołądku, wzdęcia
• zapalenie żołądka
• reakcje skórne, na przykład świąd, wysypka
• obrzęk twarzy

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):

• obrzęk warg i gardła
• choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, perforacja lub krwawienie, które może objawiać się jako krwawe wymioty lub czarne stolce
• choroby prostaty
• zapalenie wątroby, uszkodzenie wątroby
• ostra niewydolność nerek
• wolne bicie serca
• napady padaczki
• reakcje alergiczne i (lub) anafilaktyczne, na przykład trudności w oddychaniu, świszczący oddech, obrzęk skóry, i wstrząs, czyli nagła niewydolność krążenia
• przemijająca utrata przytomności, czyli omdlenia
• halucynacje
• zatrzymanie wody lub obrzęk kostek
• utrata apetytu, zmiany apetytu
• trądzik
• ból pleców
• częste oddawanie moczu lub mniejsze niż zwykle, z występującymi trudnościami lub bólem
• zaburzenia miesiączkowania
• zaburzenia czucia, na przykład swędzenie, mrowienie, drętwienie
• drżenie, skurcze mięśni, nieskoordynowane ruchy, słabe mięśnie
• splątanie
• zaburzenia snu i koszmary senne
• zaburzenia percepcji
• niewyraźne widzenie, skurcz źrenicy
• duszność

Psychiczne działania niepożądane mogą wystąpić po leczeniu lekiem Delanxara. Ich intensywność i charakter może się różnić w zależności od osobowości pacjenta i długości zastosowanego leczenia i obejmować:

• zmiany nastroju, w większości dobry humor, czasem rozdrażnienie
• zmiany w aktywności, spowolnienie, ale czasami wzrost aktywności
• uczucie bycia mniej świadomym
• bycie mniej zdolnym do podejmowania decyzji, co może prowadzić do błędów w rozumowaniu
• Odnotowano pogorszenie astmy.
• Podczas nagłego przerwania leczenia mogą pojawić się objawy odstawienia.
• Napady padaczkowe występowały głównie po podaniu dużych dawek tramadolu lub gdy tramadol był stosowany w tym samym czasie, co inne leki, które mogą wywoływać napady.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów)

• zapalenie trzustki
• problemy z nerkami
• zmniejszona liczba białych krwinek, czyli neutropenia
• zmniejszona liczba płytek krwi, czyli małopłytkowość
• owrzodzenie skóry, warg, oczu i okolic narządów płciowych, czyli zespół Stevens-Johnsona i zespół Lyella
• duszność z powodu zwężenia dróg oddechowych
• dzwonienie w uszach, czyli szum w uszach
• nadwrażliwość skóry
• nadwrażliwość na światło

Częstość nieznana (częstość nie może być oceniona na podstawie dostępnych danych)

• zespół serotoninowy, którego objawami mogą być zmiany stanu psychicznego, na przykład pobudzenie, halucynacje, śpiączka, a także inne objawy, jak gorączka, przyspieszone tętno, niestabilne ciśnienie krwi, mimowolne skurcze mięśni, sztywność mięśni, brak koordynacji i (lub) objawy ze strony przewodu pokarmowego, na przykład nudności, wymioty, biegunka
• zaburzenia mowy
• skrajne rozszerzenie źrenicy
• spadek stężenia cukru we krwi
• czkawka
• rumień trwały: alergiczna reakcja skórna znana jako rumień trwały, której objawy mogą obejmować okrągłe lub owalne obszary zaczerwienienia i obrzęku skóry, powstawanie pęcherzy i świąd. Może również wystąpić ściemnienie skóry w zajętych obszarach, co może utrzymywać się po wygojeniu. Rumień trwały zwykle nawraca w tym samym miejscu lub miejscach po ponownym zażyciu leku

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent zaobserwuje na początku leczenia jakiekolwiek działania niepożądane dotyczące żołądka lub jelit, na przykład ból żołądka, zgaga lub krwawienie, jeżeli w przeszłości u pacjenta wystąpiły jakiekolwiek podobne działania niepożądane z powodu długotrwałego przyjmowania leków przeciwzapalnych. Szczególnie dotyczy to osób w podeszłym wieku.

Do najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia lekiem Delanxara są zaliczane nudności i zawroty głowy, które występują u więcej niż 1 na 10 pacjentów.

Podczas podawania niesteroidowych leków przeciwzapalnych może wystąpić: zatrzymanie płynów i obrzęki, szczególnie kostek i nóg, zwiększenie ciśnienia krwi i niewydolność serca.

Przyjmowanie takich leków, jak Delanxara, może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka ataku serca, czyli zawału serca, lub udaru mózgu.

U pacjentów z zaburzeniami układu immunologicznego, które dotyczą tkanki łącznej, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy lub mieszana choroba tkanki łącznej, podawanie leków przeciwzapalnych może rzadko spowodować wystąpienie gorączki, bólu głowy i sztywności szyi lub karku.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Delanxara należy omówić to z lekarzem:

• jeżeli u pacjenta występuje alergia lub jeśli u pacjenta występowały problemy związane z alergią w przeszłości
• jeżeli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek, wątroby lub serca, nadciśnienie i (lub) niewydolność serca, jak również zatrzymywanie płynów lub jeśli którykolwiek z powyższych problemów wystąpił u pacjenta w przeszłości
• u pacjentów przyjmujących leki moczopędne
• jeżeli pacjent ma problemy z sercem, przebyty udar lub podejrzenie, iż należy do grupy ryzyka związanego z tymi stanami, na przykład w przypadku występowania podwyższonego ciśnienia krwi, cukrzycy, podwyższonego stężenia cholesterolu lub palenia tytoniu. W takich przypadkach przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem. Przyjmowanie takich leków, jak ten lek, może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka ataku serca, czyli zawału serca, lub udaru mózgu. Ryzyko to zwiększa długotrwałe przyjmowanie dużych dawek leku. Nie należy stosować większych dawek i dłuższego czasu leczenia niż zalecane
• jeżeli pacjent jest osobą w podeszłym wieku: istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. W takim przypadku należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem
• u kobiet mających problemy z zajściem w ciążę: ten lek może zaburzać płodność kobiet i nie jest zalecany u kobiet planujących ciążę lub leczonych z powodu niepłodności
• jeżeli u pacjenta występują zaburzenia tworzenia krwi lub komórek krwi
• jeżeli u pacjenta występuje toczeń rumieniowaty układowy lub mieszana choroba tkanki łącznej, czyli zaburzenia układu immunologicznego wpływające na tkankę łączną
• jeżeli u pacjenta występowały w przeszłości przewlekłe choroby zapalne jelit, takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna
• jeżeli u pacjenta występują lub występowały inne choroby dotyczące żołądka lub jelit
• jeżeli u pacjenta występuje zakażenie
• jeżeli pacjent stosuje inne leki zwiększające ryzyko wystąpienia choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy lub krwawienia, na przykład doustne leki steroidowe, niektóre leki przeciwdepresyjne, leki z grupy SSRI, to znaczy inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, leki zapobiegające powstawaniu zakrzepów, takie jak kwas acetylosalicylowy, lub leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna. W takich przypadkach przed przyjęciem leku należy skonsultować się z lekarzem, który może podjąć decyzję o podaniu dodatkowego leku o mechanizmie ochronnym
• jeśli u pacjenta występuje depresja, a pacjent przyjmuje leki przeciwdepresyjne, ponieważ niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje z tramadolem
• jeżeli pacjent przyjmuje inne leki zawierające te same substancje czynne, nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki deksketoprofenu lub tramadolu
• jeżeli pacjent uważa, iż jest uzależniony od innych leków przeciwbólowych, czyli opioidów
• jeżeli pacjent ma zaburzenia świadomości, jeśli pacjent czuje, że może zemdleć
• jeżeli pacjent jest w stanie szoku, zimny pot może być objawem tego stanu
• jeżeli u pacjenta występuje podwyższone ciśnienie w mózgu, na przykład z powodu urazu głowy lub choroby mózgu
• jeżeli pacjent ma trudności z oddychaniem
• jeżeli pacjent ma porfirię

Tolerancja, uzależnienie i nałóg

Ten lek zawiera tramadol, który jest lekiem opioidowym. Może prowadzić do uzależnienia i (lub) nałogu.

Ten lek zawiera tramadol, który jest lekiem opioidowym. Wielokrotne stosowanie opioidów może spowodować, że lek będzie mniej skuteczny. Pacjent przyzwyczaja się do leku, co zwane jest tolerancją.

Wielokrotne stosowanie leku Delanxara może również prowadzić do rozwoju uzależnienia, nadużywania i nałogu, co może skutkować zagrażającym życiu przedawkowaniem. Ryzyko tych działań niepożądanych może się zwiększać wraz z dawką i dłuższym czasem stosowania.

Uzależnienie może sprawić, że pacjent nie będzie w stanie kontrolować, jaką dawkę leku należy przyjąć lub jak często go przyjmować.

Ryzyko uzależnienia jest różne u różnych osób. Ryzyko uzależnienia od leku Delanxara może być większe, jeśli:

• pacjent lub ktoś z jego rodziny kiedykolwiek nadużywał lub był uzależniony od alkoholu, leków na receptę lub nielegalnych narkotyków, czyli uzależnienie
• pacjent pali tytoń
• pacjent kiedykolwiek miał zaburzenia związane z nastrojem, takie jak depresja, stany lękowe lub zaburzenia osobowości, lub był leczony przez psychiatrę z powodu innych chorób psychicznych

Jeśli podczas przyjmowania leku Delanxara wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, może to oznaczać uzależnienie:

• pacjent potrzebuje przyjmować lek dłużej niż zalecił lekarz
• pacjent potrzebuje przyjmować dawkę większą niż zalecana
• pacjent może odczuwać potrzebę dalszego przyjmowania leku, mimo że nie pomaga on w łagodzeniu bólu
• pacjent stosuje lek z powodów innych niż zalecane, na przykład „aby się uspokoić” lub „aby pomóc sobie zasnąć”
• pacjent podejmował wielokrotne, nieudane próby zaprzestania lub kontrolowania stosowania leku
• po zaprzestaniu przyjmowania leku pacjent czuje się źle i czuje się lepiej po ponownym przyjęciu leku, czyli efekty odstawienia

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy porozmawiać z lekarzem w celu omówienia najlepszej ścieżki leczenia, w tym tego, kiedy należy odstawić lek i jak to zrobić bezpiecznie.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek poniższe objawy podczas przyjmowania leku Delanxara, należy powiedzieć o tym lekarzowi: nadmierne zmęczenie, brak apetytu, silny ból brzucha, nudności, wymioty lub niskie ciśnienie krwi. Może to wskazywać, że pacjent ma niewydolność nadnerczy, czyli małe stężenie kortyzolu. Jeśli wystąpią takie objawy, należy skontaktować się z lekarzem, który zdecyduje, czy u pacjenta konieczne jest uzupełnianie hormonów.

Tramadol jest przekształcany w wątrobie przez enzym. U niektórych osób występuje pewna odmiana tego enzymu, co może mieć różne skutki. U niektórych osób uśmierzenie bólu może nie być wystarczające, a u innych bardziej prawdopodobne jest wystąpienie ciężkich objawów niepożądanych.

Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z następujących działań niepożądanych: spowolnienie oddychania lub płytki oddech, uczucie splątania, senność, zwężenie źrenic, nudności lub wymioty, zaparcie, brak apetytu.

Po przyjęciu tramadolu w skojarzeniu z pewnymi lekami przeciwdepresyjnymi lub samego tramadolu występuje niewielkie ryzyko tak zwanego zespołu serotoninowego. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy tego zespołu o ciężkim przebiegu, powinien on bezzwłocznie zasięgnąć porady lekarza.

Podczas stosowania deksketoprofenu notowano występowanie objawów reakcji alergicznej na ten lek, w tym trudności z oddychaniem, obrzęk okolic twarzy i szyi, czyli obrzęk naczynioruchowy, ból w klatce piersiowej. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Delanxara i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym.

Zaburzenia oddychania w czasie snu

Lek Delanxara może powodować zaburzenia oddychania w czasie snu, takie jak bezdech senny, czyli przerwy w oddychaniu podczas snu, i hipoksemia związana ze snem, czyli małe stężenie tlenu we krwi.

Objawy mogą obejmować przerwy w oddychaniu podczas snu, nocne przebudzenia z powodu duszności, trudności z utrzymaniem snu lub nadmierną senność w ciągu dnia.

Jeżeli pacjent lub inna osoba zaobserwuje te objawy, należy skontaktować się z lekarzem. Lekarz może zalecić zmniejszenie dawki.

Zakażenia, infekcje

Lek Delanxara może ukryć objawy zakażenia, czyli infekcji, takie jak gorączka i ból. W związku z tym lek Delanxara może opóźnić zastosowanie odpowiedniego leczenia zakażenia, a w konsekwencji prowadzić do zwiększonego ryzyka powikłań.

Zaobserwowano to w przebiegu wywołanego przez bakterie zapalenia płuc i bakteryjnych zakażeń skóry związanych z ospą wietrzną.

Jeśli pacjent przyjmuje ten lek podczas występującego zakażenia, a objawy zakażenia utrzymują się lub nasilają, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Należy unikać stosowania tego leku podczas ospy wietrznej.

Dzieci i młodzież

• Nie badano stosowania tego leku u dzieci i młodzieży. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności tego leku i dlatego nie należy stosować leku u dzieci i młodzieży.
• Stosowanie u dzieci z zaburzeniami oddychania
• Nie zaleca się stosowania tramadolu u dzieci z zaburzeniami oddychania, ponieważ objawy toksyczności tramadolu mogą być u nich nasilone.

Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Deksketoprofen może powodować zaburzenia związane z nerkami i sercem u nienarodzonego dziecka. Lek ten może zwiększać skłonność do krwawień u pacjentki i dziecka oraz powodować opóźnienie porodu lub wydłużenie jego czasu trwania. Od 20 tygodnia ciąży deksketoprofen może powodować: zaburzenia dotyczące nerek u nienarodzonego dziecka - może to prowadzić do zmniejszenia objętości płynu owodniowego otaczającego dziecko (małowodzie) lub zwężenie naczynia krwionośnego (przewodu tętniczego) w sercu dziecka. 

Stosowanie leku Delanxara jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Tramadol jest wydzielany do mleka kobiecego.

Stosowanie leku Delanxara jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, włączając leki dostępne bez recepty.

Niektórych leków nie należy stosować równocześnie, a w przypadku innych leków może być konieczna zmiana dawkowania w związku z jednoczesnym przyjmowaniem.

Należy zawsze poinformować lekarza w przypadku przyjmowania któregokolwiek z poniżej podanych leków łącznie z lekiem Delanxara:

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekiem Delanxara:

• kwasu acetylosalicylowego, kortykosteroidów lub innych leków przeciwzapalnych
• warfaryny, heparyny lub innych leków przeciwdziałających wystąpieniu zakrzepów
• litu stosowanego w leczeniu niektórych zaburzeń nastroju
• metotreksatu stosowanego w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i chorób nowotworowych
• pochodnych hydantoiny i fenytoiny stosowanych w leczeniu padaczki
• sulfametoksazolu stosowanego w leczeniu zakażeń bakteryjnych
• inhibitorów monoaminooksydazy, czyli MAO, leków stosowanych w leczeniu depresji
• Jednoczesne stosowanie z lekiem Delanxara, które wymaga zachowania ostrożności:
• inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne, leki beta-adrenolityczne i antagoniści angiotensyny II stosowane w leczeniu podwyższonego ciśnienia krwi i chorób serca
• pentoksyfilina stosowana w leczeniu owrzodzeń w przewlekłej niewydolności żylnej
• zydowudyna stosowana w leczeniu zakażeń wirusowych
• chlorpropamid i glibenklamid stosowane w leczeniu cukrzycy
• antybiotyki aminoglikozydowe stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych

Jednoczesne stosowanie produktu Delanxara z lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny lub inne leki działające podobnie do benzodiazepin, może zwiększać ryzyko wystąpienia senności, trudności z oddychaniem, czyli depresji oddechowej, śpiączki i może zagrażać życiu. W związku z tym jednoczesne stosowanie należy rozważać jedynie w przypadku, kiedy nie są możliwe inne warianty leczenia.

Jeśli lekarz prowadzący przepisze pacjentowi lek Delanxara do równoczesnego stosowania z lekami uspokajającymi, dawki i czas trwania leczenia powinien być ograniczony przez lekarza. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych lekach uspokajających i ściśle przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego.

Może być pomocne poinformowanie przyjaciół i krewnych, że mogą wystąpić podane powyżej objawy. Należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym w przypadku wystąpienia takich objawów.

Jednoczesne stosowanie z lekiem Delanxara, wymagające szczególnego rozważenia:

• antybiotyki chinolonowe, na przykład cyprofloksacyna, lewofloksacyna, stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych
• cyklosporyna i takrolimus stosowane w leczeniu chorób układu immunologicznego oraz w transplantacjach
• streptokinaza i inne leki trombolityczne lub fibrynolityczne, to znaczy leki stosowane do rozpuszczania zakrzepów
• probenecyd stosowany w leczeniu dny moczanowej
• digoksyna stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności serca
• mifepryston stosowany jako lek powodujący przerywanie ciąży
• leki przeciwdepresyjne z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, czyli SSRI
• leki przeciwpłytkowe stosowane w celu zmniejszenia agregacji płytek i tworzenia zakrzepów krwi
• tenofowir, deferazyroks, pemetreksed
• Działanie tramadolu uśmierzające ból może być zmniejszone, a czas działania skrócony, gdy pacjent stosuje również następujące leki zawierające:
• karbamazepinę stosowaną z powodu napadów padaczkowych
• buprenorfinę, nalbufinę lub pentazocynę, czyli leki przeciwbólowe
• ondansetron, który zapobiega nudnościom

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zwiększa się:

• jeśli pacjent przyjmuje leki uspokajające, nasenne, inne leki przeciwbólowe, takie jak morfina i kodeina, również z powodu kaszlu, lub alkohol podczas stosowania leku Delanxara; pacjent może odczuwać senność lub może czuć, że zemdleje; jeśli tak się dzieje, należy o tym powiedzieć lekarzowi
• jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą powodować konwulsje, czyli drgawki, takie jak niektóre leki przeciwdepresyjne lub leki przeciwpsychotyczne; ryzyko wystąpienia napadu może zwiększyć się z powodu równoczesnego stosowania leku Delanxara; lekarz zdecyduje, czy lek Delanxara jest odpowiedni dla pacjenta
• jeśli pacjent przyjmuje niektóre leki przeciwdepresyjne; lek Delanxara może wchodzić w interakcje z tymi lekami i spowodować wystąpienie zespołu serotoninowego
• jeśli pacjent przyjmuje leki przeciwzakrzepowe, czyli leki rozrzedzające krew, na przykład warfarynę, razem z tym lekiem; wpływ tych leków na krzepliwość krwi może być zaburzony i może wystąpić krwawienie
• jeśli pacjent przyjmuje gabapentynę lub pregabalinę w leczeniu padaczki lub bólu spowodowanego zaburzeniami nerwów, czyli bólu neuropatycznego

Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Nie należy pić alkoholu podczas leczenia lekiem Delanxara, ponieważ może to nasilać działanie tego leku

Lek Delanxara może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności jako działań niepożądanych podczas leczenia. Dotyczy to w szczególności przypadków, gdy lek Delanxara przyjmowany jest z lekami, które wpływają na nastrój i emocje lub z alkoholem. W przypadku zaobserwowania takich objawów nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych i obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu, aż do ustąpienia objawów.

• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Lek należy przechowywać w bezpiecznym miejscu, do którego inne osoby nie mają dostępu.
• Może on powodować poważne szkody i być śmiertelny dla osób, którym nie został przepisany.
• Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.
• Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią