Xevoben (Levodopum + Benserazidum)

Lewodopa jest prekursorem dopaminy, czyli substancji wytwarzanej przez organizm człowieka. Niedostateczna ilość dopaminy w określonych częściach mózgu jest przyczyną choroby Parkinsona, a zgodnie z ulotkami dotyczącymi dawek 100 miligramów + 25 miligramów i 200 miligramów + 50 miligramów również zespołu niespokojnych nóg.

Po przyjęciu leku lewodopa jest przekształcana w dopaminę i uzupełnia jej niedobór.

Benserazyd ogranicza rozpad lewodopy poza mózgiem. Dzięki temu większa ilość lewodopy może dotrzeć do mózgu i możliwe jest zastosowanie mniejszej dawki lewodopy.

Wszystkie moce leku Xevoben stosuje się:

• w leczeniu choroby Parkinsona, której objawami mogą być drżenie, spowolnienie ruchów i sztywność mięśni
• w leczeniu zespołu parkinsonowskiego będącego wynikiem zatrucia
• w leczeniu zespołu parkinsonowskiego będącego wynikiem zapalenia mózgu
• w leczeniu zespołu parkinsonowskiego związanego ze zmianami miażdżycowymi w mózgu

Lek nie jest przeznaczony do leczenia objawów przypominających chorobę Parkinsona, które zostały wywołane przez inne leki. Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów oraz Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów stosuje się dodatkowo:

• w leczeniu zespołu niespokojnych nóg o nieznanej przyczynie
• w leczeniu zespołu niespokojnych nóg związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy

Przed rozpoczęciem leczenia zespołu niespokojnych nóg lekarz powinien upewnić się, że objawy nie wynikają z niedoboru żelaza. Jeśli przyczyną jest niedobór żelaza, należy rozpocząć jego uzupełnianie.

Jak stosować lek Xevoben?

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkę lekarz ustala indywidualnie w zależności od nasilenia choroby i tolerancji leczenia. Leczenie rozpoczyna się od małych dawek, które są następnie stopniowo zwiększane. Nie należy samodzielnie zmieniać dawki zaleconej przez lekarza. Dawkowanie w chorobie Parkinsona i zespole parkinsonowskim Dawka początkowa U pacjentów, którzy nie byli wcześniej leczeni z powodu choroby Parkinsona, zalecana początkowa dawka dobowa wynosi:

• od 100 do 200 miligramów lewodopy
• od 25 do 50 miligramów benserazydu

W zależności od mocy leku odpowiada to:

• Xevoben, 50 miligramów + 12,5 miligrama: od 2 do 4 tabletek na dobę
• Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów: od 1 do 2 tabletek na dobę
• Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów: od połowy do 1 tabletki na dobę

Zwiększanie dawki Co 3–7 dni lekarz może zwiększyć dawkę dobową o:

• 50 miligramów lewodopy + 12,5 miligrama benserazydu lub
• 100 miligramów lewodopy + 25 miligramów benserazydu

Maksymalna dawka dobowa Maksymalna dawka dobowa wynosi:

• Xevoben, 50 miligramów + 12,5 miligrama: maksymalnie 16 tabletek na dobę
• Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów: maksymalnie 8 tabletek na dobę
• Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów: maksymalnie 4 tabletki na dobę

Podział dawki dobowej

• na początku leczenia dawkę dobową należy podzielić na 2–4 pojedyncze dawki
• przy stosowaniu większych dawek dawkę dobową należy podzielić na co najmniej 4 pojedyncze dawki
• u pacjentów z dużymi wahaniami sprawności ruchowej w ciągu dnia, określanymi jako zjawisko „on-off”, lekarz może zalecić częstsze przyjmowanie mniejszych dawek

W razie wystąpienia działań niepożądanych lekarz może zmniejszyć dawkę. Jej późniejsze zwiększanie może być prowadzone wolniej. Zmiana leczenia z lewodopy na lek Xevoben Jeżeli pacjent wcześniej stosował lek zawierający wyłącznie lewodopę, podobne działanie można uzyskać przez zastosowanie około 20% poprzedniej dawki lewodopy w postaci połączenia lewodopy z benserazydem. Między przyjęciem ostatniej dawki poprzedniego leku a rozpoczęciem stosowania leku Xevoben należy zachować odstęp 12 godzin. Dawkowanie w zespole niespokojnych nóg Poniższe dawkowanie dotyczy wyłącznie:

• Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów
• Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów

Lek Xevoben, 50 miligramów + 12,5 miligrama nie jest wskazany do leczenia zespołu niespokojnych nóg. Zespół niespokojnych nóg z trudnościami z zasypianiem Dawka początkowa wynosi:

• 100 miligramów lewodopy + 25 miligramów benserazydu na dobę

Jeżeli trudności z zasypianiem nadal występują, dawkę można zwiększyć do:

• 200 miligramów lewodopy + 50 miligramów benserazydu na dobę

Zespół niespokojnych nóg z trudnościami z zasypianiem i zaburzeniami snu w ciągu nocy Godzinę przed pójściem spać należy przyjąć:

• 100 miligramów lewodopy + 25 miligramów benserazydu w postaci o przedłużonym uwalnianiu
• jednocześnie z: Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów 1 tabletką
• lub Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów połową tabletki

Jeżeli dolegliwości w drugiej części nocy nadal występują, lekarz może zwiększyć dawkę leku o przedłużonym uwalnianiu do:

• 200 miligramów lewodopy + 50 miligramów benserazydu

Maksymalna dawka w zespole niespokojnych nóg

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać:

• Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów: 2–3 tabletek na dobę
• Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów: 1–1½ tabletki na dobę

Nie należy dalej zwiększać dawki, jeżeli:

• objawy zespołu niespokojnych nóg nasilają się
• objawy obejmują inne części ciała
• objawy zaczynają występować wcześniej w ciągu dnia

W takiej sytuacji lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki, zastosowanie leczenia uzupełniającego albo stopniowe odstawienie leku Xevoben i zastąpienie go innym lekiem. Sposób podawania Lek Xevoben stosuje się doustnie. W miarę możliwości lek należy przyjmować:

• 30 minut przed posiłkiem lub
• 1 godzinę po posiłku

Tabletki należy popijać odpowiednią ilością płynu, najlepiej szklanką wody. Lek można przyjmować z niewielkim posiłkiem ubogim w białko, na przykład z ciastkami lub sucharkami. Należy unikać posiłków bogatych w białko bezpośrednio przed przyjęciem leku, ponieważ mogą osłabiać jego działanie.

• Dzielenie tabletek Xevoben, 50 miligramów + 12,5 miligrama: brak danych w ulotce dotyczących możliwości podziału tabletki na równe dawki
• Xevoben, 100 miligramów + 25 miligramów: tabletkę można podzielić na 2 lub 4 równe dawki
• Xevoben, 200 miligramów + 50 miligramów: tabletkę można podzielić na 2 lub 4 równe dawki

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, przy klirensie kreatyniny wynoszącym co najmniej 30 mililitrów na minutę, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Dzieci, młodzież i osoby w wieku poniżej 25 lat Leku Xevoben nie wolno stosować u pacjentów w wieku poniżej 25 lat, ponieważ rozwój układu kostnego musi być zakończony. Czas trwania leczenia Choroba Parkinsona i zespół parkinsonowski

• leczenie jest długotrwałe
• do oceny terapii przez lekarza może być konieczne stosowanie leku przez co najmniej 3 miesiące

Zespół niespokojnych nóg

• lek jest zwykle stosowany długotrwale
• lekarz powinien regularnie oceniać konieczność dalszego leczenia

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Xevoben

Jeżeli pacjent przypadkowo przyjmie dwukrotność pojedynczej dawki, powinien kontynuować leczenie zgodnie z dotychczasowym schematem. Jeżeli pacjent przyjął znacznie większą dawkę, mogą wystąpić działania niepożądane opisane w ulotce. W przypadku wystąpienia objawów zagrażających życiu należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Postępowanie obejmuje ogólne procedury stosowane w przypadku przedawkowania, ze szczególnym uwzględnieniem kontrolowania parametrów układu sercowo-naczyniowego. Pominięcie dawki w chorobie Parkinsona lub zespole parkinsonowskim

• nie należy stosować dawki podwójnej
• po pominięciu jednej dawki należy kontynuować leczenie zgodnie z ustalonym schematem

Pominięcie dawki w zespole niespokojnych nóg

• nie należy stosować dawki podwójnej
• pominiętą tabletkę należy przyjąć wieczorem lub w nocy, gdy pacjent sobie o niej przypomni
• jeżeli pacjent przypomni sobie o pominiętej dawce dopiero następnego ranka, nie powinien jej przyjmować
• leczenie należy kontynuować zgodnie z dotychczasowym schematem

Przerwanie stosowania leku Xevoben

Nie wolno samodzielnie ani nagle odstawiać leku Xevoben, ponieważ może dojść do nawrotu objawów lub wystąpienia potencjalnie zagrażającego życiu złośliwego zespołu odstawienia lewodopy.

Leku Xevoben nie należy stosować:

• jeśli pacjent ma uczulenie na lewodopę
• jeśli pacjent ma uczulenie na benserazyd
• jeśli pacjent ma uczulenie na którykolwiek z pozostałych składników leku
• u pacjentów w wieku poniżej 25 lat, ponieważ rozwój układu kostnego musi być zakończony
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności narządów wytwarzających hormony
• u pacjentów z nadczynnością tarczycy
• u pacjentów ze znacznie zwiększonym stężeniem kortyzolu we krwi, czyli zespołem Cushinga
• u pacjentów z guzem nadnerczy
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami metabolicznymi
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami szpiku kostnego
• u pacjentów z ciężką chorobą nerek nieleczoną dializami, jeśli lek ma być stosowany w leczeniu zespołu niespokojnych nóg
• u pacjentów z ciężką chorobą serca
• u pacjentów ze znacznie przyspieszonym biciem serca
• u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca
• u pacjentów z niewydolnością serca
• u pacjentów z psychozą o podłożu fizycznym lub innym
• u pacjentów przyjmujących rezerpinę
• u pacjentów leczonych nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy, takim jak tranylcypromina
• u pacjentów przyjmujących jednocześnie selektywny inhibitor monoaminooksydazy typu A, taki jak moklobemid, oraz selektywny inhibitor monoaminooksydazy typu B, taki jak selegilina lub rasagilina
• u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem przesączania
• u pacjentek w ciąży
• u pacjentek w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji

Jak każdy lek, lek Xevoben może powodować działania niepożądane, jednak nie wystąpią one u każdego pacjenta. Częstość występowania działań niepożądanych podczas stosowania leku Xevoben jest nieznana. Możliwe działania niepożądane:

• katar
• zapalenie oskrzeli
• zakażenia przebiegające z gorączką
• zmniejszenie liczby płytek krwi
• zmniejszenie liczby białych krwinek
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek
• zmniejszenie apetytu
• zaburzenia poznawcze po przyjęciu większych niż zalecone dawek leku
• zaburzenia zachowania po przyjęciu większych niż zalecone dawek leku
• stan splątania
• chorobliwie obniżony nastrój, czyli depresja
• wewnętrzny niepokój
• lęk
• zaburzenia snu
• złudzenia sensoryczne
• urojenia
• zaburzone poczucie czasu
• brak odczuwania smaku
• zaburzenia smaku
• ruchy mimowolne związane z długotrwałym leczeniem lub stosowaniem dużych dawek
• znaczne zaburzenia koordynacji ruchowej po długotrwałym leczeniu
• zmęczenie
• nasilone zmęczenie w ciągu dnia
• nagłe napady snu
• zawroty głowy
• ból głowy
• suchość w jamie ustnej
• nieregularny rytm serca
• obniżenie ciśnienia tętniczego powodujące zawroty głowy lub omdlenia
• nudności, szczególnie na początku leczenia
• wymioty, szczególnie na początku leczenia
• biegunka, szczególnie na początku leczenia
• zmiana zabarwienia śliny
• zmiana zabarwienia języka
• zmiana zabarwienia zębów
• zmiana zabarwienia błony śluzowej jamy ustnej
• zwiększenie aktywności transaminaz
• zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej
• zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy
• reakcje nadwrażliwości skóry
• świąd
• wysypka
• zwiększenie stężenia mocznika we krwi
• czerwone zabarwienie moczu
• ciemnienie moczu po jego odstaniu

Zaburzenia kontroli impulsów U pacjenta może wystąpić niezdolność do odparcia impulsu, pokusy lub przymusu wykonania czynności, które mogą być szkodliwe dla niego lub innych osób. Możliwe objawy obejmują:

• uzależnienie od hazardu mimo poważnych konsekwencji osobistych lub rodzinnych
• zmienione lub zwiększone zainteresowania seksualne
• zachowania związane z nasilonym popędem seksualnym
• kompulsywne i niekontrolowane wydawanie pieniędzy
• kompulsywne zakupy
• napadowe objadanie się polegające na spożywaniu bardzo dużych ilości jedzenia w krótkim czasie
• kompulsywne jedzenie polegające na spożywaniu większej ilości jedzenia niż potrzebna do zaspokojenia głodu

Jeżeli wystąpi którekolwiek z tych zachowań, należy poinformować lekarza, aby omówić sposoby ich kontrolowania lub ograniczenia. Zaburzenia psychiczne Wewnętrzny niepokój, lęk, zaburzenia snu, złudzenia sensoryczne, urojenia oraz zaburzone poczucie czasu występują szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów, u których wcześniej występowały predyspozycje do takich zaburzeń. Dodatkowe działania niepożądane u pacjentów z chorobą Parkinsona lub zespołem parkinsonowskim

• znaczne zaburzenia koordynacji ruchowej po długotrwałym leczeniu
• zaburzenia snu

Dodatkowe działania niepożądane u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg

• nasilenie objawów podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek
• przesunięcie występowania objawów na popołudnie lub wczesny wieczór
• zaburzenia snu niezwiązane z zespołem niespokojnych nóg

Przed zastosowaniem leku Xevoben należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, gdy u pacjenta występują:

• predyspozycja do reakcji nadwrażliwości
• nasilone zmęczenie w ciągu dnia
• nagłe i niespodziewane napady snu
• zaburzenia kontroli impulsów
• przebyty zawał mięśnia sercowego
• nieregularne bicie serca
• zmniejszony przepływ krwi przez tętnice wieńcowe
• niewydolność serca
• wrzody żołądka lub jelit występujące w przeszłości
• zmniejszona wytrzymałość kości
• jaskra z otwartym kątem przesączania
• cukrzyca
• nadmiernie niskie ciśnienie tętnicze
• chorobliwie obniżony nastrój lub wcześniejsze predyspozycje do depresji

Podczas leczenia należy okresowo kontrolować:

• czynność wątroby
• czynność nerek
• układ krążenia
• obraz krwi
• ciśnienie wewnątrzgałkowe u pacjentów z jaskrą z otwartym kątem przesączania
• stężenie glukozy u pacjentów z cukrzycą

Niskie ciśnienie tętnicze Lek może powodować zaburzenia krążenia wynikające z nadmiernie niskiego ciśnienia tętniczego. Objawy te zwykle ustępują lub zmniejszają się po zmniejszeniu dawki. Szczególnego nadzoru wymagają:

• pacjenci w podeszłym wieku
• pacjenci przyjmujący leki na nadciśnienie tętnicze
• pacjenci stosujący inne leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze
• pacjenci z zaburzeniami krążenia wynikającymi z niskiego ciśnienia tętniczego

Kontrola jest szczególnie ważna na początku leczenia i podczas zwiększania dawki. Przyjmowanie większych dawek niż zalecone U niewielkiej liczby pacjentów z chorobą Parkinsona mogą wystąpić zaburzenia poznawcze i zaburzenia zachowania związane z przyjmowaniem leku w dawkach znacznie większych niż wymagane do leczenia zaburzeń ruchowych. Nagłe odstawienie leku Po wielu latach leczenia nagłe odstawienie leku może spowodować złośliwy zespół odstawienia lewodopy. Objawy mogą obejmować:

• bardzo wysoką gorączkę
• sztywność mięśni
• zmiany psychiczne
• wydalanie białek mięśniowych z moczem
• rozpad włókien mięśniowych
• ostrą niewydolność nerek
• całkowite unieruchomienie

Objawy te mogą zagrażać życiu. W przypadku ich wystąpienia należy natychmiast powiadomić lekarza. Zabieg chirurgiczny i znieczulenie Jeżeli pacjent ma zaplanowany zabieg w znieczuleniu ogólnym, lek zawierający lewodopę i benserazyd należy stosować możliwie jak najdłużej przed operacją. Wyjątkiem jest znieczulenie z zastosowaniem halotanu. W takim przypadku lek należy odstawić na 12–48 godzin przed zabiegiem z powodu ryzyka:

• wahań ciśnienia tętniczego
• zaburzeń rytmu serca

Po zabiegu leczenie można wznowić, stopniowo zwiększając dawkę do dawki stosowanej wcześniej. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe Szczególnie na początku leczenia mogą wystąpić:

• suchość w jamie ustnej
• nudności
• wymioty
• biegunka

Objawy można ograniczyć przez:

• przyjmowanie leku z niewielkim posiłkiem ubogim w białko
• popijanie leku płynem
• powolne zwiększanie dawki

Ruchy mimowolne

Podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek mogą wystąpić ruchy mimowolne. Objawy zwykle ustępują lub stają się mniej uciążliwe po zmniejszeniu dawki. Kontrola skóry U pacjentów z chorobą Parkinsona występuje zwiększone ryzyko rozwoju czerniaka w porównaniu z populacją ogólną. Nie ustalono, czy zwiększone ryzyko wynika z choroby Parkinsona, stosowania lewodopy czy innych czynników. Podczas leczenia pacjent powinien:

• regularnie kontrolować skórę pod kątem podejrzanych zmian
• poddawać się okresowym badaniom skóry przez odpowiedniego specjalistę, na przykład dermatologa

Depresja

Leczenie może prowadzić do wystąpienia chorobliwie obniżonego nastroju, szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi predyspozycjami. Depresja może być również objawem choroby Parkinsona lub zespołu niespokojnych nóg. Pacjent powinien być obserwowany pod kątem zmian psychicznych pozwalających na wczesne rozpoznanie depresji. Zespół niespokojnych nóg Jeżeli u pacjenta występuje cięższa postać zespołu niespokojnych nóg wymagająca większej dawki, należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• objawy nasilą się
• objawy zaczną występować wcześniej w ciągu dnia

Wpływ na badania laboratoryjne

Lewodopa może wpływać na wyniki oznaczeń:

• katecholamin
• kreatyniny
• kwasu moczowego
• glukozy w moczu

Mogą również wystąpić:

• fałszywie dodatnie wyniki obecności ciał ketonowych uzyskiwane za pomocą testów paskowych
• fałszywie ujemne wyniki oznaczenia glukozy w moczu metodą oksydazy glukozowej
• fałszywie dodatni wynik odczynu Coombsa

Lek zawiera mniej niż 23 miligramy sodu w jednej tabletce, dlatego uznaje się go za wolny od sodu. Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

• Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
• Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie testu ciążowego w celu wykluczenia ciąży.
• Leku Xevoben nie wolno stosować podczas ciąży. Brak jest badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ obu substancji czynnych na nienarodzone potomstwo.
• Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji przez cały okres leczenia.
• Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę lub przypuszcza, że może być w ciąży, powinna skontaktować się z lekarzem. Lekarz zaleci sposób przerwania leczenia.

• Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
• Podczas leczenia lekiem Xevoben nie wolno karmić piersią.
• Jeżeli stosowanie leku jest konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Zawsze należy poinformować swojego lekarza lub farmaceutę, jakie leki na receptę, leki bez recepty lub produkty ziołowe są już przyjmowane.

Leki sympatykomimetyczne Dotyczy to między innymi leków stosowanych w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, zaburzeń krążenia, nieregularnego rytmu serca, wywoływania porodu lub skurczów dolnych dróg oddechowych. Przykłady obejmują:

• epinefrynę
• norepinefrynę
• izoproterenol
• amfetaminę

Xevoben może nasilać działanie leków sympatykomimetycznych.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy dokładnie kontrolować układ sercowo-naczyniowy. Może być konieczne zmniejszenie dawki leku sympatykomimetycznego.

Leki przeciwnadciśnieniowe

Lek Xevoben może nasilać działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze i zwiększać ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia. Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze. Lekarz może dostosować dawkę leku Xevoben lub leku przeciwnadciśnieniowego.

Opioidy

Niektóre opioidowe leki przeciwbólowe mogą osłabiać działanie leku Xevoben.

Rezerpina

Rezerpina może osłabiać działanie leku Xevoben. Leku Xevoben nie należy stosować jednocześnie z rezerpiną.

Neuroleptyki

Niektóre neuroleptyki mogą osłabiać działanie leku Xevoben.

Selegilina

Selegilina może nasilać działanie leku Xevoben oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Inhibitory monoaminooksydazy

Jednoczesne stosowanie leku Xevoben i tranylcyprominy może spowodować niebezpieczne zwiększenie ciśnienia tętniczego. Ryzyko może utrzymywać się do 2 tygodni po zakończeniu leczenia tranylcyprominą. Między zakończeniem stosowania tranylcyprominy a rozpoczęciem stosowania leku Xevoben należy zachować odstęp 2 tygodni. Jednoczesne stosowanie leku Xevoben wyłącznie z jednym z następujących selektywnych inhibitorów monoaminooksydazy jest uznawane w ulotce za bezpieczne:

• moklobemid
• selegilina
• rasagilina

Nie wolno jednak jednocześnie stosować selektywnego inhibitora monoaminooksydazy typu A z selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy typu B. Domperydon Domperydon może zwiększać stężenie lewodopy we krwi. Jednoczesne stosowanie domperydonu i leku Xevoben może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca. Inne leki przeciw parkinsonizmowi Lek Xevoben można stosować z innymi lekami przeciw parkinsonizmowi, takimi jak:

• agoniści dopaminy
• amantadyna
• leki przeciwcholinergiczne
• selegilina
• bromokryptyna

Jednoczesne stosowanie może nasilać zarówno działanie lecznicze, jak i działania niepożądane. Lekarz może zmniejszyć dawkę leku Xevoben lub innego leku przeciw parkinsonizmowi. Entakapon W przypadku rozpoczęcia leczenia wspomagającego entakaponem może być konieczne zmniejszenie dawki leku Xevoben. Halotan Jeżeli podczas znieczulenia ogólnego konieczne jest zastosowanie halotanu, lek zawierający lewodopę i benserazyd należy odstawić na 12–48 godzin przed zabiegiem. Jednoczesne stosowanie może powodować:

• wahania ciśnienia tętniczego
• zaburzenia rytmu serca

Jedzenie

Należy unikać posiłków bogatych w białko bezpośrednio przed przyjęciem leku, ponieważ mogą osłabiać działanie leku Xevoben. Lekarz indywidualnie ocenia ryzyko stosowania leku u pacjenta.

Brak danych dotyczących możliwej interakcji między lekiem a alkoholem.

Lek Xevoben może wywierać duży wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W rzadkich przypadkach lek może powodować:

• nasilone zmęczenie
• nagłe napady snu

Jeżeli wystąpi którykolwiek z tych objawów, pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ich całkowitego ustąpienia. Ograniczenie to ma zapobiec poważnym urazom pacjenta lub innych osób.

• lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci
• brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania
• butelkę należy przechowywać szczelnie zamkniętą w celu ochrony przed wilgocią
• nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie lub pudełku
• termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca
• leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki
• należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których już się nie używa