Neofleks Dengeli Elektrolit (Neofleks Dengeli Elektrolit)

Jak działa lek Neofleks Dengeli Elektrolit?

Neofleks Dengeli Elektrolit działa poprzez uzupełnianie płynów, elektrolitów i glukozy, które organizm utracił lub których zapotrzebowanie jest zwiększone. Dzięki podaniu dożylnemu składniki roztworu szybko trafiają do krwiobiegu i pomagają przywrócić prawidłową równowagę wodno-elektrolitową.

Uzupełnienie płynów i elektrolitów wspiera prawidłowe funkcjonowanie narządów, utrzymanie odpowiedniej objętości krwi krążącej oraz właściwe nawodnienie organizmu. Obecność glukozy dostarcza dodatkowo źródła energii.

Kiedy stosuje się lek Neofleks Dengeli Elektrolit?

Neofleks Dengeli Elektrolit stosuje się w celu uzupełniania płynów, elektrolitów i glukozy u pacjentów wymagających leczenia dożylnego. Lek wykorzystuje się w leczeniu i zapobieganiu odwodnieniu oraz zaburzeniom gospodarki wodno-elektrolitowej, gdy podanie płynów drogą doustną jest niemożliwe lub niewystarczające.

Roztwór do infuzji stosuje się zgodnie z decyzją lekarza u pacjentów wymagających dożylnego uzupełnienia płynów i elektrolitów, w zależności od stanu klinicznego i indywidualnego zapotrzebowania.

Lekarz powinien ustalić dawkę dla każdego pacjenta na podstawie jego wieku, masy ciała, stanu klinicznego, a zwłaszcza stanu nawodnienia. Podczas leczenia należy uważnie monitorować stężenie elektrolitów w surowicy.

• Pacjenci chirurgiczni: 3 litry w ciągu 24 godzin, czyli jeden litr co 2-3 godziny.
• Dzieci: Dawkę i szybkość infuzji dobiera lekarz w zależności od masy ciała pacjenta, stanu klinicznego i biologicznego oraz leczenia skojarzonego, podobnie jak u dorosłych.
  W tej populacji zazwyczaj zaleca się dawkę 20-100 ml/kg mc. w ciągu 24 godzin.
• Dzieci z ostrą biegunką, w przypadkach kwasicy cukrzycowej lub nerkowej oraz w przypadku odwodnienia spowodowanego ostrymi infekcjami: dawka dobowa wynosi 50-150 ml/kg. 

Sposób podawania:

• Ten roztwór jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego.
• Podanie wykonuje się dożylnie do żył obwodowych lub centralnych za pomocą jałowych zestawów infuzyjnych.
• Podczas podawania roztworu hipertonicznego do żył obwodowych, aby zminimalizować ryzyko podrażnienia żył, igłę o najmniejszym możliwym świetle należy wprowadzić do największej możliwej żyły; wlew należy wykonywać tak wolno, jak to możliwe. Należy zachować ostrożność, aby zapobiec wynaczynieniu podanego płynu.

Zaburzenia czynności nerek/wątroby

Ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących tej populacji, nie ma konkretnych zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów. Ponieważ jednak lek ten jest wydalany głównie przez nerki, ryzyko wystąpienia działań toksycznych leku wzrasta w przypadku zaburzeń czynności nerek. Dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki w przypadku niewydolności nerek.

Seniorzy

Ponieważ upośledzenie czynności wątroby, nerek lub serca występuje częściej, a prawdopodobieństwo chorób współistniejących lub stosowania innych leków jest wyższe, dobór dawki u osób w podeszłym wieku powinien być zasadniczo ostrożny i zazwyczaj obejmować najniższy możliwy zakres dawek.
Ponieważ lek jest w dużej mierze wydalany przez nerki, ryzyko działań toksycznych leku wzrasta w przypadku zaburzeń czynności nerek. Ponieważ upośledzenie czynności nerek występuje częściej u osób w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność przy doborze dawki w tej populacji. Monitorowanie czynności nerek może być przydatne w tej populacji.

Pacjenci chirurgiczni

W przypadku pacjentów chirurgicznych, zapotrzebowanie na płyny i elektrolity należy obliczyć zgodnie z obowiązującymi zasadami terapii płynami i elektrolitami. 
W przypadku kompensacji strat płynów, należy rozważyć wybór odpowiedniego roztworu standardowego lub dodanie elektrolitów, witamin i minerałów do roztworu standardowego, biorąc pod uwagę zawartość utraconego płynu (żołądek, przetoka żołądkowo-jelitowa, żółć, jelito cienkie itp.).

Zapotrzebowanie pacjenta oblicza się co 24 godziny. Do obliczeń stosuje się wzór „podstawowe zapotrzebowanie + dodatkowa strata”. Zgodnie z tym wzorem, uzyskaną ilość płynu dzieli się na 3 równe części, a każdą część podaje się dożylnie w ciągu 8 godzin.

Podstawowe zapotrzebowanie na płyny to ilość płynów i elektrolitów, jakiej zdrowa osoba potrzebuje w ciągu 24 godzin. Można je obliczyć w następujący sposób:

Dorośli:

• 35 ml/kg (około 2500 ml u osoby dorosłej o masie ciała 70 kg)

Niemowlęta i dzieci:

• 100 ml/kg na pierwsze 10 kg masy ciała
• 75 ml/kg na drugie 10 kg masy ciała
• 50 ml/kg na trzecie 10 kg masy ciała
   

Należy dokładnie obliczyć całkowitą ilość płynów przyjmowanych i wydalanych przez pacjenta. 

Kiedy nie stosować leku Neofleks Dengeli Elektrolit?

Stosowanie roztworu jest przeciwwskazane w przypadku:

• bezmoczu
• ciężkiego skąpomoczu
• niewydolności nerek
• ciężkiej hemolizy
• niewydolności nadnerczy
• niedoczynności przytarczyc
• bloku serca
• wysokiego stężenia potasu w osoczu

Roztwór jest również przeciwwskazany w przypadku zasadowicy, ponieważ zawiera dwukrotnie więcej wodorowęglanów niż osocze. U pacjentów otrzymujących ten roztwór należy oznaczyć stężenie dwutlenku węgla w osoczu.

Jak każdy lek, Neofleks Dengeli Elektrolit może wywołać skutki uboczne, jednak nie wystąpią one u każdego pacjenta.

Działania niepożądane mogą wynikać z niedoboru lub nadmiaru jonów w roztworze, dlatego należy ściśle monitorować poziom elektrolitów. Ponadto należy pamiętać, że dodatkowe leki podawane w rozcieńczeniu również mogą powodować działania niepożądane. W takim przypadku należy zapoznać się z informacją o produkcie dodatkowego leku.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego podczas podawania, należy przerwać infuzję, ocenić stan pacjenta i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Podawanie roztworów dożylnych może prowadzić do przeciążenia płynami i/lub substancjami rozpuszczonymi, co może prowadzić do rozcieńczenia stężenia elektrolitów w surowicy, przewodnienia, stanów zastoinowych lub obrzęku płuc. Ryzyko rozcieńczenia jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów. Ryzyko wystąpienia stanów zastoinowych, które mogą prowadzić do obrzęku obwodowego i obrzęku płuc, jest wprost proporcjonalne do stężenia elektrolitów w roztworze. 

Na początku wszystkich infuzji dożylnych wymagany jest ścisły monitoring kliniczny. Podawanie powinno odbywać się pod regularną i uważną obserwacją. Należy monitorować parametry kliniczne i biologiczne, zwłaszcza stężenie elektrolitów w surowicy. Ponieważ stężenie potasu w roztworze jest dwukrotnie wyższe niż w osoczu, roztwór należy podawać powoli. Należy oznaczyć stężenie dwutlenku węgla i potasu w osoczu oraz wykonać badania elektrokardiograficzne. Podjęcie tych środków ostrożności nie doprowadzi do zatrucia potasem. W przypadku ciężkiej hipokaliemii i kwasicy pacjentowi należy również podać potas i mleczan. Ponieważ chlorek wapnia ma działanie zapalne, należy unikać podawania domięśniowego i zachować ostrożność, aby zapobiec wynaczynieniu podczas podawania dożylnego. Roztwory zawierające sole wapnia należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wysokim stężeniem witaminy D, na przykład w sarkoidozie. Ponadto należy unikać jego stosowania u pacjentów z kamieniami wapniowymi w nerkach lub z kamicą nerkową w wywiadzie. 

Roztwory zawierające sole potasu należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami serca oraz w stanach predysponujących do hiperkaliemii, takich jak niewydolność nerek lub kory nadnerczy, ostre odwodnienie oraz poważne uszkodzenie tkanek w oparzeniach. Aby zminimalizować ryzyko niezgodności z innymi lekami dodawanymi do roztworu, należy sprawdzić gotową mieszaninę do infuzji pod kątem zmętnienia lub wytrącania się osadu bezpośrednio po wymieszaniu, przed podaniem oraz w odstępach czasu w trakcie podawania. Jeśli podawanie ma być wykonane za pomocą kontrolowanej pompy infuzyjnej, należy upewnić się, że pompa zatrzyma się przed całkowitym opróżnieniem worka; w przeciwnym razie może wystąpić zator powietrzny. Roztwór podaje się dożylnie za pomocą sterylnych zestawów infuzyjnych. Zaleca się wymianę zestawów infuzyjnych co 24 godziny. Stosować wyłącznie wtedy, gdy roztwór jest klarowny, a worek jest nienaruszony i szczelny. 

Dzieci

U noworodków i bardzo małych niemowląt równowaga płynów i elektrolitów może zostać zaburzona nawet przez podanie bardzo małych ilości płynu. Należy zachować ostrożność podczas leczenia noworodków, zwłaszcza wcześniaków, których funkcja nerek nie jest jeszcze w pełni rozwinięta i których zdolność do wydalania płynów i substancji rozpuszczonych jest ograniczona. Należy ściśle monitorować spożycie płynów, objętość moczu i stężenie elektrolitów w surowicy.

Seniorzy

U osób w podeszłym wieku, w przypadku wątroby, nerek lub ciorąc pod uwagę, że czynność serca może być osłabiona/możliwe jest jednoczesne stosowanie innych leków lub
możliwość występowania innych chorób oprócz leczonego schorzenia, na ogół zaleca się rozpoczęcie leczenia od najniższych dawek z zakresu dawkowania.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. 

Nie należy stosować leku w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne w sytuacjach zagrażających życiu.

Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. 

Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki. Należy stosować ostrożnie u matek karmiących piersią.

Możliwe interakcje z:

• diuretykami oszczędzającymi potas
• inhibitorami konwertazy angiotensyny i antagonistami receptora angiotensyny H1
• takrolimusem i cyklosporyną
• naparstnicą
• tiazydami lub witaminą D
• kwasem salicylowym
• barbituranami

Zawsze należy poinformować swojego lekarza, jakie leki na receptę, leki bez recepty lub produkty ziołowe są już przyjmowane. Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Prowadzenie pojazdów jest praktycznie niemożliwe podczas stosowania roztworów podawanych w infuzji.

Jak przechowywać lek Neofleks Dengeli Elektrolit?

• Przechowywać w temperaturze od 2°C do 25°C.
• Przechowywać w oryginalnym opakowaniu do czasu użycia.