Dexamethasone Phosphate SF 4 mg/ml (Dexamethasoni phosphas)

Jak działa lek Dexamethasone phosphate SF?

Deksametazon jest monofluorowanym glikokortykosteroidem o silnych właściwościach przeciwalergicznych, przeciwzapalnych oraz stabilizujących błonę komórkową. Wpływa również na metabolizm węglowodanów, białek i lipidów.

Deksametazon jest 7,5-krotnie silniejszym glikokortykosteroidem od prednizolonu i prednizonu. W porównaniu z hydrokortyzonem jego działanie jest 30-krotnie silniejsze. Praktycznie nie wykazuje działania mineralokortykoidowego.

Glikokortykosteroidy, takie jak deksametazon, wywierają działanie poprzez aktywację transkrypcji genów zależnych od kortykosteroidów. Działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i antyproliferacyjne wynika między innymi ze zmniejszenia powstawania, uwalniania i aktywności mediatorów zapalnych oraz hamowania czynności i migracji określonych komórek zapalnych.

Jak stosuje się lek Dexamethasone phosphate SF?

Podanie ogólnoustrojowe:

• obrzęk mózgu wywołany guzem mózgu, interwencją neurochirurgiczną, ropniem mózgu lub bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych
• wstrząs po ciężkich urazach w celu profilaktycznego leczenia płuca wstrząsowego
• ciężki ostry napad astmy
• początkowy etap leczenia rozległych, ostrych chorób skóry o ciężkim przebiegu, takich jak erytrodermia, pęcherzyca zwykła i ostra egzema
• leczenie ogólnoustrojowych chorób reumatycznych, takich jak układowy toczeń rumieniowaty
• ciężki postępujący przebieg aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów
• ciężkie choroby zakaźne z objawami zatrucia, takie jak gruźlica, dur i bruceloza, wyłącznie w połączeniu z leczeniem przeciwzakaźnym
• leczenie paliatywne nowotworów złośliwych
• zapobieganie i leczenie wymiotów po operacji lub wywołanych stosowaniem cytostatyków
• leczenie COVID-19 u pacjentów dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych, o masie ciała co najmniej 40 kilogramów, z trudnościami w oddychaniu i wymagających tlenoterapii

Podanie miejscowe:

• wstrzyknięcie dostawowe w przypadku utrzymującego się zapalenia jednego lub kilku stawów po leczeniu ogólnoustrojowym przewlekłych chorób zapalnych stawów
• aktywowana choroba zwyrodnieniowa stawów w fazie postępu
• ostre postaci zespołu bolesnego barku
• podanie nasiękowe w przypadku niebakteryjnego zapalenia ścięgien lub kaletki maziowej
• zapalenie okołostawowe
• zaburzenia ścięgien

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Lekarz zadecyduje o tym, jak długo należy przyjmować deksametazon, oraz ustali dawkę odpowiednią dla danego pacjenta.

Sposób podawania

Lek może być podawany:

• dożylnie
• domięśniowo
• nasiękowo
• dostawowo

Dexamethasone phosphate SF należy podawać powoli, przez 2–3 minuty, we wstrzyknięciu dożylnym. Lek może być podawany domięśniowo, jeśli występują trudności z dostępem do żyły, ale krążenie krwi jest prawidłowe.

Wstrzyknięcia dostawowe traktowane są jako procedury na otwartych stawach i mogą zostać przeprowadzone wyłącznie w warunkach jałowych. Pojedyncze wstrzyknięcie dostawowe jest na ogół wystarczające do złagodzenia objawów. Jeśli kolejne wstrzyknięcie okaże się konieczne, nie należy go podawać przez co najmniej 3–4 tygodnie. Liczbę wstrzyknięć do jednego stawu należy ograniczyć do 3–4. Wskazane jest badanie lekarskie stawów, szczególnie po powtarzających się wstrzyknięciach.

Lek podawany nasiękowo wstrzykuje się w okolice objęte najbardziej intensywnym bólem lub w okolice przyczepów ścięgna. Nie należy wstrzykiwać leku do ścięgna. Należy unikać wstrzyknięć wykonywanych w krótkich odstępach czasu i zachować bezwzględnie jałowe warunki.

Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Zawartość ampułki przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Pozostałą ilość roztworu należy usunąć.

Bezpośrednio przed podaniem we wlewie zawartość ampułki rozcieńcza się w izotonicznym roztworze chlorku sodowego lub 5% roztworze glukozy.

Dawkowanie przy podaniu ogólnoustrojowym

Obrzęk mózgu

• początkowo 8–10 miligramów, do maksymalnie 80 miligramów, dożylnie
• następnie 16–24 miligramy, do maksymalnie 48 miligramów, na dobę, podzielone na 3–4, maksymalnie 6, dawek pojedynczych przez 4–8 dni

Obrzęk mózgu wywołany bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych

• 0,15 miligrama na kilogram masy ciała co 6 godzin przez 4 dni
• u dzieci 0,4 miligrama na kilogram masy ciała co 12 godzin przez 2 dni, rozpoczynając przed podaniem pierwszej dawki antybiotyku

Wstrząs po ciężkim urazie

• dawka początkowa 40–100 miligramów dożylnie
• u dzieci dawka początkowa 40 miligramów
• dawkę można powtórzyć po 12 godzinach albo podawać 16–40 miligramów co 6 godzin przez 2–3 dni

Ciężki ostry napad astmy

Dorośli:

• 8–20 miligramów dożylnie, podane w możliwie najkrótszym czasie
• w razie potrzeby powtarzane wstrzyknięcia po 8 miligramów co 4 godziny

Dzieci:

• 0,15–0,3 miligrama na kilogram masy ciała lub deksametazon doustnie
• alternatywnie początkowo 1,2 miligrama na kilogram masy ciała jako bolus, a następnie 0,3 miligrama na kilogram masy ciała co 4–6 godzin

Dodatkowo można podawać aminofilinę i leki sekretolityczne.

Ostre choroby skóry

• 8–40 miligramów na dobę dożylnie
• w ciężkich przypadkach do 100 miligramów
• następnie stosuje się leczenie tabletkami w coraz mniejszych dawkach

Układowy toczeń rumieniowaty

• 6–16 miligramów

Reumatoidalne zapalenie stawów o ciężkim, postępującym przebiegu

• 12–16 miligramów w szybko postępującej postaci prowadzącej do uszkodzenia stawów
• 6–12 miligramów w przypadku uszkodzenia tkanek znajdujących się poza stawem

Ciężkie choroby zakaźne z objawami przypominającymi zatrucie

• 4–20 miligramów na dobę dożylnie przez kilka dni, wyłącznie w połączeniu z odpowiednią terapią przeciwzakaźną
• w pojedynczych przypadkach, na przykład w durze brzusznym, początkowo do 200 miligramów dożylnie, a następnie stopniowo zmniejszane dawki

Leczenie paliatywne nowotworów złośliwych

• początkowo 8–16 miligramów na dobę
• podczas długotrwałej terapii 4–12 miligramów na dobę

Zapobieganie i leczenie wymiotów wywołanych stosowaniem cytostatyków

• 10–20 miligramów dożylnie przed rozpoczęciem chemioterapii
• następnie, jeśli jest to konieczne, 4–8 miligramów 2–3 razy na dobę przez 1–3 dni podczas umiarkowanie wymiotnej chemioterapii
• podczas wysoce wymiotnej chemioterapii leczenie może być prowadzone przez 6 dni

Zapobieganie i leczenie wymiotów pooperacyjnych

• dawka pojedyncza 4–8 miligramów dożylnie przed operacją
• u dzieci w wieku powyżej 2 lat 0,15–0,5 miligrama na kilogram masy ciała, maksymalnie 16 miligramów

Leczenie COVID-19

Dorośli:

• 6 miligramów dożylnie raz na dobę przez okres do 10 dni

Młodzież:

• 6 miligramów dożylnie raz na dobę przez okres do 10 dni u pacjentów w wieku od 12 lat

Podanie miejscowe

• zwykle 4–8 miligramów przy podaniu nasiękowym lub miejscowym wstrzyknięciu
• 2 miligramy deksametazonu sodu fosforanu przy wstrzyknięciu do małych stawów

Czas leczenia

Czas leczenia zależy od rodzaju choroby i jej przebiegu. Lekarz ustali plan leczenia, którego należy ściśle przestrzegać. Gdy zostanie osiągnięty zadowalający wynik leczenia, dawka zostanie zmniejszona do dawki podtrzymującej lub leczenie zostanie zakończone.

Nagłe przerwanie leczenia po około 10 dniach może spowodować ostrą niewydolność nadnerczy, dlatego jeśli leczenie ma zostać przerwane, dawkę należy zmniejszać stopniowo.

W przypadku niedoczynności tarczycy lub marskości wątroby wystarczać mogą stosunkowo małe dawki lub może być konieczne zmniejszenie dawki.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Dexamethasone phosphate SF

Dexamethasone phosphate SF jest na ogół dobrze tolerowany nawet w przypadku stosowania dużych ilości przez krótki czas. Nie są wymagane specjalne środki ostrożności. Jeśli pacjent zauważy nasilone lub nietypowe działania niepożądane, powinien zwrócić się do lekarza.

Pominięcie zastosowania leku Dexamethasone phosphate SF

Pominiętą dawkę można przyjąć tego samego dnia. Następnego dnia dawkę należy przyjąć jak zwykle. W razie pominięcia wielu dawek może dojść do nawrotu lub nasilenia objawów choroby. W takim przypadku należy zgłosić się do lekarza.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Dexamethasone phosphate SF

Należy dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących dawkowania. Nie wolno samodzielnie przerywać stosowania Dexamethasone phosphate SF, ponieważ długotrwałe leczenie może prowadzić do zahamowania wytwarzania własnych glikokortykosteroidów przez organizm.

Leku nie należy stosować:

• jeśli pacjent ma uczulenie na deksametazon lub którykolwiek z pozostałych składników leku

Wstrzyknięcie dostawowe jest przeciwwskazane w przypadku:

• zakażenia w obrębie lub w bezpośrednim sąsiedztwie stawu wymagającego leczenia
• bakteryjnego zapalenia stawów
• niestabilności stawów wymagającej leczenia
• skłonności do krwawień, samoistnej lub spowodowanej lekami przeciwzakrzepowymi
• zwapnień w okolicy stawów
• pozanaczyniowej martwicy kości
• zerwania ścięgna
• stawu Charcota

Nie należy podawać leku nasiękowo bez dodatkowego leczenia przyczynowego w przypadku zakażenia w miejscu podania.

Jak każdy lek, lek Dexamethasone phosphate SF może powodować działania niepożądane, jednak nie wystąpią one u każdego pacjenta.

Podczas krótkotrwałego leczenia deksametazonem ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest małe. Jednak krótkotrwałe leczenie dużymi dawkami wymaga kontroli zmian elektrolitowych, powstawania obrzęku, możliwego zwiększenia ciśnienia krwi, niewydolności serca, zaburzeń rytmu pracy serca lub drgawek. Należy również zwracać uwagę na objawy zakażenia.

Wymagane jest monitorowanie zmniejszenia tolerancji glukozy oraz występowania wrzodów żołądka i jelit, które podczas leczenia kortykosteroidami mogą objawiać się w mniejszym stopniu.

W bardzo rzadkich przypadkach Dexamethasone phosphate SF może wywoływać reakcje alergiczne, a nawet wstrząs anafilaktyczny.

Podczas długotrwałego stosowania, szczególnie dużych dawek, mogą występować działania niepożądane o różnym stopniu nasilenia.

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

• maskowanie zakażeń
• wystąpienie lub pogorszenie zakażeń wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych
• wystąpienie lub pogorszenie zakażeń pasożytniczych
• zakażenia spowodowane patogenami oportunistycznymi
• pobudzenie zakażenia nicieniami węgorka jelitowego

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

• zwiększenie liczby białych komórek krwi
• zwiększenie liczby wszystkich komórek krwi
• zmniejszenie liczby pewnego rodzaju białych komórek krwi

Zaburzenia układu immunologicznego

• reakcje nadwrażliwości, na przykład wysypka polekowa
• ciężkie reakcje anafilaktyczne
• zaburzenia rytmu serca
• skurcz oskrzeli
• nadmiernie wysokie lub niskie ciśnienie tętnicze krwi
• zapaść krążeniowa
• zatrzymanie akcji serca
• osłabienie układu odpornościowego

Zaburzenia endokrynologiczne

• rozwój zespołu Cushinga, którego typowymi objawami są twarz księżycowata, otyłość tułowia i zaczerwienienie twarzy
• osłabiona czynność kory nadnerczy
• zmniejszenie się kory nadnerczy

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

• zwiększenie masy ciała
• zwiększenie stężenia glukozy we krwi
• cukrzyca
• zwiększenie stężenia tłuszczów we krwi, w tym cholesterolu i trójglicerydów
• zwiększenie stężenia sodu z obrzękiem tkanek
• niedobór potasu wskutek zwiększonego wydalania potasu, który może prowadzić do zaburzeń rytmu serca
• zwiększenie apetytu

Zaburzenia psychiczne

• depresja
• drażliwość
• euforia
• zwiększenie napędu
• psychoza
• mania
• omamy
• zmiany nastroju
• uczucie niepokoju i lęk
• zaburzenia snu
• myśli samobójcze i ryzyko samobójstwa

Zaburzenia układu nerwowego

• zwiększone ciśnienie w mózgu
• pojawienie się objawów nierozpoznanej dotychczas padaczki
• zwiększenie częstości drgawek u pacjentów z rozpoznaną padaczką

Zaburzenia oka

• zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego i jaskra
• zaćma
• pogorszenie wrzodów rogówki
• pojawienie się lub nasilenie wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych zapaleń oka
• pogorszenie bakteryjnego zapalenia rogówki
• opadanie powieki
• rozszerzenie źrenicy
• obrzęk spojówek
• perforacja twardówki
• zaburzenia widzenia
• utrata wzroku
• w rzadkich przypadkach odwracalne uwypuklenie gałki ocznej
• nieostre widzenie

Zaburzenia serca

• pogrubienie mięśnia sercowego, czyli kardiomiopatia przerostowa, u niemowląt przedwcześnie urodzonych, które zazwyczaj wraca do normy po zaprzestaniu leczenia – częstość nieznana

Zaburzenia naczyniowe

• wysokie ciśnienie tętnicze
• zwiększenie ryzyka miażdżycy
• zwiększenie ryzyka zakrzepicy
• zapalenie naczyń, także jako zespół odstawienia po długotrwałym leczeniu
• zwiększona łamliwość naczyń włosowatych

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

• czkawka

Zaburzenia żołądka i jelit

• wrzody żołądka i jelit
• krwawienie z przewodu pokarmowego
• zapalenie trzustki
• dolegliwości w nadbrzuszu

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

• rozstępy
• ścieńczenie skóry, tak zwana pergaminowa skóra
• rozszerzenie naczyń krwionośnych
• tendencja do powstawania siniaków
• bardzo małe lub powierzchniowe wylewy krwi
• nadmierne owłosienie
• trądzik
• zmiany zapalne skóry twarzy, szczególnie wokół ust, nosa i oczu
• zmiany pigmentacji skóry

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

• zaburzenia mięśni
• osłabienie mięśni
• zanik mięśni
• osteoporoza występująca w zależności od dawki, możliwa również podczas krótkotrwałego stosowania
• martwica kości
• zaburzenia w obrębie ścięgien
• zapalenie ścięgna
• zerwanie ścięgna
• gromadzenie się tłuszczu w kręgosłupie, czyli tłuszczakowatość nadtwardówkowa
• zahamowanie wzrostu u dzieci

Zaburzenia takie jak zespół odstawienia, objawiający się między innymi bólem mięśni i bólem stawów, mogą wystąpić, jeśli po długotrwałym leczeniu dawka zostanie zmniejszona zbyt szybko.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

• zaburzenia wydzielania hormonów płciowych
• nieregularne krwawienia miesiączkowe
• brak krwawień miesiączkowych
• wystąpienie u kobiet owłosienia typu męskiego, czyli hirsutyzm
• impotencja

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

• opóźnienie gojenia się ran

Podanie miejscowe:

• miejscowe podrażnienia
• uczucie gorąca
• długotrwały ból
• możliwość zaniku skóry i tkanki podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, jeśli kortykosteroid nie zostanie wstrzyknięty dokładnie do jamy stawu

Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane wymienione lub niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Nie wolno przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem.

Jeśli wystąpią zaburzenia żołądka i jelit, ból pleców, ramion lub okolic stawu biodrowego, zaburzenia psychiczne, zauważalne zmiany stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą lub jakiekolwiek inne zaburzenia, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przed zastosowaniem leku Dexamethasone phosphate SF należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, gdy u pacjenta występują:

• ostre zakażenia wirusowe, takie jak ospa wietrzna, półpasiec, zakażenia wirusem opryszczki lub zapalenie rogówki wywołane przez wirusy Herpes
• przewlekłe czynne zapalenie wątroby z dodatnim wynikiem testu na obecność HBsAg
• okres od około 8 tygodni przed do 2 tygodni po szczepieniu z użyciem żywej szczepionki
• ostre lub przewlekłe zakażenie bakteryjne
• zakażenie grzybicze z zajęciem narządów wewnętrznych
• choroba pasożytnicza, w tym zarażenie amebą lub robakami
• zarażenie lub podejrzenie zarażenia nicieniami
• choroba Heinego-Medina
• zaburzenia węzłów chłonnych po szczepieniu przeciw gruźlicy
• gruźlica w wywiadzie
• wrzody żołądka lub jelit
• osteoporoza
• nadciśnienie tętnicze trudno poddające się leczeniu
• cukrzyca trudno poddająca się leczeniu
• zaburzenia psychiczne, także występujące w przeszłości, w tym skłonności samobójcze
• zwiększenie ciśnienia śródgałkowego, czyli jaskra z zamkniętym lub otwartym kątem przesączania
• uszkodzenia i owrzodzenia rogówki
• podejrzenie lub rozpoznanie guza chromochłonnego nadnerczy

Nie należy przerywać przyjmowania innych leków z grupy steroidów, o ile lekarz nie zaleci inaczej.

Deksametazon nie powinien być podawany w chorobie COVID-19 pacjentom, którzy nie wymagają podawania tlenu lub wentylacji mechanicznej, ze względu na brak korzyści terapeutycznych i ryzyko pogorszenia stanu zdrowia w tej grupie pacjentów.

Jeśli podczas leczenia wystąpią szczególne sytuacje stresu fizycznego, takie jak wypadek, operacja lub poród, konieczne może być okresowe zwiększenie dawki.

Dexamethasone phosphate SF może maskować objawy istniejącego lub rozwijającego się zakażenia, co utrudnia jego rozpoznanie. Nieaktywne zakażenia mogą ulec wznowieniu.

W przypadku przebytej gruźlicy lek można stosować jedynie równocześnie ze środkami przeciw gruźlicy.

Stosowanie tego leku może spowodować wystąpienie przełomu w przebiegu guza chromochłonnego nadnerczy, który może prowadzić do śmierci. Przełom może objawiać się bólem głowy, nadmiernym poceniem się, kołataniem serca i zwiększonym ciśnieniem tętniczym. W przypadku wystąpienia tych objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Jeśli u pacjenta wystąpi niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy skontaktować się z lekarzem.

Ze względu na ryzyko perforacji jelita lek może być stosowany jedynie wówczas, gdy istnieją ważne przyczyny i pod odpowiednią kontrolą:

• w ciężkim zapaleniu okrężnicy, czyli wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, z ryzykiem perforacji, z wrzodziejącym lub ropiejącym zapaleniem, które może przebiegać bez podrażnienia otrzewnej
• w zapaleniu uchyłków
• bezpośrednio po określonych operacjach jelit

Oznaki podrażnienia otrzewnej po perforacji żołądkowo-jelitowej mogą nie wystąpić u pacjentów otrzymujących duże dawki glikokortykosteroidów.

U pacjentów z cukrzycą należy regularnie monitorować metabolizm i wziąć pod uwagę większe zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe.

Pacjenci z bardzo wysokim ciśnieniem tętniczym i (lub) ciężką niewydolnością serca powinni pozostawać pod uważną obserwacją ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów choroby.

Podczas stosowania dużych dawek leku tętno może być niższe niż zazwyczaj.

Jeśli deksametazon jest podawany przedwcześnie urodzonemu niemowlęciu, konieczne jest kontrolowanie czynności i struktury serca.

Może dojść do wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych.

Ryzyko wystąpienia chorób ścięgna, zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów leczonych jednocześnie fluorochinolonami i Dexamethasone phosphate SF.

Podczas leczenia miastenii objawy mogą początkowo się nasilić.

Szczepienie z użyciem szczepionek inaktywowanych jest na ogół możliwe. Należy jednak pamiętać, że po podawaniu dużych dawek kortykosteroidów może dojść do osłabienia odpowiedzi immunologicznej, a tym samym skuteczności szczepionki.

Szczególnie podczas długotrwałego leczenia dużymi dawkami należy zwrócić uwagę na przyjmowanie wystarczającej ilości potasu i ograniczenie spożycia soli. Lekarz będzie kontrolował stężenie potasu we krwi.

Choroby wirusowe, takie jak odra i ospa wietrzna, mogą mieć szczególnie ciężki przebieg u pacjentów leczonych Dexamethasone phosphate SF, zwłaszcza u dzieci z upośledzeniem odporności i osób, które wcześniej nie chorowały na odrę lub ospę wietrzną. W przypadku kontaktu z osobą chorą należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

Pacjent z nowotworem układu krwiotwórczego powinien zwrócić się do lekarza, jeśli wystąpią objawy zespołu rozpadu guza, takie jak:

• kurcze mięśni
• osłabienie mięśni
• splątanie
• zaburzenia widzenia lub utrata wzroku
• płytki oddech

Ze względu na możliwość wystąpienia przejściowych działań niepożądanych podczas zbyt szybkiego podawania leku, takich jak nieprzyjemne mrowienie lub zaburzenia czucia, wstrzyknięcie dożylne należy wykonywać powoli, w ciągu 2–3 minut.

Dexamethasone phosphate SF jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania.

Po podaniu miejscowym należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych i interakcji tak jak w przypadku podania ogólnoustrojowego.

Podawanie dostawowe Dexamethasone phosphate SF zwiększa ryzyko zakażeń stawów. Długotrwałe i powtarzane stosowanie glikokortykosteroidów w obrębie obciążonych stawów może prowadzić do pogorszenia zmian degeneracyjnych stawów. Pacjent nie powinien obciążać chorego stawu nawet wtedy, gdy nie odczuwa bólu.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się rutynowego stosowania deksametazonu u wcześniaków, u których występują zaburzenia płuc.

U dzieci lek można stosować jedynie, gdy jest to konieczne, ze względu na ryzyko spowolnienia wzrostu. Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wzrost dziecka.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia osteoporozy lekarz oceni stosunek korzyści do ryzyka stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku.

Skutki po zastosowaniu w celu dopingu

Przyjmowanie Dexamethasone phosphate SF może spowodować dodatni wynik testów na obecność substancji dopingowych.

Dexamethasone phosphate SF zawiera sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 miligramy) sodu na ampułkę, dlatego uznaje się go za „wolny od sodu”.

Dexamethasone phosphate SF zawiera glikol propylenowy

Lek zawiera 20 miligramów glikolu propylenowego w ampułce 1 mililitr oraz 40 miligramów glikolu propylenowego w ampułce 2 mililitry, co odpowiada 20 miligramom na mililitr.

Przed podaniem leku dziecku w wieku poniżej 5 lat należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą, zwłaszcza gdy dziecko przyjmuje inne leki zawierające glikol propylenowy lub alkohol.

Kobiety w ciąży lub karmiące piersią nie powinny przyjmować tego leku bez zalecenia lekarza. Lekarz może zdecydować o przeprowadzeniu dodatkowych badań.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie powinni przyjmować tego leku bez zalecenia lekarza. Lekarz może zdecydować o przeprowadzeniu dodatkowych badań.

Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Deksametazon przenika przez łożysko. W czasie ciąży, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach, lek należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Jeśli pacjentka jest w ciąży albo zajdzie w ciążę, powinna poinformować o tym lekarza.

W razie długotrwałego stosowania glikokortykosteroidów podczas ciąży nie można wykluczyć wystąpienia zaburzeń wzrostu u nienarodzonego dziecka.

W przypadku stosowania glikokortykosteroidów w końcowym okresie ciąży u noworodka może wystąpić niedoczynność kory nadnerczy. Może ona wymagać leczenia zastępczego, które należy stopniowo odstawiać.

U noworodków matek, którym podano Dexamethasone phosphate SF pod koniec ciąży, może po urodzeniu występować małe stężenie cukru we krwi.

Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Glikokortykosteroidy, w tym deksametazon, przenikają do mleka kobiet karmiących piersią. Dotychczas nie zgłaszano szkodliwego działania na niemowlę. Należy jednak dokładnie rozważyć konieczność leczenia w okresie karmienia piersią.

Jeżeli z powodu choroby konieczne jest podawanie dużych dawek, należy przerwać karmienie piersią i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Zawsze należy poinformować swojego lekarza lub farmaceutę, jakie leki na receptę, leki bez recepty lub produkty ziołowe są już przyjmowane.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, ponieważ mogą one wpływać na działanie Dexamethasone phosphate SF:

• barbiturany, ponieważ mogą osłabiać działanie kortykosteroidów
• fenytoina, ponieważ może osłabiać działanie kortykosteroidów
• karbamazepina, ponieważ może osłabiać działanie kortykosteroidów
• prymidon, ponieważ może osłabiać działanie kortykosteroidów
• ryfampicyna, ponieważ może osłabiać działanie kortykosteroidów
• ketokonazol, ponieważ może nasilać działanie kortykosteroidów
• itrakonazol, ponieważ może nasilać działanie kortykosteroidów
• żeńskie hormony płciowe, na przykład doustne środki antykoncepcyjne, ponieważ mogą zwiększać działanie Dexamethasone phosphate SF
• efedryna, ponieważ może zmniejszać skuteczność Dexamethasone phosphate SF wskutek przyspieszonej przemiany glikokortykosteroidów

Dexamethasone phosphate SF może wpływać na działanie innych leków:

• inhibitory konwertazy angiotensyny, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko zmian w morfologii krwi
• glikozydy nasercowe, ponieważ ich działanie może zostać nasilone ze względu na niedobór potasu
• leki moczopędne, ponieważ może nasilać się utrata potasu
• leki przeczyszczające, ponieważ może nasilać się utrata potasu
• doustne leki przeciwcukrzycowe, ponieważ ich działanie obniżające stężenie glukozy we krwi może być osłabione
• insulina, ponieważ jej działanie obniżające stężenie glukozy we krwi może być osłabione
• doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn, ponieważ ich działanie może zostać osłabione lub nasilone
• salicylany, ponieważ może zwiększyć się ryzyko wrzodów żołądka i krwawienia z przewodu pokarmowego
• indometacyna, ponieważ może zwiększyć się ryzyko wrzodów żołądka i krwawienia z przewodu pokarmowego
• inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, ponieważ może zwiększyć się ryzyko wrzodów żołądka i krwawienia z przewodu pokarmowego
• niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie, ponieważ ich działanie zwiotczające może się wydłużać
• atropina, ponieważ może dojść do nasilenia zwiększenia ciśnienia śródgałkowego
• inne leki przeciwcholinergiczne, ponieważ może dojść do nasilenia zwiększenia ciśnienia śródgałkowego
• prazykwantel, ponieważ jego skuteczność może być zmniejszona
• chlorochina, ponieważ może zwiększyć się ryzyko chorób mięśni lub serca
• hydroksychlorochina, ponieważ może zwiększyć się ryzyko chorób mięśni lub serca
• meflochina, ponieważ może zwiększyć się ryzyko chorób mięśni lub serca
• protyrelina, ponieważ deksametazon może osłabiać zwiększenie aktywności tyreotropiny po jej podaniu
• leki immunosupresyjne, ponieważ może zwiększyć się podatność na zakażenia oraz może dojść do nasilenia istniejącego, ale jeszcze nieujawnionego zakażenia
• cyklosporyna, ponieważ deksametazon może zwiększyć jej stężenie we krwi i tym samym ryzyko napadów drgawkowych
• fluorochinolony, ponieważ mogą zwiększać ryzyko zerwania ścięgna

Glikokortykosteroidy mogą hamować reakcje skórne w testach alergicznych.

Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Brak danych dotyczących możliwej interakcji między lekiem a alkoholem.

Dotychczas brak dowodów, aby lek Dexamethasone phosphate SF wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn lub wykonywania prac w warunkach wymagających zachowania równowagi.

• lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci
• nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C
• nie przechowywać w lodówce
• nie zamrażać
• przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem
• nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu
• po otwarciu zużyć natychmiast
• po rozcieńczeniu w płynach infuzyjnych zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 25°C
• po rozcieńczeniu nie przechowywać w lodówce
• z przyczyn mikrobiologicznych rozcieńczony produkt należy zużyć natychmiast, chyba że sposób otwierania lub rozcieńczania zapobiega możliwości zanieczyszczenia drobnoustrojami
• jeśli produkt po rozcieńczeniu nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki jego przechowywania odpowiada użytkownik