Furosemide-Darnitsa 10 mg/ml (Furosemidum)

Jak działa lek Furosemide-Darnitsa 10 mg/ml?

Furosemid działa w nerkach, zwiększając wydalanie moczu oraz usuwanie z organizmu wody i elektrolitów, takich jak sód i chlorki. Dzięki temu zmniejsza ilość płynów w organizmie.

Działanie leku prowadzi do zmniejszenia obrzęków oraz obniżenia ciśnienia w naczyniach krwionośnych. W stanach wymagających szybkiego działania, takich jak ostry obrzęk płuc, podanie leku we wstrzyknięciu pozwala szybko uzyskać efekt terapeutyczny.

Kiedy stosuje się lek Furosemide-Darnitsa 10 mg/ml?

Furosemide-Darnitsa 10 mg/ml stosuje się w leczeniu obrzęków związanych z chorobami serca, nerek lub wątroby. Lek może być również stosowany w leczeniu ostrego obrzęku płuc oraz jako element leczenia przełomu nadciśnieniowego, gdy konieczne jest szybkie uzyskanie działania terapeutycznego.

Roztwór do wstrzykiwań stosuje się zgodnie z decyzją lekarza, zwłaszcza w sytuacjach, gdy podanie doustne nie jest możliwe lub konieczne jest szybkie działanie leku.

Schemat stosowania ustala lekarz indywidualnie w zależności od nasilenia zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, wartości filtracji kłębuszkowej oraz stanu pacjenta. Podczas stosowania leku należy korygować wskaźniki gospodarki wodno-elektrolitowej, uwzględniając diurezę i dynamikę stanu ogólnego pacjenta.

Furosemid podaje się dożylnie tylko wtedy, gdy podanie doustne jest niewskazane lub nieskuteczne (np. w przypadku upośledzonego wchłaniania jelitowego) lub gdy wymagany jest szybki efekt. W przypadku terapii dożylnej zaleca się jak najszybsze przejście na terapię doustną.

Aby osiągnąć optymalną skuteczność i zapobiec wystąpieniu reakcji kontrregulacyjnej, na ogół preferuje się ciągłą infuzję furosemidu zamiast powtarzanych wstrzyknięć bolusowych.

W przypadkach, gdy po podaniu jednej lub kilku dawek bolusowych nie jest wskazane dalsze leczenie furosemidem, preferowany jest dalszy schemat leczenia z małymi dawkami podawanymi w krótkich odstępach czasu (około 4 godzin) zamiast większych dawek bolusowych podawanych w dłuższych odstępach czasu.

Zalecana maksymalna dawka dobowa furosemidu dla osób dorosłych wynosi 1500 mg.

Zalecana dawka furosemidu podawana pozajelitowo u dzieci wynosi 1 mg/kg masy ciała, jednak maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg.

Dorośli:

Obrzęk w przewlekłej zastoinowej niewydolności serca: 

• Zalecana dawka początkowa leku wynosi od 20 mg do 50 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować do reakcji pacjenta. Zaleca się podzielenie dawki dobowej na 2 lub 3 dawki.

Obrzęk w ostrej zastoinowej niewydolności serca: 

• Zalecana dawka początkowa leku wynosi od 20 do 40 mg i jest podawana w bolusie. W razie potrzeby dawkę można dostosować do reakcji pacjenta na leczenie.

Obrzęk w przewlekłej niewydolności nerek: 

• Działanie natriuretyczne furosemidu zależy od wielu czynników, w tym od stopnia niewydolności nerek i równowagi sodowej. Dlatego nie jest możliwe przewidzenie dokładnej dawki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dawkę należy ostrożnie dobierać, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynów. W przypadku pacjentów dorosłych oznacza to stosowanie dawki powodującej dzienną utratę masy ciała o około 2 kg (około 280 mmol Na+). W przypadku podania dożylnego dawkę furosemidu można ustalić w następujący sposób: leczenie rozpoczyna się od ciągłego wlewu dożylnego w dawce 0,1 mg w ciągu 1 minuty, a następnie szybkość wlewu zwiększa się co pół godziny w zależności od reakcji pacjenta.
• W ostrej niewydolności nerek przed rozpoczęciem leczenia furosemidem należy wyrównać hipowolemię, niedociśnienie tętnicze oraz znaczną nierównowagę elektrolitową i kwasowo-zasadową.
• Zaleca się jak najszybsze przejście z podawania dożylnego na doustne.
• Zalecana dawka początkowa to 40 mg podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego. Jeśli dawka ta nie spowoduje pożądanego zwiększenia wydalania płynów, furosemid można podać w ciągłym wlewie dożylnym, rozpoczynając od dawki 50 mg do 100 mg leku w ciągu 1 godziny.

Obrzęk w chorobie wątroby:

• Furosemid jest przepisywany jako lek wspomagający terapię antagonistami aldosteronu w przypadkach, gdy samo leczenie antagonistami aldosteronu jest niewystarczające.
• Aby uniknąć powikłań, takich jak niedociśnienie ortostatyczne lub zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe, dawkę należy ostrożnie dobierać, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynów. U pacjentów dorosłych oznacza to podanie dawki powodującej dzienną utratę masy ciała o około 0,5 kg. Jeśli podanie dożylne jest absolutnie konieczne, początkowa dawka pojedyncza wynosi 20-40 mg.

Przełom nadciśnieniowy: 

• Zalecana dawka początkowa wynosi od 20 mg do 40 mg, podawana w bolusie dożylnym.
• Dawkę można w razie potrzeby dostosować w zależności od reakcji pacjenta.

W przypadku zatrucia należy wspomagać wymuszoną diurezę. Furosemid podaje się dożylnie, dodatkowo do wlewów roztworów elektrolitowych. Dawka zależy od odpowiedzi terapeutycznej na furosemid. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy kontrolować utratę płynów i elektrolitów. W przypadku zatrucia substancjami kwaśnymi lub zasadowymi, wydalanie płynów można przyspieszyć poprzez alkalizację lub utlenianie moczu.

Specjalne zalecenia dotyczące stosowania

• Wstrzyknięcie/wlew dożylny: W przypadku podawania dożylnego furosemid należy podawać w powolnym wstrzyknięciu lub wlewie z szybkością nieprzekraczającą 4 mg na minutę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie kreatyniny w surowicy > 5 mg/dl) zaleca się szybkość wlewu nieprzekraczającą 2,5 mg na minutę.
• Wstrzyknięcie domięśniowe: Stosowanie produktu leczniczego w postaci wstrzyknięcia domięśniowego powinno być ograniczone do wyjątkowych przypadków, w których podanie doustne i dożylne jest niewskazane. Należy pamiętać, że droga domięśniowa nie jest wskazana w leczeniu ostrych stanów, takich jak obrzęk płuc.
• Wlewu leku Furosemide-Darnitsa nie należy wykonywać jednocześnie z innymi lekami!
• Furosemide-Darnitsa to roztwór o pH od 8,8 do 9,8, który nie ma zdolności buforujących. W związku z tym substancja czynna może wytrącać się przy pH poniżej 7. W przypadku rozcieńczania tego roztworu należy zadbać o to, aby pH rozcieńczonego roztworu mieściło się w zakresie od lekko zasadowego do obojętnego.
• Jako rozcieńczalnik można użyć 0,9% roztworu chlorku sodu. Zaleca się jak najszybsze użycie rozcieńczonych roztworów.
• W przypadku dzieci dawkę należy zmniejszyć w zależności od masy ciała.

Kiedy nie stosować leku Furosemide-Darnitsa?

• nadwrażliwość na furosemid lub którykolwiek z substancji pomocniczych
• hipowolemia lub odwodnienie
• niewydolność nerek w postaci bezmoczu, jeśli nie ma odpowiedzi terapeutycznej na furosemid
• miewydolność nerek spowodowana zatruciem lekami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi
• ciężka hipokaliemia
• ciężka hiponatremia
• stany przedśpiączkowe lub śpiączka związana z encefalopatią wątrobową

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

• zaburzenia słuchu i układu przedsionkowego
• objawy ze strony układu pokarmowego
• objawy ze strony wątroby i dróg żółciowych
• zaburzenia nerek i dróg moczowych
• zaburzenia równowagi elektrolitowej 
• zaburzenia ze strony układu nerwowego
• zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego
• z krwi i układu limfatycznego
• zaburzenia układu immunologicznego
• zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
• zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
• wrodzone i dziedziczne/genetyczne zaburzenia

Podczas leczenia należy zapewnić stały odpływ moczu. Pacjenci z częściową niedrożnością odpływu moczu wymagają szczególnej uwagi, szczególnie w początkowym okresie leczenia.

Leczenie lekiem Furosemide-Darnitsa wymaga regularnej opieki medycznej nad pacjentem. Szczególnie uważne monitorowanie jest konieczne:

• pacjenci z niedociśnieniem tętniczym
• pacjenci narażeni na szczególne ryzyko z powodu znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, np. pacjenci z ciężkim zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych dostarczających krew do mózgu
• pacjenci z cukrzycą utajoną lub ciężką
• pacjenci z dną moczanową
• pacjenci z zespołem wątrobowo-nerkowym, tj. z czynnościową niewydolnością nerek związaną z ciężką chorobą wątroby
• Pacjenci z hipoproteinemią, np. związaną z zespołem nerczycowym (działanie furosemidu może być osłabione, co może prowadzić do nasilenia ototoksyczności). Konieczne jest ostrożne dobieranie dawki
• u wcześniaków (możliwość wystąpienia nefrokalcynozy/kamicy nerkowej); należy monitorować czynność nerek i wykonywać badanie ultrasonograficzne nerek

Zaburzenia elektrolitowe

Podczas leczenia furosemidem zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu, potasu i kreatyniny w surowicy. Szczególnie uważne monitorowanie jest wymagane u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia zaburzeń elektrolitowych lub w przypadku znacznej dodatkowej utraty płynów (np. w wyniku wymiotów, biegunki lub nadmiernego pocenia się). Należy wyrównać hipowolemię lub odwodnienie, a także wszelkie istotne zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. Może to wymagać czasowego przerwania leczenia furosemidem.

Na rozwój zaburzeń elektrolitowych wpływają takie czynniki, jak istniejące choroby (np. marskość wątroby, niewydolność serca), jednoczesne stosowanie leków oraz dieta. Na przykład wymioty lub biegunka mogą prowadzić do niedoboru potasu.

Podczas stosowania leku Furosemide-Darnitsa zaleca się pacjentowi spożywanie produktów bogatych w potas (pieczone ziemniaki, banany, pomidory, szpinak, suszone owoce). Należy pamiętać, że podczas stosowania leku Furosemide-Darnitsa może być konieczne uzupełnienie niedoboru potasu za pomocą leków.

Demencja

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych rysperydonu u pacjentów w podeszłym wieku cierpiących na demencję, zaobserwowano wyższą śmiertelność u pacjentów otrzymujących furosemid jednocześnie z rysperydonem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi rysperydon w monoterapii lub furosemid w monoterapii.

Należy zachować ostrożność i dokładnie rozważyć ryzyko i korzyści przed podjęciem decyzji o zastosowaniu tej kombinacji lub równoczesnym leczeniu innymi silnymi lekami moczopędnymi. Należy unikać odwodnienia.

Furosemid przenika przez barierę łożyskową. Nie należy go podawać w ciąży, chyba że leczenie jest wskazane. Leczenie lekiem w ciąży wymaga monitorowania wzrostu i rozwoju płodu.

Furosemid przenika do mleka matki i może hamować laktację. Kobiety powinny przerwać karmienie piersią podczas leczenia furosemidem.

W czasie trwania leczenia i przyjmowania leku należy ograniczyć spożycie produktów zawierających lukrecję (np. cukierki, tabletki na kaszel itp.), ponieważ przyczynia się ona do utraty potasu z moczem, zwiększając tym samym ryzyko wystąpienia skurczów i bóli mięśni, osłabienia oraz zaburzeń rytmu serca.

Picie alkoholu w czasie przyjmowania leku może wywołać nadmierny spadek ciśnienia tętniczego objawiający się bólem i zawrotami głowy, uczuciem oszołomienia, a nawet omdleniem.

Podczas stosowania leku Furosemide-Darnitsa niektóre działania niepożądane (na przykład nieoczekiwane znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego) mogą upośledzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość jego reakcji. Dlatego w okresie leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

• Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nieprzekraczającej 25°C.
• Nie zamrażać.