Vancomycin Hydrochloride (Vancomycin Hydrochloride)

Jak działa lek Vancomycin Hydrochloride?

Vancomycin Hydrochloride jest antybiotykiem o działaniu przeciwbakteryjnym i bakteriobójczym. Lek działa poprzez hamowanie tworzenia ściany komórkowej bakterii, która jest niezbędna do ich prawidłowego funkcjonowania i przetrwania. Zaburzenie tego procesu prowadzi do uszkodzenia komórek bakteryjnych i ich zniszczenia.

Wankomycyna działa głównie na bakterie Gram-dodatnie, w tym szczególnie na gronkowce oporne na metycylinę (MRSA), gronkowce koagulazo-ujemne, paciorkowce oraz enterokoki wrażliwe na ten antybiotyk.

Kiedy stosuje się lek Vancomycin Hydrochloride?

Vancomycin Hydrochloride stosuje się w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie wrażliwe na wankomycynę, szczególnie gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub nie mogą być zastosowane.

Lek jest stosowany w leczeniu:

• posocznicy (zakażenia krwi) wywołanej przez wrażliwe szczepy bakterii, w tym gronkowca złocistego opornego na metycylinę (MRSA) oraz gronkowce koagulazo-ujemne,
• infekcyjnego zapalenia wsierdzia (zakażenia wewnętrznej warstwy serca i zastawek), w tym zakażeń wywołanych przez MRSA, paciorkowce, enterokoki i niektóre gatunki Corynebacterium,
• zakażeń skóry i tkanek miękkich wywołanych przez wrażliwe bakterie, w tym MRSA,
• zakażeń kości (np. zapalenia kości i szpiku) wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii,
• zakażeń dolnych dróg oddechowych wywołanych przez wrażliwe szczepy MRSA.

Lek może być stosowany u dorosłych, dzieci, niemowląt i noworodków.

Jak stosować lek Vancomycin Hydrochloride? 

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.   

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z infuzją, podawaj chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań w rozcieńczonym roztworze przez 60 minut lub dłużej. U dorosłych zaleca się stosowanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań w stężeniach nie większych niż 5 mg/ml. U wybranych pacjentów wymagających ograniczenia płynów można zastosować stężenie do 10 mg/ml.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych związanych z infuzją, przed podaniem dożylnych środków znieczulających należy podać chlorowodorek wankomycyny w formie wstrzyknięcia.

Podawać chlorowodorek wankomycyny bezpieczną drogą dożylną, aby uniknąć miejscowego podrażnienia i reakcji zapalenia żył.

Dostarczony liofilizowany proszek należy rozpuścić i następnie rozcieńczyć przed użyciem dożylnym.

Dorośli z prawidłową czynnością nerek:

• Zazwyczaj stosowana dawka dobowa dożylna to 2 g podzielone na 500 mg co 6 godzin lub 1 g co 12 godzin.
• Każdą dawkę należy podawać w ciągu 60 minut lub dłużej.
• Inne czynniki związane z pacjentem, takie jak wiek lub otyłość, mogą wymagać modyfikacji zazwyczaj stosowanej dawki dobowej dożylnej.

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek:

• U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dowolnego stopnia dawka początkowa nie powinna być mniejsza niż 15 mg/kg.
• U wcześniaków i osób starszych konieczne może być większe zmniejszenie dawki niż oczekiwano ze względu na zmniejszoną czynność nerek. Należy mierzyć minimalne stężenie wankomycyny w surowicy, aby ukierunkować terapię, szczególnie u pacjentów w ciężkim stanie z zaburzoną czynnością nerek.
• U pacjentów z czynnościową anerfią, aby uzyskać natychmiastowe stężenie terapeutyczne w surowicy, należy podać dawkę początkową 15 mg/kg mc. Po dawce początkowej 15 mg/kg mc. należy podać dawkę 1,9 mg/kg mc./24 godz.

Dzieci powyżej 1. miesiąca życia:

• Zazwyczaj stosowana dawka dożylna wankomycyny wynosi 10 mg/kg mc. na dawkę, podawaną co 6 godzin.
• Każda dawka powinna być podawana przez co najmniej 60 minut.
• U tych pacjentów może być konieczne ścisłe monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy.

Noworodki (do 1. miesiąca życia):

• Całkowita dawka dobowa podawana dożylnie może być niższa. U noworodków zaleca się dawkę początkową 15 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. co 12 godzin u noworodków w 1. tygodniu życia i co 8 godzin w kolejnych dawkach do 1. miesiąca życia.
• Każda dawka powinna być podawana w ciągu 60 minut.
• U wcześniaków klirens wankomycyny zmniejsza się wraz z wiekiem poporodowym. Dlatego u wcześniaków mogą być konieczne dłuższe odstępy między dawkami.
• U tych pacjentów zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy.

Przygotowanie i podanie

• Chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań należy rozpuścić i dodatkowo rozcieńczyć.
• W momencie użycia, fiolki z chlorowodorkiem wankomycyny do wstrzykiwań (liofilizowany proszek) należy zrekonstytuować w jałowej wodzie do wstrzykiwań do stężenia 50 mg wankomycyny/ml, a następnie rozcieńczyć roztworem do infuzji do stężenia końcowego 5 mg/ml.
• Wyrzucić resztki zrekonstytuowanego roztworu znajdujące się w fiolce.
• Po rekonstytucji fiolki można przechowywać w lodówce przez 14 dni bez znaczącej utraty właściwości.
• Rozcieńczoną w ten sposób dawkę należy podawać w przerywanym wlewie dożylnym trwającym co najmniej 60 minut.

Kiedy nie stosować leku Vancomycin Hydrochloride? 

Przeciwwskazaniem jest stwierdzona nadwrażliwość na wankomycynę. Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.  

Jak każdy lek, lek ten może wywołać skutki uboczne, jednak nie wystąpią one u każdego pacjenta.

Reakcje na infuzję

Po szybkim podaniu chlorowodorku wankomycyny do wstrzyknięć może wystąpić niedociśnienie tętnicze, w tym wstrząs i zatrzymanie akcji serca, świszczący oddech, duszność, pokrzywka, ból mięśni i klatki piersiowej. Reakcje te mogą być cięższe u młodszych pacjentów, zwłaszcza dzieci, oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie środki znieczulające zwiotczające mięśnie.

Szybkie dożylne podanie chlorowodorku wankomycyny w formie zastrzyku może również wiązać się z wystąpieniem „reakcji na wlew wankomycyny”, która objawia się swędzeniem i rumieniem obejmującym twarz, szyję i górną część tułowia.

Działania niepożądane związane z infuzją są związane zarówno ze stężeniem, jak i szybkością podawania wankomycyny. Działania niepożądane związane z infuzją mogą jednak wystąpić przy każdej szybkości i stężeniu.

Podawać chlorowodorek wankomycyny do wstrzyknięć w rozcieńczonym roztworze przez okres 60 minut lub dłużej, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z infuzją. U wybranych pacjentów wymagających ograniczenia podaży płynów można zastosować stężenie do 10 mg/ml; zastosowanie tak wyższych stężeń może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z infuzją. Podawać przed dożylnym podaniem środków znieczulających, jeśli to możliwe. W przypadku wystąpienia reakcji należy przerwać infuzję.

Nefrotoksyczność

Chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań może powodować ostre uszkodzenie nerek (AKI), w tym ostrą niewydolność nerek, głównie z powodu śródmiąższowego zapalenia nerek lub, rzadziej, ostrej martwicy kanalików nerkowych. AKI objawia się zwiększeniem stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) i kreatyniny w surowicy (Cr). Ryzyko AKI wzrasta wraz ze wzrostem stężenia wankomycyny w surowicy, przedłużoną ekspozycją, jednoczesnym podawaniem innych leków nefrotoksycznych, jednoczesnym podawaniem piperacyliny z tazobaktamem, zmniejszeniem objętości płynów ustrojowych, istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów w stanie krytycznym i pacjentów z chorobami współistniejącymi predysponującymi do zaburzeń czynności nerek.

Należy monitorować stężenie wankomycyny w surowicy i czynność nerek u wszystkich pacjentów otrzymujących chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań. Częstsze monitorowanie jest zalecane u pacjentów z chorobami współistniejącymi predysponującymi do zaburzeń czynności nerek lub jednocześnie przyjmujących inne leki nefrotoksyczne, u pacjentów w stanie krytycznym, u pacjentów ze zmienną czynnością nerek oraz u pacjentów wymagających wyższych stężeń terapeutycznych wankomycyny. W przypadku wystąpienia ostrego uszkodzenia nerek należy przerwać podawanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań lub zmniejszyć dawkę.

Ototoksyczność

U pacjentów otrzymujących chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań wystąpiła ototoksyczność. Może być przejściowa lub trwała. Ototoksyczność objawia się szumem usznym, utratą słuchu, zawrotami głowy lub zawrotami głowy. Ryzyko jest większe u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów otrzymujących większe dawki, z istniejącą utratą słuchu, którzy otrzymują jednocześnie inny środek ototoksyczny, taki jak aminoglikozyd, lub u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek. Monitoruj objawy ototoksyczności podczas terapii. Monitoruj stężenia wankomycyny w surowicy i czynność nerek u wszystkich pacjentów otrzymujących wankomycynę pozajelitowo. Przerwij stosowanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań w przypadku wystąpienia ototoksyczności. Dawkowanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań musi zostać dostosowane u pacjentów z niewydolnością nerek. Seryjne badania czynności słuchu mogą być pomocne w celu zminimalizowania ryzyka ototoksyczności.

Ciężkie reakcje dermatologiczne

W związku ze stosowaniem wankomycyny zgłaszano ciężkie reakcje dermatologiczne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) oraz linijna dermatoza pęcherzowa IgA (LABD). Zgłaszane objawy skórne obejmują wysypki skórne, zmiany na błonach śluzowych i pęcherze.

Należy przerwać stosowanie chlorowodorku wankomycyny w postaci zastrzyków przy wystąpieniu pierwszych objawów TEN, SJS, DRESS, AGEP lub LABD.

Biegunka

Biegunka związana z Clostridioides difficile (CDAD) była zgłaszana podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań, a jej nasilenie wahało się od łagodnej biegunki do śmiertelnego zapalenia jelita grubego. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zaburza prawidłową florę bakteryjną jelita grubego, prowadząc do nadmiernego wzrostu Clostridioides difficile . 

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile wytwarzające hipertoksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ zakażenia te mogą być oporne na leczenie przeciwdrobnoustrojowe i wymagać kolektomii. CDAD należy brać pod uwagę u wszystkich pacjentów, u których po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych wystąpi biegunka. Konieczne jest dokładne zebranie wywiadu, ponieważ zgłaszano występowanie CDAD nawet po dwóch miesiącach od podania leków przeciwbakteryjnych.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia CDAD, konieczne może być przerwanie stosowania leków przeciwbakteryjnych innych niż te skierowane przeciwko C. difficile . Należy wdrożyć odpowiednie leczenie płynami i elektrolitami, suplementację białka, leczenie przeciwbakteryjne zakażenia C. difficile oraz przeprowadzić diagnostykę chirurgiczną, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

U niektórych pacjentów leczonych z powodu aktywnego rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridium difficile po wielokrotnych dawkach doustnych wankomycyny odnotowano klinicznie istotne stężenia w surowicy .

Długotrwałe stosowanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych mikroorganizmów. Konieczna jest uważna obserwacja pacjenta. W przypadku wystąpienia nadkażenia w trakcie terapii, należy podjąć odpowiednie działania. W rzadkich przypadkach zgłaszano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridium difficile u pacjentów otrzymujących dożylnie chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań.

Krwotoczne okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki

U pacjentów otrzymujących wankomycynę dokomorowo lub doszklistkowo w trakcie lub po operacji zaćmy wystąpiło krwotoczne, okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, w tym trwała utrata wzroku. Bezpieczeństwo i skuteczność wankomycyny podawanej dokomorowo lub doszklistkowo nie zostały potwierdzone odpowiednimi i dobrze kontrolowanymi badaniami. Wankomycyna nie jest wskazana w profilaktyce zapalenia wnętrza gałki ocznej.

Neutropenia

U pacjentów otrzymujących chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań zgłaszano występowanie odwracalnej neutropenii. U pacjentów, którzy będą poddawani długotrwałej terapii chlorowodorkiem wankomycyny do wstrzykiwań lub którzy przyjmują jednocześnie leki mogące powodować neutropenię, należy okresowo kontrolować liczbę leukocytów.

Zapalenie żył i inne reakcje w miejscu podania

Zgłaszano przypadki zapalenia w miejscu wstrzyknięcia chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań. Chlorowodorek wankomycyny do wstrzykiwań działa drażniąco na tkanki i musi być podawany bezpieczną drogą dożylną, aby zmniejszyć ryzyko miejscowego podrażnienia i zapalenia żył.

Podawanie chlorowodorku wankomycyny do wstrzykiwań domięśniowo (im.), dootrzewnowo, dooponowo (dolędźwiowo lub dokomorowo) ani doszklistkowo nie zostało zatwierdzone i nie jest zalecane. Bezpieczeństwo i skuteczność wankomycyny podawanej dooponowo (dolędźwiowo lub dokomorowo) ani dootrzewnowo nie zostały potwierdzone odpowiednimi i dobrze kontrolowanymi badaniami.

Ból, tkliwość i martwica występują po domięśniowym wstrzyknięciu chlorowodorku wankomycyny lub po przypadkowym wynaczynieniu. Może wystąpić zakrzepowe zapalenie żył, którego częstość i nasilenie można zminimalizować, podając lek powoli w postaci rozcieńczonego roztworu (2,5–5 g/l) i zmieniając miejsca dostępu żylnego.

Podanie dootrzewnowe podczas ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CAPD) może prowadzić do chemicznego zapalenia otrzewnej. Objawy wahają się od samego zmętnienia dializatu do zmętnienia dializatu, któremu towarzyszy ból brzucha o różnym nasileniu i gorączka. Zespół ten wydaje się ustępować po przerwaniu dootrzewnowego podawania wankomycyny.

Rozwój bakterii opornych na leki

Przepisanie chlorowodorku wankomycyny w postaci zastrzyków w przypadku braku potwierdzonego lub podejrzewanego zakażenia bakteryjnego lub wskazań profilaktycznych prawdopodobnie nie przyniesie korzyści pacjentowi, a zwiększa ryzyko rozwoju bakterii opornych na leki.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. 

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży, które pozwoliłyby określić ryzyko wystąpienia poważnych wad wrodzonych lub poronienia. Dostępne opublikowane dane dotyczące stosowania wankomycyny w ciąży w drugim i trzecim trymestrze nie wykazały związku z niepożądanymi skutkami ciąży.

Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. 

Brak wystarczających danych, aby określić poziom wankomycyny w mleku ludzkim. Brak danych dotyczących wpływu wankomycyny na karmione piersią niemowlę lub produkcję mleka. Należy wziąć pod uwagę korzyści rozwojowe i zdrowotne wynikające z karmienia piersią, a także kliniczne zapotrzebowanie matki na wankomycynę oraz wszelkie potencjalne działania niepożądane wankomycyny lub choroby matki u karmionego piersią niemowlęcia.

Środki znieczulające

Jednoczesne podawanie wankomycyny i środków znieczulających wiązało się z występowaniem rumienia i uderzeń gorąca.

Piperacylina-tazobaktam

Badania wykazały zwiększoną częstość występowania ostrego uszkodzenia nerek u pacjentów otrzymujących jednocześnie piperacylinę/tazobaktam i wankomycynę w porównaniu z wankomycyną w monoterapii. Należy monitorować czynność nerek u pacjentów otrzymujących jednocześnie piperacylinę/tazobaktam i wankomycynę. Nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych między piperacyliną/tazobaktamem a wankomycyną.

Leki ototoksyczne i/lub nefrotoksyczne

Jednoczesne i/lub kolejne stosowanie ogólnoustrojowe lub miejscowe innych potencjalnie neurotoksycznych i/lub nefrotoksycznych leków wymaga częstszego monitorowania czynności nerek.

Brak danych.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu wankomycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy lub zaburzenia słuchu, pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji i sprawności psychofizycznej. W przypadku wystąpienia takich objawów należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Jak przechowywać lek Vancomycin Hydrochloride? 

• Przechowywać w temperaturze 20-25°C.
• Chronić przed światłem.
• Przechowywać w oryginalnym opakowaniu do momentu użycia.
• Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
• Po przygotowaniu roztworu należy przechowywać i wykorzystać zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stabilności przygotowanego roztworu.